Hond aan te korte ketting kan hoofd zelfs niet laten rusten. Dan komt buur tussenbeide en doet het goede.
Connect with us

Nieuws

Hond aan te korte ketting kan hoofd zelfs niet laten rusten. Dan komt buur tussenbeide en doet het goede.

Waakhonden zijn overal ter wereld een vaak voorkomend zicht. Onnodig te zeggen dat de meeste er erg angstaanjagend uitzien – dat is immers waarom ze er zijn. Maar voor zij die de waakhond Carla zagen, was vrees niet wat ze voelden. Het was meer verdriet, medelijden en frustratie. Cala zat neer en “bewaakte” een autodealer in San Jose, Costa Rica. Haar eigenaar gaf haar zelden eten, en wanneer ze ziek was werd ze niet naar de dierenarts gebracht.

Uiteindelijk werd de hond zo zwak dat ze niet meer kon rechtstaan. In plaats daarvan zat ze neer in een oude autoband, met een korte ketting aan haar nek die verhinderde dat ze haar hoofd kon laten rusten.

Erger nog, haar hoofd hing letterlijk aan de ketting, die zich langzaam door haar huid boorde.

De gezondheid van Cala werd alsmaar slechter omdat ze echt moest vechten om haar hoofd recht te houden. Ze had ademhalingsproblemen en nog tal van andere aandoeningen.

Als niemand deze hond zou redden, was ze zeker ten dode opgeschreven.

Gelukkig had iemand opgemerkt hoe slecht Cala eraan toe was. Ze contacteerden de politie, die op hun beurt het lokale dierenasiel Territorio de Zaguates om hulp vroegen.

Uiteraard stemde de organisatie in, maar het zou niet eenvoudig worden.

Het ogenblik waarop ze Cala voor het eerst zag, is iets wat Lya Battle, oprichtster van Territorio de Zaguates, nooit zal vergeten.

Ze vertelde aan The Dodo: “Ik voelde me wanhopig, droevig en gefrustreerd. De foto die ik eerst van haar zag toonde een zielig wezen beroofd van haar waardigheid en klaar om op te geven – een hond wier geest gebroken was en gewoon wachtte op het einde terwijl ze een nooit eindigende levende nachtmerrie leefde.”

Daarna konden de politie en het asiel Cala van haar duivelse eigenaar wegnemen en brachten haar naar de dierenarts. Daar werd ze verzorgd en behandeld voor haar verwondingen, inclusief diepe snijwonden van de nek die in haar huid vergroeid was.

Na haar verblijf bij de dierenarts verhuisde Cala naar Territorio de Zaguates, waar ze verder kon herstellen, zowel fysiek als emotioneel.

Het duurde een hele poos voor Cala hersteld was. De wonden waren moeilijk te behandelen en de mentale terreur had diepe littekens achtergelaten.

Voor de vrijwilligers in het asiel leek het erop dat Cala de andere honden haatte. Ze waren bezorgd om hen samen te zetten, bang dat het haar revalidatie onmogelijk zou maken.

Een theorie was dat Cala gewoonweg nooit andere honden ontmoet had – andere personeelsleden dachten dat ze misschien getraind was om andere dieren aan te vallen en te doden.

Maar ietwat aarzelend begon Cala andere honden toch te vertrouwen.

Ze ging van ziek en zwak, depressief en schuchter, tot een sterke en zelfzekere ziel.

“Met elke nieuwe dag zagen we haar persoonlijkheid alsmaar meer doorschemeren. Ze ging van het vrezen van mensen naar hen vertrouwen en zelfs smeken om aandacht”, legde Battle uit.

Maar zelfs in het asiel was Cala niet veilig. In juni van dit jaar slopen er mensen het asiel binnen en lieten er worstjes met vergif achter. In totaal overleden er 16 honden en ook Cala had een half worstje gegeten. Op een of andere manier overleefde ze, wellicht omwille van haar omvang in verhouding tot de kleine hoeveelheid die ze gegeten had.

Ze had echter wel te kampen met neurologische problemen. Maar opnieuw herstelde ze … wat een harde meid!

Cala overleefde jaren van verwaarlozing, marteling en ziekte. Haar leven hing aan een zijden draadje toen ze gered werd, maar op een of andere manier vond ze de kracht om terug te vechten.

Hoewel niet veel honden zo’n tweede kans krijgen, inspireerde de genezing van Cala duizenden mensen wereldwijd. Het verwarmt mijn hart!

Vandaag woont Cala in een pleeggezin dat haar alle liefde en affectie van de wereld geeft.

Deze geweldige redding is een klassiek voorbeeld van goed versus kwaad. Maar op het einde zegeviert de liefde altijd!
[fblike]

BNers

Caroline Tensen werkt extreem hard: Vermoeiende 4 uren per dag!

Caroline Tensen, de bekende presentatrice in Nederland, lijkt een blijvende aanwezigheid op televisie te hebben.

Al sinds de jaren ’80 is ze een vertrouwd gezicht op het kleine scherm en heeft ze meer showbizzvrienden dan we ooit zouden kunnen tellen.

Met naar verluidt een aanzienlijke bankrekening van vier miljoen euro en een jaarlijks inkomen dat de meesten van ons doen duizelen, zou je kunnen denken dat Caroline haar dagen doorbrengt in de luxe kappersstoel van Leco van Zadelhoff. Maar niets is minder waar.

Caroline, die zichzelf een echt werkpaard noemt, draait marathonsessies voor het programma ‘Eén tegen 100’, sessies die de gemiddelde werknemer duizelig zouden maken.

“Ik neem drie shows per dag op, elk minstens anderhalf uur lang, met honderd deelnemers.

Je moet voortdurend scherp zijn,” onthult ze in een interview met TROS.

En als je denkt dat dit betekent dat ze het hele jaar door aan het werk is, heb je het mis.

“We nemen een heel seizoen op in één week,” onthult Caroline.

De overige 51 weken van het jaar kan ze dus genieten van haar welverdiende rust, want Caroline werkt zo hard, nietwaar?

Dus Caroline klaagt dat ze een week lang 4,5 uur per dag moet werken en de rest van het jaar op haar lauweren kan rusten voor een vorstelijk salaris.

Caroline, realiseer je je wel dat er mensen zijn die echt keihard werken, minstens 8 uur per dag, vijf dagen per week, en zwaar fysiek werk verrichten?

Dat Caroline het aandurft om achter een bureau te staan, vragen te stellen en te praten, en dat “hard werken” noemt. Het moet niet gekker worden.

Doorgaan met lezen

Nieuws

De Koudste Winter in 100 Jaar: Zorg dat je goed voorbereid bent!

Nu de zomer tot het verleden behoort en zelfs in de bergen de eerste sneeuwval al heeft plaatsgevonden, hebben wetenschappers hun voorspellingen voor de winter van 2023-2024 bekendgemaakt.

De afgelopen zomer was warm en overwegend droog, en sommige wetenschappers geloven dat dit kan wijzen op een lange en koude winter in het verschiet.

De theorie hierachter is vrij eenvoudig: het warme weer leidt tot meer smeltend Noordpoolijs, wat op zijn beurt meer hogedrukgebieden uit het noorden kan veroorzaken, wat resulteert in lagere temperaturen.

Deze theorie is al enkele jaren in omloop en is gebaseerd op Amerikaans onderzoek.

Dit onderzoek suggereert dat het smelten van de ijskappen leidt tot meer sneeuwval in Siberië, wat op zijn beurt een koudere winter in Europa kan veroorzaken.

Hoewel deze gedachte interessant is voor liefhebbers van winterweer, meldt het KNMI echter dat er geen duidelijk verband is tussen het zomerweer en de wintertemperaturen.

Elk najaar uiten tal van meteorologen hun verwachtingen voor de winter.

Naast meteorologen zijn er andere wetenschappers die hun voorspellingen baseren op verschillende factoren, zoals zonnecycli, de ijsbedekking in Siberië, de activiteit van de poolwervel en andere singulariteiten.

Bovendien zijn er volkswijsheden die beweren de kou en sneeuw voor de komende winter te voorspellen, zoals het meten van de lengte van de alpendistel in Frankrijk of de hoogte van mierenhopen in Oostenrijk.

Over het algemeen zijn deze winterverwachtingen positief voor wintersportliefhebbers, wat suggereert dat het weer een strenge winter met veel sneeuw zou kunnen worden.

Een van de meest betrouwbare winterverwachtingen wordt elk jaar gemaakt door het ‘National Oceanic and Atmospheric Administration’ (NOAA).

Dit jaar voorspelt de NOAA echter een ongunstige winter voor liefhebbers van koud weer, met een verwachting van 1-2 graden warmer dan het gemiddelde.

Dit zou mogelijk de warmste winter ooit kunnen worden.
sneeuw winter

Het positieve aspect is dat, mede door het weerfenomeen ‘El Niño’, er veel meer neerslag wordt voorspeld.

Dit zou kunnen betekenen dat er veel sneeuwval is voor wintersporters in de skigebieden, hopelijk een welkome ontwikkeling voor hen!

Doorgaan met lezen

Nieuws

Denny doorzoekt elke prullenbak naar statiegeldblikjes: ‘Ik moet mijn katten toch kunnen voeden’

In een wereld waar sommigen statiegeldblikjes van vijftien cent achteloos in de prullenbak gooien, is er een groep mensen die fanatiek op zoek gaat naar deze waardevolle recyclables.

Een van hen is de 46-jarige Denny, die dagelijks meerdere rondjes door Spijkenisse fietst om tientallen euro’s aan blikjes en flesjes te verzamelen. Maar voor Denny is dit geen zinloze bezigheid; het is zijn manier om de belofte aan zijn overleden moeder na te komen en haar katten te blijven verzorgen.

Het Geluk van een Oude Bodywarmer:
Denny begint zijn dagelijkse zoektocht door zijn fiets uit de berging te halen en een plastic tas aan het stuur te bevestigen.

Voordat hij echter vertrekt, trekt hij zijn vertrouwde zwarte bodywarmer aan, met het Scania-logo en opvallende gaten aan de achterkant.

Deze oude bodywarmer, zegt hij, brengt hem altijd geluk. Het herinnert hem aan zijn oorspronkelijke droom om vrachtwagenchauffeur te worden, een droom die nooit werkelijkheid werd door verkeerde keuzes in het leven.

De Drang om Elk Blikje te Vinden:
Denny is vastberaden in zijn missie; hij is bereid om door overvolle vuilnisbakken te graven en zelfs afgelegen bossen en wateren te doorzoeken.

Hij kleedt zich op deze manier, niet alleen voor zijn eigen veiligheid, maar ook om elk bruikbaar blikje te kunnen redden.

In tegenstelling tot anderen die alleen de bovenste blikjes uit prullenbakken halen, keert hij de hele bak om, soms met een opbrengst van wel 18 euro in slechts een kwartier.

De Noodzaak Achter de Missie:
Voor Denny is “statiegeldjagen” een bittere noodzaak. Nadat zijn moeder overleed, werd hij gedwongen te verhuizen en kampte hij met aanzienlijke schulden.

Zijn financiële situatie dwong hem tot deze inspanning. Maar voor Denny is er een diepere drijfveer – het verzorgen van de katten van zijn overleden moeder, twee van de drie katten die hij beloofd heeft nooit op te geven. Dit maakt zijn dagelijkse zoektocht onmisbaar.

De Gemeenschap Erkent zijn Inzet:
Ondanks dat Denny pas drie maanden in Spijkenisse woont, wordt hij op straat vaak herkend en aangesproken door mensen die zijn toewijding waarderen.

Sommigen bieden zelfs spontaan blikjes aan om hem te helpen. Denny benadrukt het feit dat veel mensen de waarde van deze recyclebare materialen niet erkennen, terwijl ze een aanzienlijke bijdrage kunnen leveren aan iemands inkomen.

Conclusie:
Denny’s dagelijkse toewijding aan het verzamelen van statiegeldblikjes is niet alleen een manier om zijn financiële situatie te verbeteren, maar ook een eerbetoon aan de belofte die hij aan zijn overleden moeder heeft gedaan.

Terwijl hij door Spijkenisse fietst, blijft hij vastberaden en positief, zelfs in het licht van concurrentie en onbegrip van anderen.

Zijn inzet is een krachtige herinnering aan hoe kleine inspanningen een groot verschil kunnen maken in iemands leven.

Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Recente berichten

Advertentie

Trending