Familie denkt dat hun 11-jarige dochter hersendood is, maar 4 jaar later sprak ze haar eerste woorden en choqueerde iedereen.
Connect with us

Nieuws

Familie denkt dat hun 11-jarige dochter hersendood is, maar 4 jaar later sprak ze haar eerste woorden en choqueerde iedereen.

Victoria Arlen werd geboren als drieling, samen met twee broertjes.

Als klein meisje hield ze van dansen en was ze extreem getalenteerd in sport. Over de hele lijn was ze een hoopvol, energiek meisje.

Maar, toen ze 11 was, had Victoria griepachtige symptomen. Ze viel verschillende keren flauw en had bloedarmoede.

Twee weken later, was ze verlamd vanaf de middel.

Beetje bij beetje stopte haar lichaam met werken. Een ernstige ontsteking aan de hersenen en ruggenwervel vernietigde haar hele leven.

Haar familie kon alleen toekijken hoe Victoria haar spraakvermogen verloor, net als het kunnen eten, of vrij bewegen.

Maar haar ongelooflijke verhaal was nog niet voorbij. Wat er vier jaar later gebeurde zou de hele familie en alle dokters choqueren.


In 2006, toen Victoria 11 was, gleed ze weg in een coma met griepachtige symptomen.

Ze had geen controle meer over haar armen, kon niet meer zwellen of eten doorslikken en kon ook niet meer praten.

EN TOEN WERD ALLES DONKER
Het was alsof ze traag op de aan/uit-schakelaar had gedrukt, het zogenaamde controlepaneel dat haar hersenen controleert. Ze was aan het wegebben.

En toen werd alles donker.

Victoria zat bijna 4 jaar lang vast in haar eigen lichaam.

De dokters legden uit aan haar familie dat ze in een vegetatieve toestand zat. Ze kreeg voeding langs een buisje om haar in leven te houden.

Haar ouders kregen al vroeg te horen dat haar overlevingskansen heel erg laag waren.

“We verloren haar toen,” zei haar moeder Jacqueline.

Wat niemand wist was dat Victoria haar geliefden kon horen spreken.

Twee jaar nadat ze in coma was terechtgekomen, werd ze opnieuw mentaal ‘wakker’, maar kon haar lichaam niet bewegen. Ze kon gesprekken rondom haar horen en wilde reageren, maar haar lichaam wou niet antwoorden op de impulsen van haar hersenen.

Victoria kon niemand vertellen wat er aan het gebeuren was binnen in haar.

VOORSPELLING VAN DOKTERS
Tegen dan hadden de dokters de ziekte ontdekt die Victoria’s ruggenwervel en hersenen had verlamd.

Ze hoorde de dokters vertellen aan haar familie dat ze effectief hersendood was. Ze zou de rest van haar leven in een vegetatieve toestand blijven.

“Maar mijn ouders geloofden in me. Ze installeerden een ziekenhuiskamer in ons huis in New Hampshire, en zorgden voor me. Mijn drie broers – we zijn een drieling en ik heb 1 oudere broer – praatten met me en hielden me op de hoogte over wat er gaande was buiten mijn kamer. Ze moedigden me aan om te vechten en sterker te worden. Ze wisten niet dat ik hen kon horen, maar ik kon hen horen,” zegt Victoria aan ESPN.

In 2010 was Victoria volledig weg uit haar vegetatieve toestand.

Het begon in december 2009, toen ze oogcontact kon maken met haar moeder. Vanaf daar begon ze geleidelijk aan terug tot leven te komen. Ze kon haar vinger bewegen, daarna kon ze zelfs wuiven met haar hand. En uiteindelijk kon ze terug woorden vormen, en deze woorden werden zinnen.

Ze begon zelfstandig pudding te eten, tot ze geleidelijk aan een steak kon eten. De eerste in vier jaar tijd! Victoria kon zelfs opnieuw haar gsm vasthouden, en leerde hoe ze iemand wilde ‘porren’ op Facebook.

Maar ondanks de ongelofelijke verbeteringen bleef er 1 iets dat ze niet kon: haar benen bewegen.

Victoria kreeg te horen dat de zwelling naar haar hersenen en ruggenwervel permanente schade had veroorzaakt. Ze was voor goed verlamd vanaf haar middel.

Elke specialist vertelde haar hetzelfde: “Je moet gewoon worden aan het zitten in een rolstoel.”

GEPEST OM HAAR ROLSTOEL
Maar Victoria straalt zelfvertrouwen uit zoals maar weinigen kunnen. Ze vocht keihard om de onmogelijke kansen te overwinnen.

Toen de dokters haar vertelden dat ze nooit meer zou kunnen wandelen, weigerde ze om hen te geloven. Ze wist dat ze niet voorbestemd was om haar hele leven in een rolstoel door te brengen.

Ondanks haar winnaarsmentaliteit, was het echter moeilijk voor Victoria om vooruitgang te boeken op dat vlak. Toen ze terugkeerde naar school in een rolstoel werd ze zelfs gepest daarvoor.

Ze keek er naar uit om terug naar school te gaan, maar na haar eerste dag daar, wilde ze nooit meer terugkeren.

Victoria kwam volledig kapot thuis, in tranen. Die dag beloofden haar ouders dat ze alles zouden doen om hun dochter te helpen om haar zelfvertrouwen terug te winnen om opnieuw naar school te kunnen gaan.

Ze hielden die belofte, en verloren nooit de hoop.

En hoop was het enige dat Victoria had. De kans dat ze terug zou kunnen lopen was namelijk zo goed als onbestaande.

Een bepaalde spreuk legde haar strijd uit tijdens deze periode: “Optimisme is de hoop dat leidt tot succes. Niets kan gedaan worden zonder hoop en vertrouwen.”

Uiteindelijk kwam het keerpunt er, door Victoria’s kindertijd.

Tijdens haar jeugd woonde ze nabij een meer en leerde ze op jonge leeftijd zwemmen. Victoria was een echte waterrat. Ze maakte deel uit van een zwemteam en had deelgenomen aan wedstrijden sinds ze 10 jaar was.

Tijdens het herstellen van haar ziekte, geloofde Victoria dat ze nooit opnieuw zou kunnen zwemmen. Ze dacht dat het onmogelijk was zonder haar benen te gebruiken.


Maar haar broers dachten daar anders over. In 2010 gooiden ze haar in het zwembad! Ze was eerst doodsbang, maar al snel bleek dit het broodnodige duwtje die ze nodig had.

Ze zegt dat ze op die manier in het leven kon ‘springen’. Tijdens het zwemmen was Victoria verlost van haar rolstoel, en tot haar grote verbazing bleef ze een hele goeie zwemster.

PARALYMPICS
Wat nog beter is, was dat het water haar niet alleen veel vrijheid gaf, maar ook vertrouwen.

Tijdens de zomer van 2011, nam Victoria als 17-jarige deel aan de Paralympics Olympische Spelen, voor het Amerikaanse team. Ze nam drie zilveren medailles mee naar huis en een gouden medaille in de 100 meter free-style. Ze haalde ook een nieuw record tijdens dat toernooi.

Toen ze terug huiswaarts keerde vanuit Londen, wisten de meeste mensen wie ze was. Victoria werd uitgenodigd als spreker in veel evenementen, en mensen begonnen haar zelfs te herkennen in de supermarkt.

Ze begon haar verhaal te vertellen aan televisiereporters van over de hele wereld, en haar verhaal werd ook gepubliceerd in verschillende magazines. Zo werd ze een inspiratie voor miljoenen mensen ter wereld.

Er was echter nog 1 iets dat haar irriteerde: haar rolstoel.

In 2013 verhuisde Victoria naar San Diego om deel te nemen aan het Project Walk-programma. Deze organisatie helpt mensen om opnieuw op twee benen te staan.

VERHUIZEN NAAR SAN DIEGO
“Mijn moeder en mezelf verhuisden naar San Diego en woonden bij familie zodat ik elke dag kon trainen. We beseften dat dit de beste plaats was om te wonen, maar we wilden ook geen honderden kilometers van mijn broers en vader wonen. Dus besloot mijn familie om de eerste Project Walk aan de oostkust te organiseren. Op deze manier kon ik elke dag trainen en mijn doel bereiken, terwijl anderen in mijn dorpje opnieuw de hoop konden krijgen die ze nodig hadden,” zegt Victoria.

Specialisten in het ziekenhuis waren sceptisch over Victoria’s kansen om terug te kunnen wandelen.

Een dokter vertelde haar ouders dat hij er beter “niet te veel geld zou op wedden”. Ze antwoorden hem, met precies wat hij hen vertelde niet te doen. Zo konden ze een Project Walk in Boston oprichten.

Op 11 november 2015 kon Victoria opnieuw kleine stapjes voorwaarts zetten.

Ze zat vast in een harnas boven een tredmolen, met twee trainers die haar hielpen met het bewegen van haar benen.

Tegen dan was het zes jaar geleden sinds ze opnieuw ‘wakker werd’. Haar benen waren doodverklaard door verschillende dokters, opnieuw en opnieuw.

6 UUR TRAINEN PER DAG
Victoria stond elke dag op en trainde 6 uren om haar doel te bereiken.

Traag maar zeker begon ze opnieuw beweging in haar benen te krijgen. Ze begon opnieuw te wandelen met behulp van krukken.

Vijf maanden later, op 3 maart 2016, kon ze de krukken weggooien en volledig zelfstandig wandelen. Sindsdien kan niemand haar meer stoppen.

“Dat wil niet zeggen dat elke dag perfect was. Wandelen is nog steeds uitdagend en moeilijk en ik heb nog steeds een handicap. Ik draag beugels aan mijn benen, volg een intens trainingsprogramma van twee tot drie uur per dag, en op de dagen waar mijn benen verlamd-achtig aanvoelen, heb ik krukken in mijn buurt. Maar mijn moeite is veel minder zichtbaar nu,” legt ze uit.

Enkel haar trainer en en dichte familie kennen de echte schade, en er is nog steeds dagelijkse inspanning nodig om te blijven verbeteren.

“Maar het is het allemaal waard. Het is 10 jaar geleden sinds ik iemand in zijn of haar ogen kon kijken, in plaats van altijd naar iemands achterwerk te kijken de hele dag.”

Toen Victoria voor het eerst recht stond uit haar rolstoel, wist ze niet wat ze moest denken.

Ze was onzeker over hoe mensen zouden reageren.

“Maar toen besefte ik dat dit mijn pad is, en niemands anders en misschien kan het hoop geven aan mensen die het het meeste nodig hebben.”

Vandaag heeft Victoria haar nieuwe identiteit teruggevonden na een turbulente rit van 10 jaar.

Ze is winnaar van gouden medailles op de Paralympics, is hoofdredactrice bij de sportzender ESPN en bovenal is ze een overlever.

Victoria wordt vaak aanzien als een wandelende en sprekend mirakel, en een inspiratie voor allen. Ze is echter voorzichtig en zegt dit:

“Ik deed dit niet alleen. En ik ben dankbaar voor iedereen die me heeft geholpen. Elke dag heb ik meer vertrouwen in mijn nieuwe zelf. Ik dacht dat deze stappen op 3 maart mijn laatste stappen zouden zijn. Maar dat was slechts het begin.”

Wat een ongelooflijke weg heeft deze moedige, sterke en inspirerende vrouw afgelegd!

Het minste dat we kunnen doen is haar verhaal delen zodat al onze vrienden en familie de kans kregen om geïnspireerd te worden door haar strijd!

“Optimisme is de hoop dat leidt tot succes. Niets kan gedaan worden zonder hoop en vertrouwen.”

We wensen je al het beste voor de toekomst, Victoria.


Nieuws

Beroemde acteur uit populaire serie (56) plotseling overleden

Zeer verdrietig nieuws op deze zaterdagavond. Zojuist is bekendgeworden door acteur Taylor Wily plots is overleden. De 56-jarige Amerikaan maakte niet alleen furore op het witte doek, maar werd ook bekend als voormalig UFC-vechter.

Hawaii Five-O

De Amerikaan debuteerde in Hollywood met een rol in de film Forgetting Sarah Marshall, die werd uitgebracht in 2008.
Twee jaar later volgde zijn definitieve doorbraak, toen hij auditie deed voor Hawaii Five-O. Hierin speelde hij 10 jaar lang het personale Kamekona. Zijn rol was dusdanig geliefd, dat het personage in enkele afleveringen van Magnum P.I. te zien was.

UFC

Wily begon zijn loopbaan als sumoworstelaar. Hij stapte ook kort over naar de UFC, waar hij mixed martial arts (mma) deed.
Hij knokte daar uiteindelijk maar 1 partij. Op 12 november 1993 verloor hij van Gerard Gordeau. Daarna besloot hij te gaan acteren en dat was beduidend succesvoller.

Overleden

Vandaag is dus bekend geworden dat Wily is overleden. De doodsoorzaak is nog niet bekendgemaakt. Hij is 56 jaar geworden en laat een vrouw en twee kinderen na.
Binnen de filmwereld komt het overlijden vanzelfsprekend hard aan. Op social media stromen de condoleances binnen. Wij wensen de nabestaanden veel sterkte toe.




Doorgaan met lezen

Nieuws

Zien: bezoeker vraagt Efteling om iets te doen aan luidruchtige kinderen

Op het internet wordt een video van een Efteling-bezoeker populair waarin ze haar ongenoegen uit over schoolreisjes.

De TikTok-gebruiker RedNes deelde onlangs haar ervaringen na een bezoek aan het sprookjespark, waar het voor haar een nachtmerrie werd door de vele lawaaierige schoolkinderen.

“Beste Efteling, ik wil graag iets met jullie delen,” begint ze haar betoog, gefilmd vanuit een Gondoletta-bootje. Haar suggestie is om enkele dagen per jaar het park exclusief open te stellen voor schoolreisjes.

Haar motivatie? ”Als gewone bezoeker heb ik veel last van de schoolreisjeskinderen. Ze maken veel herrie en het is overal erg druk.”

RedNes deelt ook mee dat een medewerkster haar vertelde dat er maar liefst vijfduizend extra kinderen in het park waren, naast de reguliere bezoekers.


“Voor de gewone bezoeker die rustig wil genieten met haar kinderen, is dit niet meer mogelijk,” voegt ze toe. Daarom pleit ze voor speciale dagen waarop enkel schoolreisjes zijn toegestaan.

“Het is opmerkelijk hoeveel levendige kinderen er in de omgeving zijn die om aandacht vragen. De rijen zijn erg lang, dit is niet meer de standaard.”

Er zijn al meer dan 250.000 keer bekeken in korte tijd. Momenteel maakt de Efteling schoolreizen extra voordelig door basisscholen een aanzienlijke korting aan te bieden op de toegangsprijs, van 51 euro per persoon naar slechts 22 euro per persoon.


Doorgaan met lezen

Nieuws

Lees verder: “Ik krijg 3 uur slaap per week om voor onze pasgeborene te zorgen.”

Mary, een jonge moeder van 25 jaar oud, en haar man Jake, 29 jaar, stonden aan het begin van een opwindend nieuw hoofdstuk in hun leven met de geboorte van hun dochter Tilly. Deze gebeurtenis zou een periode van gedeeld geluk en gezamenlijke verantwoordelijkheden moeten markeren. Echter, de verwachtingen van een gelijkwaardige verdeling van het ouderschap werden snel overschaduwd door de realiteit. In plaats van de beloofde 50/50 verdeling, trok Jake zich terug, besteedde zijn vaderschapsverlof aan ontspanning, en liet Mary alleen met de uitdagingen die het verzorgen van een pasgeboren kind met zich meebracht. De slapeloze nachten, het constante huilen en de continue verzorging van Tilly eisten hun tol van Mary, die vond dat ze er bijna volledig alleen voor stond.

Bijeenkomst: Het Omslagpunt

De scheve lastenverdeling kwam dramatisch aan het licht tijdens een klein feest ter ere van Tilly’s eerste maand, gehouden bij Mary’s moeder thuis. Dit evenement, bedoeld om het leven en de nieuwe toevoeging aan de familie te vieren, werd onverwachts het toneel van een onthulling van de werkelijke gezinssituatie. Jake bracht zijn tijd door met klagen over zijn vermoeidheid en de noodzaak van rust, terwijl hij zijn verlof afschilderde als een welverdiende pauze. Ondertussen worstelde Mary om de schijn op te houden, terwijl haar krachten afnamen. Haar uitputting bereikte een hoogtepunt toen ze midden op het feest in elkaar zakte, overmand door vermoeidheid en stress.

Dit moment was niet alleen een schok voor de aanwezigen, maar markeerde ook een cruciaal omslagpunt in haar relatie met Jake, die zichtbaar meer bezorgd leek te zijn over hoe de situatie zijn imago beïnvloedde dan over het welzijn van zijn vrouw.

Familie: De Interventie

Het flauwvallen van Mary was een wake-up call voor haar familie, in het bijzonder voor haar schoonfamilie, die besloot in te grijpen. De volgende dag verscheen de schoonfamilie aan de deur, vergezeld van een professionele oppas en een brochure voor een luxe wellnessresort. Deze interventie was zorgvuldig gepland om zowel Mary te ondersteunen in haar herstel als om Jake een belangrijke les in verantwoordelijkheid en zorgzaamheid te leren.

De oppas was ingehuurd om Jake de basis van babyverzorging en huishoudmanagement bij te brengen, terwijl Mary een week lang zou doorbrengen in een spa, waar ze kon rusten en zich kon opladen, weg van de stress van het moederschap.

Herstel: Een Nieuwe Start

De spa-retraite bood Mary de kans om fysiek en emotioneel te herstellen van de eerste uitdagende weken van het moederschap. Ze genoot van massages, meditatiesessies en, vooral, ongestoorde slaap. Tegelijkertijd onderging Jake thuis een intensieve training van de oppas, die hem de fijne kneepjes van het ouderschap leerde.

Toen Mary terugkeerde, vond ze een thuisomgeving die drastisch veranderd was. Jake was nu een actieve en zorgzame vader en echtgenoot, wat de dynamiek van hun relatie aanzienlijk verbeterde. Deze veranderingen waren niet alleen zichtbaar in de dagelijkse routine maar ook in de hernieuwde affectie en samenwerking tussen hen als partners.


De Belangrijkste Lessen uit Mary en Jake’s Ervaring

De Kloof tussen Verwachtingen en Realiteit

De geboorte van Tilly onthulde een diepe kloof tussen de verwachtingen en de realiteit van gedeeld ouderschap. Mary werd overweldigd door de taken, terwijl Jake zich onttrok aan zijn verantwoordelijkheden. Dit verschil benadrukte het belang van communicatie en duidelijke afspraken tussen partners over de verdeling van zorgtaken.

De Impact van Persoonlijke Crisis

Een dramatisch moment van persoonlijke crisis tijdens een familiefeest markeerde het keerpunt in hun relatie en benadrukte de onevenwichtigheid en noodzaak voor verandering. Mary’s flauwvallen was een wake-up call die de ernst van de situatie blootlegde en leidde tot een cruciale interventie.

De Rol van de Gemeenschap en Familieondersteuning

De interventie van de schoonfamilie, inclusief het inhuren van een professionele oppas en het regelen van een spa-retraite voor Mary, was cruciaal voor het bieden van ondersteuning en het opnieuw instellen van de balans in hun huwelijk. Dit toont het belang aan van een ondersteunend netwerk bij het navigeren door de uitdagingen van het ouderschap.

Herstel en Persoonlijke Groei

De veranderingen die volgden op deze interventie toonden aan dat met de juiste hulp en bereidheid om te leren, significante verbeteringen in relaties en persoonlijke groei mogelijk zijn. Jake’s transformatie naar een betrokken en zorgzame vader liet zien dat mensen in staat zijn om te veranderen en te groeien in hun rollen.

Conclusie: Het Belang van Ondersteuning en Samenwerking

Mary en Jake’s verhaal benadrukt het belang van ondersteuning, zowel binnen het gezin als vanuit de bredere gemeenschap. Hun ervaring illustreert hoe cruciale interventies op het juiste moment kunnen leiden tot positieve veranderingen in zowel persoonlijke relaties als welzijn. Het herinnert ons eraan dat gedeeld ouderschap een samenwerking is die duidelijke communicatie, wederzijds begrip en steun vereist.

Door te erkennen wanneer hulp nodig is en open te staan voor veranderingen, kunnen partners effectief omgaan met de uitdagingen van het ouderschap. Dit verhaal is een bemoedigend voorbeeld van hoe moeilijke tijden kunnen leiden tot persoonlijke groei en versterkte relaties, wanneer er een gezamenlijke inspanning is om de balans te herstellen en samen te werken aan een betere toekomst.

Een Inspirerend Voorbeeld voor Andere Ouders

Mary en Jake’s ervaring biedt waardevolle inzichten voor andere jonge ouders die worstelen met de verdeling van zorgtaken. Het laat zien dat het mogelijk is om veranderingen teweeg te brengen en een evenwichtige en ondersteunende omgeving te creëren, zelfs na een moeilijke start. Het verhaal moedigt ouders aan om openlijk te communiceren over hun behoeften, steun te zoeken wanneer dat nodig is, en samen te werken aan het bouwen van een sterk en liefdevol gezin.

Dit verhaal onderstreept de kracht van gemeenschap en familie in het bieden van de nodige hulp en ondersteuning om nieuwe ouders te helpen succesvol door de uitdagingen van het ouderschap te navigeren.


Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Recente berichten

Advertentie

Trending