Tien jaar na zijn dood in de Libische stad Sirte wordt de Amsterdamse oorlogsfotograaf Jeroen Oerlemans herdacht met een documentaire. Op vrijdag 2 oktober 2026 gaat Nog Eén Keer in première tijdens een memorial in de Zuiderkerk in Amsterdam. De film laat zien hoe vrienden, collega’s en familieleden met elkaar praten over zijn leven en werk.
De laatste dag in Sirte
Op 2 oktober 2016 werd Oerlemans in Sirte doodgeschoten door een sluipschutter van Islamitische Staat (IS). Een kogel raakte hem in het hart toen hij een straat overstak. Hij werd 46 jaar oud. In Amsterdam liet hij zijn vrouw Boes Hogewind en drie jonge kinderen achter.
Oerlemans wilde die dag nog één keer naar het front. Dat blijkt uit het persbericht bij de documentaire. Het laatste bericht dat hij de avond ervoor aan Hogewind stuurde, luidde: ‘Sterkte morgen.’ Op de dag van zijn dood maakte hij nog zeshonderd foto’s. De laatste daarvan is zwart.
Een carrière in conflictgebieden
Oerlemans (1970-2016) werkte voornamelijk in conflictgebieden, onder meer in Afghanistan, Irak, Libanon, Syrië en Libië. Drie keer won hij de Zilveren Camera in de categorie buitenlands nieuws. In 2007 kreeg hij een eervolle vermelding bij de World Press Photo. Zijn werk werd internationaal gepubliceerd.
In 2012 werd hij in het noorden van Syrië ontvoerd. Tijdens een vluchtpoging raakte hij gewond door een kogel uit een kalasjnikov. Toch bleef hij het gevaar opzoeken. Het gaat om verhalen die verteld moeten worden, vond Oerlemans zelf.
Een portret in de woorden van naasten
Maker en regisseur Rogier Jaarsma is al sinds zijn jeugd bevriend met Hogewind en kende Oerlemans dus goed. Volgens hem bestond al langer het idee om na Oerlemans’ dood iets te maken. Het tienjarig jubileum was daarvoor het moment. Samen met Hogewind en de vrienden en collega’s Daisy Mohr en Joeri Boom begon hij aan een hommage-achtige documentaire over zijn werk en zijn leven.
De film is geen reeks losse interviews. ‘Het zijn mensen die met elkaar praten over het leven van Jeroen’, zegt Jaarsma. ‘Dat is achter elkaar gemonteerd zodat het eigenlijk één heel lang groot verhaal is.’ Ook brieven, foto’s en archiefbeelden vormen volgens de makers de basis van het portret.
Ruimte voor humor
Jaarsma wilde dat het verhaal niet alleen zwaar werd. ‘Er zit ook genoeg te lachen in. Want je kon met Jeroen ook goed lachen. Hij had heel veel zelfspot, kon ook erg om zichzelf lachen, en dat proberen we er ook in te houden.’
Over de drijfveer van Oerlemans zegt Jaarsma: ‘Hij moest het doen. Dat komt heel duidelijk naar voren in dit verhaal. Het was zijn tweede ik.’ Het verhaal toont volgens hem iemand die zijn eigen pad kiest.
Hogewind: heftig, maar ook mooi
Voor Hogewind was het maken van de film zwaar. ‘Het was best wel een heftig project’, zegt zij. ‘Je bent natuurlijk ook nog je gewone leven aan het leiden, je werk aan het doen. En dan vonden tussendoor deze opnames plaats, en ging je even helemaal terug naar Jeroen, naar zijn werk, en naar hoe het is afgelopen.’
Het was volgens haar ook mooi om de tijd ervoor te nemen. De kinderen waren er nu aan toe, omdat ze ‘zoveel groter zijn’, zegt ze. Zij konden het verhaal zo voor het eerst helemaal horen.
Tijdens de montage keek Hogewind mee over de schouder van Jaarsma. ‘Ik krijg echt kippenvel’, zei ze. ‘Dat gaat echt niet weg. Als je hem dan weer ziet en hoort praten. En dat je denkt: wow, weet je nog dat we dachten het komt wel goed, het gaat niet gebeuren. Maar het is wel gebeurd.’
Memorial en boek in de Zuiderkerk
De première is onderdeel van een memorial-avond in de Zuiderkerk. Naar verwachting komen ongeveer vijfhonderd bezoekers. Voorafgaand aan de film leidt Nieuwsuur-presentator Mariëlle Tweebeeke een gesprek met de filmmaker en vier bevriende collega-journalisten.
Speciaal voor de avond verschijnt ook het boek Kijken Naar De Dood, een art-paper met een selectie van Oerlemans’ werk. Het belicht zijn persoonlijke blik en gevoel voor compositie, los van de oorspronkelijke nieuwscontext.
Een steeds gevaarlijker vak
Het ANP-persbericht plaatst de herdenking tegen de achtergrond van een verslechterende situatie voor verslaggevers. Cijfers van het Committee to Protect Journalists laten zien dat 2025 tot dusver het dodelijkste jaar voor journalisten was, met 129 omgekomen verslaggevers. De dood van Oerlemans was volgens het bericht destijds een ‘unicum’, omdat hij doelbewust werd doodgeschoten.
Wat er vanavond gebeurt
Vanavond is de documentaire voor het eerst te zien in de Zuiderkerk, op de dag dat het precies tien jaar geleden is dat Oerlemans in Sirte werd doodgeschoten. Het boek Kijken Naar De Dood verschijnt dezelfde dag.
Bronnen en credits
Bronnen: AT5.nl, NH Nieuws, Parool.nl, persportaal.anp.nl, nos.nl
