4-jarig jongetje verdwijnt en keert nooit meer terug – 25 jaar later wordt er op de deur geklopt en moet iedereen huilen
Connect with us

Lifestyle

4-jarig jongetje verdwijnt en keert nooit meer terug – 25 jaar later wordt er op de deur geklopt en moet iedereen huilen

Opgegeven worden voor adoptie kan diepe wonden nalaten bij kinderen. Geadopteerde kinderen vragen zich af wie hun biologische ouders zijn, waar ze vandaan komen, en waarom ouders hun kinderen opgeven. En zelfs de gelukkigste geadopteerde kinderen stellen zichzelf die vraag.

Saroo werd geboren in India, maar werd geadopteerd door een Australische familie toen hij vijf jaar oud was. Maar zijn adoptieverhaal verschilt nogal van de meeste andere.

Saroo had een broer die enkele jaren ouder was dan hem, Guddu.

Guddu verdiende geld met het schoonmaken van treinen, en op een dag nam hij de vijfjarige Saroo met hem mee.

Guddu vroeg Saroo om te wachten op de trein terwijl hij aan het werken was. Hij vertelde hem dat hij snel terug zou zijn. Saroo was echter uitgeput, dus sloot hij zijn eventjes zijn ogen. Maar toen hij wakker werd, realiseerde de kleine jongen zich dat de trein leeg was en hij wist zelfs niet waar hij was.

Saroo kon niet schrijven noch lezen en wist ook zijn familienaam niet of de naam van de stad waarin hij woonde.

Hij stapte van de trein en dwaalde moederziel alleen door de straten van Calcutta.

Al snel merkte een tiener Saroo op, en zag hij dat hij verdwaald was. Hij bracht de kleine jongen naar een opvangtehuis voor weeskinderen. En omdat Saroo niet wist vanwaar hij kwam, en niemand van zijn familie hem kwam zoeken, werd hij op een lijst van adoptiekinderen geplaatst.

Saroo werd geadopteerd door een Australische familie en kreeg een heel nieuw leven, ver weg van de armoede en het gevaar die hij gewoon was. Maar hij miste ook zijn echte familie heel hard.

Saroo’s nieuwe mama hing een kaart van India aan de muur in zijn kamer, zodat hij niet zou vergeten waar zijn roots ligt. De kaart herinnerde hem aan India, en Saroo had vaak herinneringen over zijn vroegere dagen als kind in zijn geboortedorp met zijn familie. Maar hij herinnerde zich nooit genoeg om zijn zoektocht verder te kunnen zetten.

In tussentijd was de echte moeder van Saroo hem aan het zoeken in India, niet wetende dat haar zoon niet eens in het land was.

Toen Saroo ouder was, ontdekte hij Google Maps en Google Earth, en ontdekte hij dat hij de applicaties kon gebruiken in de zoektocht naar zijn geboorteplek.

Saroo wist dat hij ergens nabij Calcutta moest gewoond hebben, en begon in te zoomen op bepaalde plekken in de omliggende streek.

Vele mensen dachten dat Saroo aan het zoeken was naar een naald in een hooiberg, maar hij gaf de hoop nooit op, zelfs al was het 25 jaar geleden dat hij zijn familie voor het laatst zag.

Elke dag opnieuw zocht Saroo op de landkaart van India, tot hij op een dag eindelijk iets herkende.

Saroo zag een brug die precies op de brug leek nabij het treinstation waar hij wakker werd als kind, op de dag waarop hij zijn oudere broer verloor.

Traag maar zeker vond Saroo meer en meer herkenpunten tot hij eindelijk de naam van zijn geboortedorp te weten kwam: Ganesh Talai. Het duurde niet lang voor Saroo op het vliegtuig zat richting India, op zoek naar zijn biologische familie. Het was alsof hij terug in de tijd reisde, en meer en meer herinneringen kwamen naar boven.

Uiteindelijk bereikte Saroo het huis waar hij opgroeide als jonge kind. Zijn hart klopte sneller en sneller. Woonde zijn familie daar nog? Zouden ze hem nog herkennen?

Enkele meter verder stonden drie vrouwen. Onmiddellijk ging één van hen naar Saroo en nam ze hem in zijn armen. Ze was zijn moeder, en had hem onmiddellijk herkend.

Saroo’s moeder belde naar twee van zijn broers en vertelde hen dat hun broer er was, uit het niets. Hoewel, in het midden van de ontmoeting kreeg Saroo ook tragisch nieuws te horen. Zijn broer, Guddu, die bij hem was aan het treinstation op diezelfde dag, werd dood teruggevonden een maand nadat de jongens verdwenen waren. Hij kwam onder een trein terecht.

Zijn familie vinden was net als zoeken naar een speld in een hooiberg, maar de speld was er wel. En dankzij zijn volharding en vastberadenheid slaagde Saroo in zijn bijna onmogelijke speurtocht.

Sinds de reünie met zijn familie, bleef Saroo geld sturen naar zijn biologische familie zodat zijn moeder niet meer hoeft te werken.

In de meeste landen spelen vijfjarigen met speelgoed, gaan ze naar school, en maken ze plezier. Maar in India, moeten zo’n jonge kinderen noodgedwongen al werken om hun familie te helpen.

Saroo’s verhaal kent een gelukkig einde, maar niet alle kinderen leggen dezelfde weg af. Ze groeien op in extreme armoede en hebben geen voedsel, noch een dak boven hun hoofd.

In 2015, schreef Saroo een boek over zijn ervaringen, “A Long Way Home”. Het boek werd uiteindelijk ook verfilmd, en heet “Lion”.

Bekijk hier een video over het verhaal van Saroo:

Deel aub Saroo’s verhaal met je vrienden op Facebook. Het ultieme bewijs dat je nooit de moed mag opgeven.
[fblike]

Celeberties

Droevig nieuws: ‘Gezondheid Rob de Nijs gaat steeds achteruit’

Rob de Nijs kan met een gerust hart afscheid nemen van de muziek. De 77-jarige zanger, die lijdt aan de ziekte van Parkinson, is erg blij met zijn vrijdag verschenen slotakkoord ’t Is mooi geweest. Ondanks dat hij op voorhand al had aangegeven geen live-optredens meer te doen op tv, kon hij het niet laten om mee te zingen met Paskal Jakobsen en Danny Vera. Ook vertelt hij over zijn gezondheid en dat hij denkt dat hij het coronavirus heeft gehad.

De Nijs vindt het heel spannend hoe het publiek op zijn werk gaat reageren. „De release van een plaat is het summum van wat wij beleven als je in dit vak zit. Ik ben zelf gek van die plaat”, zei de zanger vrijdagavond in Op1. „Ik ben heel blij en ik heb het gevoel dat andere mensen dat ook zouden vinden.”

Volgend jaar is De Nijs van plan om ook laatste optredens te geven. „Er staan een heleboel dingen in de planning, ik wacht het gewoon af”, zegt hij doelend op de coronacrisis.

Goed

Ondanks dat zijn gezondheid langzaam achteruit gaat, voelt de zanger zich goed. „Mijn gezondheid is sowieso niet de beste van Nederland, maar ik voel me goed verder.” Wel denkt De Nijs dat hij besmet is geweest met het coronavirus en dat hij daardoor is verslechterd. „Ik merk dat ik niet ben waar ik was voor die tijd.”

Maar de zanger is in goede handen. „Ik heb het geluk dat mijn neuroloog een van de beste mensen op zijn gebied is in de wereld. Dat geeft mij veel zekerheid op een bepaalde manier van: nou het valt allemaal wel mee.”

Doorgaan met lezen

Celeberties

HEFTIG: Grote zorgen om jongste zoon Rob de Nijs

Deze week verschijnt het allerlaatste album van Rob de Nijs. Vanwege de ziekte van Parkinson moet hij noodgedwongen de microfoon aan de wilgen hangen. In deze fase blikt de zanger steeds vaker terug op zijn leven. Maar zijn er ook zorgen om zijn jongste zoon.

ZDe afscheidstournee van Rob de Nijs moest groots worden. Maar nu alles stil ligt vanwege de coro-nacrisis, verschijnen er slechts een boek en een album. Rob had zich enorm op zijn tournee verheugd. Hij wilde weer op het podium staan, maar ook wilde hij sparen voor de toekomst van zijn zoontje Julius (8). Vlak voordat alles stil kwam te liggen, sprak hij daarover met zijn echtgenote Henriëtte. ‘Ik had thuis net gezegd: En nu gaan we echt werken voor mijn pensioen. En toen kwam corona. Nou, thank you,’ vertelt Rob de Nijs in PS Het Parool. ‘Het was de bedoeling om genoeg te hebben om er punt achter te zetten. Ik zou een paar grote shows geven. Twaalfduizend man in het Sportpaleis bijvoorbeeld. Dat gaat voorlopig niet door. Er moet straks voor Julius genoeg overblijven om bepaalde dingen te kunnen doen, studeren bijvoorbeeld. Die plannen worden nu doorkruist. We hebben gelukkig een buffertje, maar de bodem daarvan is in zicht. Maar goed, jammeren helpt niet. De hele wereld heeft ermee te maken.’

Zorgen

De afgelopen maanden was Rob veel thuis en kon daardoor meer tijd met zijn zoontje Julius doorbrengen. ‘Hij is heel lief en zorgzaam. Let er steeds op dat ik niet struikel. Pas op, daar ligt een snoer, pap! Ontroerend vind ik dat,’ vertelt hij in PS Het Parool. ‘Hij neemt de regie in huis een beetje van me over. Heel schattig, al had ik het liever anders gehad natuurlijk. Hij is eigenlijk de enige over wie ik me soms zorgen maak. Dan denk ik: oh God, dat joch van acht jaar. Wat vindt hij ervan als zijn vader op een gegeven moment het hoekje om is? Ik denk dat ik nog wel een tijdje heb, maar je weet toch maar nooit.’

Doorgaan met lezen

Celeberties

ZIEN: First Dates deelneemster met Cup F heeft behoorlijk wat fijne foto’s online staan

Het BNNVARA programma First Dates is nu al een aantal jaar een behoorlijk succes. In dat programma ontmoeten twee singles elkaar voor het eerst in het zogenaamde First Dates Restaurant waar ze (hopelijk) gezellig een hapje met elkaar gaan eten. Uiteraard zijn deze twee singles op elkaar uitgekozen op basis van leeftijd, hobby’s etc.

Na afloop van het etentje mogen de twee potentiële tortelduifjes aan elkaar aangeven of ze zin hebben in een vervolgdate of niet. En dat kan af en toe best pijnlijk zijn wanneer de een aangeeft dat wel te zien zitten terwijl de ander aangeeft daar niets voor te voelen.

Geen match voor Michelle in First Dates

Dat was ook het geval bij Danny en Michelle. De twee hadden leuke gesprekken aan tafel en Danny zag het best wel zitten om nog eens af te spreken met Jamie. Jamie zocht echter meer een gespierde bink met tattoo’s en wilde geen vervolgdate meer. Na het zien van onderstaande foto’s zijn er wellicht toch een hoop andere mannen die interesse hebben in Michelle:

Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Meest recente berichten

Advertentie

Trending