Als iemand ooit wilde bewijzen dat liefde blind kan zijn, dan is Monique Westenberg daar misschien wel het meest sprekende voorbeeld van. Of eigenlijk: ze wéét allang wat er speelt, maar ze kiest ervoor om de waarheid niet onder ogen te zien zolang ze nog met haar sleutel de poort van de miljoenenvilla kan openen. Ondanks de publieke vernederingen, wisselende liefdes en het emotionele getouwtrek blijft zij aan de zijde van André Hazes jr.. Niet per se uit liefde, maar – zo lijkt het – uit praktische overwegingen. Meer specifiek: haar liefde voor het huis waarin ze woont.

De stille kracht in een woelige soap
Waar veel vrouwen het al na één aflevering van de eindeloze Hazes-soap voor gezien zouden houden, lijkt Monique inmiddels zelf de touwtjes in handen te hebben. Nieuwe liefdes zoals Noa Braaf komen zonder problemen het huis binnen. Geen drama op sociale media, geen passief-agressieve quotes op Instagram, zelfs geen verdrietige yogafoto’s. Slechts stilte. En juist die stilte roept vragen op. Wat is haar grens? Of belangrijker nog: wat is haar prijs?

Een miljoenenvilla als bindmiddel
Volgens Story-journalist Nick Dijkman is de situatie helder. “Ze is al zo’n tien jaar verbonden aan André en woont in een huis van een miljoen dat door hem is betaald,” zegt hij nuchter. “Daarom laat ze het gedrag van André maar gebeuren.” Geen vurige confrontaties, geen definitieve breuk. Alleen een strategisch gekozen rol aan de zijlijn, in een comfortabele stoel, met uitzicht op luxe en zekerheid.

Meer financieel dan romantisch
Hoewel Monique’s aanwezigheid in het Hazes-universum bijna aandoenlijk lijkt, is het volgens Dijkman geen sprookje. Het is een economische strategie. Monique is 47 jaar oud en zou volgens hem liever haar dagen doorbrengen in een door André bekostigde villa dan in een sollicitatiegesprek bij een winkelketen. “Je kunt je afvragen of dat een voorbeeld is dat je als vrouw moet willen volgen,” stelt hij kritisch. “Ga gewoon zelf werken, zou je zeggen.”
Van protagoniste naar voetnoot
Dan volgt een harde uithaal. Geen sympathie, geen nuance. Nick Dijkman laat er geen misverstand over bestaan: hij vindt Monique simpelweg niet interessant. “Ik volg haar alleen omdat het mijn werk is. Als ik geen showbizzverslaggever was, had ik haar allang uit mijn radar geschrapt.” In zijn ogen is zij slechts één van de vele vrouwen die hun bekendheid danken aan de man met wie ze ooit het bed deelden.

Het ontbreken van een eigen stem
Respect? Dat heeft hij niet voor haar. “Ik heb weinig waardering voor mensen die beroemd zijn doordat ze ooit iets met een artiest hadden, maar zelf nooit iets hebben opgebouwd,” zegt hij onomwonden. Een pijnlijke conclusie, die extra wrang is vanwege Monique’s voortdurende zwijgen. Geen interviews, geen weerwoord, geen openlijke reflectie op haar situatie.

Een bewuste keuze voor rust en zekerheid
Misschien weet Monique zelf ook dat ze geen heldin is in een liefdesepos, maar slechts een figurant in een eindeloze herhaling van een relatie die nooit echt stabiel is. En zolang de hypotheek wordt betaald en het comfort blijft, blijft zij stilletjes op haar plek. Niet als verliezer, maar als iemand die haar kaarten zorgvuldig speelt – met de hoop dat de rust uiteindelijk de hoogste prijs oplevert.

Een leven tussen trots en pragmatisme
De vraag blijft of deze strategie haar uiteindelijk geluk brengt. Misschien heeft Monique allang vrede gesloten met haar rol. Misschien is ze niet op zoek naar applaus, maar slechts naar stabiliteit in een wereld vol opschudding. Wat haar motieven ook zijn, één ding is zeker: ze laat zich niet zomaar uit het veld slaan, zelfs niet door de man die haar steeds weer op de proef stelt.











