Chantal Janzen wil kinderen nooit laten gaan: ‘Kom gewoon bij ons’

Chantal Janzen houdt haar gezin het liefst zo lang mogelijk bij zich. Nu haar zoon James mogelijk naar Engeland vertrekt voor een studie, merkt de presentatrice dat het vooruitzicht van een leger huis haar bepaald niet bevalt. In een openhartig gesprek met VROUW Glossy doet ze een boekje open over moederschap, bonuskinderen en de kunst van loslaten. Of het haar lukt, is een ander verhaal.

James staat voor een belangrijke keuze

Volgens berichtgeving van Vriendin.nl is James aangenomen op een muziekacademie in Engeland. Toch heeft hij nog geen definitieve beslissing genomen over zijn toekomst. Hij overweegt ook een tussenjaar, en Chantal Janzen geeft eerlijk toe dat zij dat eigenlijk helemaal niet zo erg zou vinden. “Aan de ene kant wil ik dat hij gaat, en aan de andere kant vind ik het prima als hij een tussenjaar neemt. Dan heb ik hem nog een jaar bij me”, zegt ze in VROUW Glossy.

Daarmee laat de 47-jarige presentatrice zien dat ze haar gevoelens niet verbergt. Ze is blij met zijn aanname op de muziekacademie, maar tegelijkertijd trekt het idee van een vertrek naar het buitenland aan haar. Bovendien maakt ze duidelijk dat een tussenjaar geen vrijbrief is voor niets doen. Janzen is helder over de verwachtingen: “James moet dan natuurlijk wel gaan werken. ‘Ik ga niet jouw leven betalen’, heb ik al tegen hem gezegd.”

Een presentatrice met een volle huishoud-ambitie

Chantal Janzen is niet alleen bezorgd om haar biologische kinderen. Haar wens gaat verder dan dat. Als het aan haar ligt, zou haar huis juist nog voller worden, niet leger. “Het liefst zou ik willen dat mijn bonuskinderen ook allemaal bij ons komen wonen”, vertelt ze openhartig. Dat is een uitspraak die veel zegt over hoe zij naar haar gezin kijkt: niet als een tijdelijke fase, maar als iets wat ze koestert en wil vasthouden.

Toen haar bonusdochter onlangs een eigen appartement kocht in Amsterdam, reageerde Janzen dan ook met gemengde gevoelens. Ze neemt het er niet echt van, maar begrijpt het ook niet helemaal. “Dat vond ik heel stom, haha. Kom gewoon bij ons!”, zei ze er letterlijk over. De lach in haar woorden neemt de oprechtheid er niet van weg. Bovendien toont ze daarmee een kant van zichzelf die fans van haar herkennen: direct, warm en onverbloemd eerlijk.

Zelfs vuile was is welkom

Dat Chantal Janzen het huiselijke leven niet schuwt, blijkt ook uit haar houding tegenover haar bonuszoon. Wanneer hij langskomt met een tas vol vuile kleding, vindt ze dat geen enkel probleem. Integendeel zelfs. Volgens de berichtgeving in VROUW Glossy omschrijft ze het als prettig: “Heerlijk, zo’n hele berg wegwerken, die dan straks fris gewassen en gevouwen in een tas in de gang staat.” Het is een beeld dat past bij een moeder die liefde onder andere uitdrukt via zorgen en aanwezig zijn.

Daarmee schetst Janzen een portret van zichzelf als iemand die de drukte van een vol gezin niet als last ervaart, maar als bron van voldoening. Echter is de realiteit dat kinderen vroeg of laat hun eigen weg kiezen. Dat besef lijkt ze met beide handen te willen tegenhouden, ook al weet ze dat het onvermijdelijk is.

Het leeg nest syndroom als herkenbaar thema

Het gevoel dat Chantal Janzen beschrijft, is voor veel ouders herkenbaar. Het zogenaamde leeg nest syndroom treft talloze vaders en moeders wanneer kinderen uitvliegen. Ouders die jarenlang het ritme van hun leven hebben afgestemd op dat van hun kinderen, ervaren een duidelijk gemis wanneer die kinderen vertrekken. Janzen geeft dit gevoel een gezicht en doet dat zonder schroom. Daardoor raken haar uitspraken een snaar bij een breed publiek.

Bovendien laat haar verhaal zien dat het niet uitmaakt hoe succesvol of bekend je bent. De emotie rondom uitvliegende kinderen is universeel. Janzen is presentatrice, actrice en bekende Nederlander, maar als moeder staat ze voor dezelfde uitdagingen als ieder ander. Dat maakt haar openhartigheid in VROUW Glossy juist zo herkenbaar en daarmee effectief.

Trots en verdriet lopen door elkaar

Wat het verhaal van Chantal Janzen ook duidelijk maakt, is dat trots en verdriet geen tegengestelde gevoelens zijn. Ze is trots op James en zijn aanname op de muziekacademie. Tegelijkertijd vindt ze het moeilijk om los te laten. Beide gevoelens bestaan naast elkaar, zonder dat het één het ander uitsluit. Dat eerlijke dubbelgevoel maakt haar uitspraken geloofwaardig en menselijk.

Daarnaast geeft ze haar kind de ruimte om te kiezen, ook als die keuze haar niet volledig bevalt. Ze dringt niet aan op een vertrek naar Engeland, maar legt ook geen druk op een tussenjaar. Ze laat James vrij, terwijl ze ondertussen fluistert dat ze hem liever nog even in huis houdt. Dat evenwicht tussen loslaten en vasthouden is precies waar veel ouders mee worstelen.

Hoe het verder gaat

James heeft op het moment van publicatie nog geen definitieve beslissing genomen over zijn plannen. Of hij naar Engeland vertrekt voor zijn studie aan de muziekacademie of kiest voor een tussenjaar in Nederland, is vooralsnog onduidelijk. Chantal Janzen lijkt beide uitkomsten te omarmen, elk op haar eigen manier. Wat vaststaat, is dat ze haar gezin nooit te snel wil zien vertrekken. En als ze haar zin had, zouden alle deuren van haar huis gewoon openblijven voor iedereen die ooit een sleutel heeft gehad.

Bronnen: RTL Nieuws, Vriendin.nl