Hond hoort baby schreeuwen en schiet te hulp en zet daarbij zijn eigen leven op het spel.
Connect with us

Nieuws

Hond hoort baby schreeuwen en schiet te hulp en zet daarbij zijn eigen leven op het spel.

Er zijn zoveel verhalen waarin wordt bewezen dat honden echt de beste vriend zijn van de mens. Een hond is een vriend voor het leven, tot het eind. Ze zouden alles doen om je te beschermen.

Toen een baasje haar hond Hurley meenam voor een wandelingetje ’s avonds laat, riskeerde de hond zijn leven om het leven van een onbekende te redden. De hond riskeerde zijn leven op een wel heel extraordinaire manier.

Nu wil haar trotse baasje het verhaal vertellen aan zoveel mogelijk mensen, waarom zijn ras zo bijzonder is, in tegenstelling tot wat anderen ook beweren.

Stacie schreef meteen op Facebook wat er was gebeurd. Ze wilde het namelijk vertellen aan zoveel mogelijk mensen. Haar broer was gaan wandelen met hun hond Hurley. Iets wat hij elke avond doet. Hij laat ook telkens de leiband los, zodat de hond eindelijk eens de pootjes kan strekken. Daar houdt hij van.

Publiée par Love What Matters sur Mardi 11 juillet 2017

Schreeuwend kind
Maar plots hoorden ze een kind schreeuwen vanuit de struiken. Hurley sprong direct in actie en wilde het kind vinden.

“Mijn broer stond daar dan, verbijsterd, toen hij zijn hond een gifslang zag weggooien die nabij een klein jongetje was geslopen. Later kwamen we te weten dat hij de slang had gedood,” schreef Stacie op Facebook.

"My brother was walking his pit bull lab mix, Hurley, in our neighborhood field around 10 pm. He walks him this late so…

Publiée par Love What Matters sur Mardi 11 juillet 2017

Jongen gebeten
De jongen rende razendsnel naar de wagen van zijn mama, en Stacie’s broer had geen tijd om te checken of de jongen ok was. Ze vermoedden dat de moeder hem snel naar het ziekenhuis had gebracht.


Publiée par Love What Matters sur Mardi 11 juillet 2017

De man had de dierenbescherming opgebeld in de buurt en ook agenten kwamen ter plaatse om zeker te zijn dat er geen slang meer in de buurt was.

Toen merkte hij echter op dat zijn hond aan het bloeden was en een gezwollen nek had. Er kwam ook schuim uit zijn muil. Hij zag de twee prikken van de slangenbeet in zijn lip en bracht hem onmiddellijk naar de dierenarts. Gelukkig mocht Hurley de dag nadien alweer naar huis.

Publiée par Love What Matters sur Mardi 11 juillet 2017

Echte held
Later ontdekten ze dat de kleine jongen een nest had gevonden van giftige slangen, maar Hurley was net op tijd gekomen om de jongen te redden van een mogelijke aanval van de slang.

Hij is nu een echte held in de buurt, de hond zette niet alleen zijn eigen leven op het spel, hij redde ook het leven van een kleine jongen!

Publiée par Love What Matters sur Mardi 11 juillet 2017

Gelukkig herstelde Hurley vlot van dit vreselijke incident. Stacie’s broer heeft het jongetje nog niet kunnen vinden. Hij wou namelijk te weten komen of hij ongedeerd was. Dankzij zijn hond heeft hij veel erger kunnen voorkomen.

Stacie’s broer deelt nu zijn verhaal op Facebook met zoveel mogelijk mensen, vooral diegenen die denken dat dit hondenras gevaarlijk en agressief is.

Honden zijn geweldige beesten, en de beste vriend van de mens! Deel als je akkoord bent!


Nieuws

Goed nieuws voor alle mensen met een uitkering: vanaf juli 2024 krijg je dit bedrag netto!

In juli 2024 worden er opnieuw financiële veranderingen doorgevoerd in Nederland. Het minimumloon stijgt en dat heeft ook invloed op het niveau van de bijstandsuitkering.

Onder de noemer bijstandsuitkeringen vallen verschillende uitkeringen, gereguleerd door wetten zoals de Participatiewet, Algemene Ouderdomswet, Ziektewet en Werkloosheidswet.

Deze uitkeringen worden gekoppeld aan het minimumloon, dat op 1 juli stijgt van 13,27 euro naar 13,68 euro per uur.

Volgens de Rijksoverheid zullen dus ook de bijstandsuitkeringen verhoogd worden, wat betekent dat ontvangers meer financiële steun zullen krijgen.

Op dit moment ontvangen mensen die alleenstaand zijn of alleenstaande ouders zijn een netto bijstandsuitkering van 1308,45 euro per maand. Dit bedrag bestaat uit een uitkering van 1243,03 euro per maand en 65,42 euro vakantiegeld.

Voor mensen die samenwonen of getrouwd zijn, is het totale bedrag hoger,

Per persoon ligt het bedrag lager: 1869,21 euro netto per maand, bestaande uit 1775,75 euro uitkering en 93,46 euro vakantiegeld.


Om in aanmerking te komen voor een bijstandsuitkering mag het eigen vermogen niet boven bepaalde grenzen uitkomen.

contant geld uit de muur te trekken in 2024!
Voor alleenstaanden zonder koophuis is dat bijvoorbeeld maximaal 7.575 euro. Gehuwden of samenwonenden mogen maximaal 15.150 euro aan eigen vermogen hebben.

Naast bijstandsuitkeringen stijgt ook de AOW per 1 juli. Deze uitkering verschilt per huishoudsituatie: gehuwden en samenwonenden ontvangen een hoger bedrag dan alleenstaanden, en er gelden specifieke regels voor huishoudens waarvan één partner de AOW-leeftijd nog niet heeft bereikt.

Voor alleenstaanden bedraagt de bruto AOW-uitkering per 1 juli 2024 1642,59 euro, terwijl samenwonenden of gehuwden 1.117,93 euro kunnen verwachten.

1. Dit zijn enkele wijzigingen voor personen in de bijstand: 2. De bijstandsuitkering en de AOW nemen toe vanaf 1 juli. 3. Er gelden specifieke limieten voor het eigen vermogen: 4. Het extra bedrag dat een persoon per maand zal ontvangen is: 5. De bijstandsuitkering zal stijgen met dit specifieke bedrag per maand:


Doorgaan met lezen

Nieuws

“Ik werd plotseling vader van 5 kinderen.”

Daniel Smith, een vooraanstaande zakenman uit Texas, leek alles te bezitten wat zijn hart begeerde: geld, succes en een luxueus leven.

Maar achter deze façade van rijkdom schuilde een diepe, persoonlijke tragedie. Na een 0ngeluk dat hem fysiek beperkte, werd Daniel geconfronteerd met het verpletterende nieuws dat hij biologisch gezien nooit kinderen zou kunnen krijgen.

Dit nieuws was een enorme slag voor hem, maar het bluste niet zijn diepe verlangen naar een gezin.

Ondanks de obstakels bleef hij zoeken naar manieren om vader te worden, een zoektocht die hem uiteindelijk naar het Bright Horizons weeshuis zou leiden.

Ontmoeting

Tijdens een routinebezoek aan het weeshuis voor zijn jaarlijkse donatie, gebeurde er iets onverwachts dat Daniel Smith’s leven voorgoed zou veranderen.

Een jonge jongen, eveneens Daniel genaamd, speelde buiten en schopte per ongeluk een bal tegen Smith’s rolstoel.

Deze kleine, schijnbaar onbeduidende interactie was de vonk voor een onverwachte vriendschap.

De jonge Daniel was eerst bang voor een negatieve reactie, maar de oudere Daniel reageerde met een warmte en vriendelijkheid die het hart van de jongen onmiddellijk won.

Dit was het begin van een bijzondere band die veel verder zou gaan dan een simpele kennismaking.

Moment

Toen Daniel Smith besloot dat hij de jonge Daniel wilde adopteren, kwam hij voor een grote verrassing te staan.

De directeur van het weeshuis onthulde dat Daniel deel uitmaakte van een groep van vijf broers en zussen, die volgens de laatste wens van hun overleden ouders alleen samen geadopteerd mochten worden.

Geconfronteerd met deze ongebruikelijke voorwaarde, stond Daniel voor een keuze die zijn leven radicaal zou veranderen.


Na enige overweging besloot hij niet alleen de kleine Daniel, maar alle vijf de kinderen te adopteren, een beslissing die getuigde van zijn buitengewone commitment en liefde.

Gezin

De adoptie van vijf kinderen bracht aanzienlijke uitdagingen met zich mee, maar ook immense vreugde.

Elk kind had zijn eigen unieke behoeften en persoonlijkheden, wat het voor Daniel vereiste om zich aan te passen en manieren te vinden om elk van hen te ondersteunen en lief te hebben.

Vooral de relatie met Timothy, een van de broers, was in het begin moeilijk. Timothy was terughoudend om Daniel te accepteren, maar door geduld, liefde en begrip wist Daniel uiteindelijk zijn hart te winnen.

Deze reis versterkte de band tussen hen en toonde de kracht van doorzettingsvermogen en affectie.

Belangrijkste punten van het artikel

  • Familie wordt gedefinieerd door liefde, niet door bloed: Dit verhaal illustreert krachtig dat familiebanden gevormd worden door liefde en toewijding, niet alleen door biologische verbindingen.
  • Elke ontmoeting heeft een doel: De toevallige ontmoeting tussen de twee Daniels was geen klein detail, maar een voorbestemd moment dat voor hen beiden een nieuw hoofdstuk inluidde.
  • Adoptie kan levens veranderen: Daniels beslissing om vijf kinderen te adopteren, onderstreept hoe adoptie niet alleen de levens van kinderen kan transformeren, maar ook die van de adoptieouders enorm kan verrijken.

De reis van Daniel Smith van een eenzaam bestaan naar een levendig, liefdevol familieleven is een inspirerend voorbeeld van onbaatzuchtige liefde en de impact die één persoon kan hebben op vele levens.


Doorgaan met lezen

Nieuws

Toegewijde mama wil adopteren en vindt meisje dat sprekend op haar overleden dochter lijkt

Na het verliezen van haar vijfjarige dochter aan k@nker, besluit een rouwende moeder uiteindelijk om een ander kind te adopteren. Maar wanneer een geheim van haar vervreemde echtgenoot aan het licht komt, wordt ze gedwongen een moeilijke situatie onder ogen te zien. In het gedempte licht van haar woonkamer, slaakte Eleanor een kreet en gooide haar Chinese afhaalmaaltijd ergens achter zich zonder zich erom te bekommeren. Het geluid verbrak de stilte die tegenwoordig kenmerkend was voor haar eens zo levendige huis.

Na het verliezen van haar dochter Ava aan leukemie vijf jaar geleden en de scheiding van haar man Joseph een jaar later, had Eleanor haar passie voor alles verloren, inclusief haar carrière in de kunstfotografie. Hoewel zij en Joseph hadden besproken om opnieuw te proberen hun relatie te herstellen, wilde Eleanor eigenlijk alleen maar weer moeder worden. Het afgelopen jaar had ze uren doorgebracht op adoptiewebsites.

Haar kleine kreet van opwinding kwam doordat ze een kind ontdekte, Charlotte, die het sprekende evenbeeld van Ava was. Eleanor klikte om meer foto’s van Grace Adoption Services te zien en pakte na een paar minuten haar telefoon. “Hallo, dit is Grace Adoption Services. Ik ben Samantha. Hoe kan ik u vandaag helpen?” klonk een warme stem aan de andere kant. “Mijn naam is Eleanor. Ik hoop te adopteren, en een klein meisje op uw website heeft mijn aandacht getrokken,” zei ze, terwijl ze aan haar hoofd krabde.

Samantha reageerde vriendelijk. “We zullen een afspraak voor u maken om ons te ontmoeten. Het is altijd het beste om dit persoonlijk te doen.” Eleanor stemde te snel in. “Ik ben klaar om die stap te zetten,” verklaarde ze. “Ik wil een verschil maken in het leven van een kind.” Samantha lachte en maakte een afspraak. Eleanor hing op, voor het eerst in jaren voelde ze hoop opborrelen in haar borst. De dag van de afspraak kwam en Eleanor vond zichzelf nerveus wachtend in Samantha’s kantoor.

“Het is geweldig om u persoonlijk te ontmoeten,” begroette Samantha haar hartelijk. “Ik heb uw aanvraag gelezen en ik kan al zeggen dat u een geweldige ouder zou zijn.” De twee vrouwen bespraken Eleanor’s achtergrond, haar redenen om te adopteren en haar hoop voor de toekomst. Eleanor’s ogen dwaalden vaak af naar een familiefoto op Samantha’s bureau. “Ah, u kijkt daar al een tijdje naar,” merkte Samantha op, terwijl ze haar twee dochters, Mary Ellen en Macy May, introduceerde.

Eleanor merkte op: “Dat wil ik terug.” Samantha knikte, maar schraapte haar keel. Na een diepe ademhaling vroeg ze: “Kunt u me iets vertellen over uw man? Het is belangrijk dat kinderen in een gezin met twee ouders worden geadopteerd.” Eleanor legde hun scheiding uit als gevolg van het verlies van hun dochter en haar hoop op verzoening. “Ik heb hem nog niet verteld over het adopteren, maar dat zal ik doen,” onthulde ze.

Samantha stelde voor dat Eleanor het adoptieproces met Joseph zou bespreken en hoopte hem te ontmoeten als hij daartoe bereid was. Ze stemde in om het te proberen en vroeg om het dossier van het meisje dat ze op de website had gezien. Haar naam was Charlotte. “Ze lijkt een geweldig meisje,” zei Eleanor, terwijl ze het vocht uit haar ogen depte. “Ik voel een verbinding met haar. Het is alsof ze bedoeld is om deel uit te maken van mijn leven.”

Eleanor verliet het bureau een uur later, gevuld met hoop. Ze bracht de volgende weken door met het voorbereiden van haar huis voor een kind en maakte van de logeerkamer een gastvrije ruimte. In deze tijd bleef Eleanor in contact met Samantha, maar aarzelde om Joseph over de adoptie te vertellen. Toen Samantha ernaar vroeg, gaf ze haar terughoudendheid toe. “Oké,” stelde Samantha haar gerust, “u bent nog steeds een zeer sterke kandidaat. Alleenstaand zijn is niet per se een breekpunt. Dit zijn tenslotte moderne tijden.”

Enkele dagen later belde Samantha met geweldig nieuws. Ze hadden een officiële ontmoeting gepland voor Eleanor met Charlotte in een park. Ze bereidde zich voor op de ontmoeting door kleurboeken en stiften als cadeau voor het jonge meisje te kopen. De speciale dag kwam en Eleanor was er vroeg, zittend op een bankje met Charlotte’s cadeau in haar hand. Haar ogen scanden het groen op zoek naar Samantha en Charlotte.

Al snel zag ze hen. Charlotte, met haar donkere haar in een paardenstaart, leek verlegen en terughoudend. Eleanor begroette hen hartelijk. “Het is goed om u weer te zien,” zei ze terwijl ze Samantha’s hand schudde. “En u ook. Dit is Charlotte,” antwoordde Samantha. “Hoi,” sprak Eleanor zacht, terwijl ze iets naar voren leunde. Charlotte mompelde een verlegen antwoord en ontmoette kort Eleanor’s ogen. Opnieuw trof de gelijkenis met Ava haar.

Ze liepen rond in het park en gingen bij de vijver zitten. Ze gaf Charlotte haar cadeau. “Ik dacht dat we dit konden gebruiken om te tekenen of over onze dag te schrijven,” stelde ze voor. Charlotte accepteerde het cadeau met een zacht “Dank je wel.” Terwijl ze samen tekenden, begon er een band tussen hen te ontstaan. Het meisje opende zich langzaam en onthulde stukjes van haar leven in pleegzorg. Charlotte’s creativiteit en geest raakten Eleanor.

Later, tijdens een picknicklunch, legde Samantha de juridische aspecten en ondersteuningssystemen voor Charlotte’s adoptie uit. Maar ze gingen allemaal uit elkaar in de hoop dat dit zou lukken. In de daaropvolgende weken bouwden zij en Charlotte een diepere band op, waarbij Charlotte Eleanor’s huis bezocht, haar nieuwe slaapkamer verkende en samen maaltijden deelden. Uiteindelijk belde Eleanor Joseph. “Ellie,” begroette hij haar warm. “Ik heb aan je gedacht.”


Eleanor antwoordde: “Ik heb groot nieuws om te delen. Kunnen we morgen afspreken?” De volgende dag, bij een kopje koffie, legde Eleanor de adoptie uit aan Joseph. Hij luisterde stilletjes en sprak toen bedachtzaam. “Ik zie dat dit veel voor je betekent. Het is goed om je weer zo levendig te zien.” Ze was opgelucht door zijn begrip. “Ik kan niet toestaan dat verdriet me verteert,” zei ze. “Wij kunnen niet toestaan dat verdriet ons verteert.”

Joseph knikte, begrijpende wat ze dieper bedoelde. Eleanor en Charlotte bleven een band opbouwen, met logeerpartijen en zelfs diners met Joseph, die steeds vaker langskwam. Op een avond, terwijl Eleanor haar een verhaaltje voorlas voor het slapengaan, opende Charlotte zich. “Ik heb nog nooit een moeder zoals jij gehad. Ik wil niet terug naar pleegzorg.” Eleanor’s stem werd dik terwijl ze haar geruststelde. “Ik zal het zijn, lieverd. Ik zal voor altijd je moeder zijn.”

De dag van de officiële adoptiezitting was een belangrijke mijlpaal voor Eleanor en Charlotte. Eleanor had nauwe vrienden en familie uitgenodigd, inclusief Joseph, om getuige te zijn van deze gedenkwaardige gelegenheid. Bij de hoorzitting stonden Eleanor en Charlotte hand in hand voor de rechter terwijl hij de adoptie afrondde; haar ogen vulden zich met vreugdetranen, kijkend naar Charlotte en beseffend dat ze samen een nieuw hoofdstuk begonnen.

Buiten de rechtszaal nodigde Eleanor Joseph uit om mee te doen aan het diner. “Kom vanavond bij ons eten, Joe. Je maakt ook deel uit van deze viering,” stelde ze voor. “Dat zou ik graag doen, El,” antwoordde Joseph. In de weken daarna begonnen Eleanor, Joseph en Charlotte hun levens te integreren. Ze woonden therapiesessies bij, waar ze hun verdriet en de uitdagingen die ze tegenkwamen bespraken. Na een sessie vonden ze zichzelf in een oprecht gesprek. “Joseph, ik weet dat dit niet is wat we gepland hadden, maar het is het pad dat ik moet nemen,” zei Eleanor, alsof ze een misdaad opbiechtte.

“Ik hou van je en wil hier echt deel van uitmaken met jou,” reageerde Joseph, terwijl hij zijn keel schraapte. Naarmate de tijd verstreek, bloeide Charlotte op in haar nieuwe omgeving. Ze herinnerde hen aan de liefde die ze hadden verloren en alles wat ze nog te geven hadden. Echter, Samantha belde op een dag, en haar toon bezorgde Eleanor onmiddellijk koude rillingen. “Eleanor, Charlotte’s biologische moeder heeft contact met mij opgenomen,” onthulde de eigenaresse van het adoptiebureau. “Ze beweerde dat Joseph Charlotte’s biologische vader was.”

“Wat? Charlotte zou Ava’s halfzus kunnen zijn?” fluisterde Eleanor. Maar Samantha vertelde haar dat ze snel bevestiging nodig hadden. “We moeten Joseph hiermee confronteren,” adviseerde Samantha. “Als hij het ontkent, kan een vaderschapstest noodzakelijk zijn.” “Waarom zou het uitmaken als ze het kind heeft opgegeven?” “Ze zei dat de affaire kort was, maar als de biologische vader plotseling in beeld wil komen, wil ze misschien de adoptie aanvechten,” legde Samantha serieus uit. “Ik wil er alleen zeker van zijn dat niets Charlotte’s geluk in de weg kan staan.”

Na het ophangen ging Eleanor naar buiten, waar Joseph aan het tuinieren was. Ze floepte snel uit wat Samantha had gezegd en vroeg hem om de waarheid. In eerste instantie waren zijn ogen wild en verward, maar toen liet hij zijn hoofd hangen en gaf toe aan een korte affaire met iemand in een steungroep voor rouwende ouders die hij had bezocht na Ava’s dood en hun scheiding. “Het was een verschrikkelijke fout,” bekende hij met ogen die ver weg leken.

“Je bedoelt dat je misschien Charlotte’s vader bent als deze vrouw haar heeft opgegeven voor adoptie?” vroeg Eleanor, met haar mond wijd open van afschuw. “Ik verliet de groep kort nadat ze me vertelde dat ze zwanger was. Maar ze kan het kind hebben afgestaan voor adoptie,” knikte Joseph, terwijl hij zijn ogen samenkneep. Eleanor, overweldigd, knikte gewoon en legde haar handen in haar zij. Toen ze vroeg naar een vaderschapstest, stemde Joseph zonder aarzelen in, “Ik zal het doen. Ik zal dit helemaal goedmaken.”

Ze deden de test zo snel mogelijk, maar het zou dagen duren om de resultaten te krijgen. Eleanor overwoog om Charlotte te vertellen, maar besloot het niet te doen totdat ze de waarheid ontdekten en de juridische aspecten hadden opgelost. Ze sprak ook constant met Samantha. “In de meeste rechtsgebieden, eenmaal een adoptie voltooid is, is het over het algemeen onomkeerbaar,” legde haar inmiddels vriendin zachtjes uit. De resultaten kwamen enkele dagen later per e-mail binnen, de meest zenuwslopende en angstige dagen van Eleanor’s leven sinds Ava’s overlijden. Ze en Joseph hadden alle mogelijkheden besproken tijdens therapie en wat dit voor hen zou betekenen.

Maar niets kon worden besloten totdat ze de waarheid ontdekten. Samantha was hen aan het bezoeken toen de e-mail in Eleanor’s inbox verscheen. Ze las het langzaam, “Joseph is…niet Charlotte’s vader! Godzijdank!” Enkele dagen later kon Samantha bevestigen dat de biologische moeder had besloten niets verder na te streven aangezien Joseph niet Charlotte’s biologische vader was. Met dit nieuws zag Eleanor de gelijkenis van Charlotte met Ava als een miraculeus toeval en een tweede kans voor haar gezin. Haar overleden dochter zou altijd een deel van hen zijn, vooral omdat ze nu wisten hoe belangrijk elk moment was.


Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Recente berichten

Advertentie

Trending