"Ik begrijp dat sommige mensen dit als bangmakerij beschouwen, maar ik kan niet uitsluiten dat Poetin uiteindelijk besluit om een nucleair wapen te gebruiken."
Connect with us

Nieuws

“Ik begrijp dat sommige mensen dit als bangmakerij beschouwen, maar ik kan niet uitsluiten dat Poetin uiteindelijk besluit om een nucleair wapen te gebruiken.”

Met spoed verliet schrijver Pieter Waterdrinker vorig jaar zijn appartement in Sint-Petersburg. Zijn uitgebreide boekencollectie en meubels blijven daar achter, maar het is onzeker of hij en zijn partner Julia ooit nog zullen terugkeren. “Ik zie geen uitweg voor Poetin, en naar mijn mening ziet hij die zelf ook niet. Dat maakt de situatie zo gevaarlijk.”

In zijn nieuwste boek, Van Huis en Haard, begint Waterdrinker zijn dagboekverslagen eind 2021 in Sint-Petersburg, waar hij zijn regelmatige bezoeken aan het zwembad beschrijft. “De winters daar zijn zo lang. Het is min twintig graden buiten en al om vier uur ’s middags donker. Zwemmen was altijd een soort therapie voor mij: de verlichting, het warme water,” zegt hij vanuit een kamertje in het Ambassade Hotel aan de Amsterdamse Herengracht, een favoriete plek voor schrijvers om te verblijven wanneer hij in Nederland is.

Eind november 2021 begon Waterdrinker dagboekaantekeningen te maken, aanvankelijk zonder de intentie om ze te publiceren. “Ik wilde er eigenlijk al mee stoppen. Maar toen begon de naderende oorlog steeds duidelijker te worden. Er broeide iets, je kon het voelen.”

Inmiddels weten we allemaal dat zijn voorgevoel klopte. En dat de oorlog die Poetin ontketende de wereld van Pieter Waterdrinker op zijn kop zette, is een understatement. De invasie van Oekraïne was voor hem en zijn vrouw Julia de reden om hun appartement in Sint-Petersburg te verlaten, dat een centrale rol speelt in zijn bestseller Tsjaikovskistraat 40 uit 2017. Voor Waterdrinker betekende dit het voorlopige einde van een leven van meer dan een kwarteeuw in Rusland.

Duizenden boeken van schrijver Pieter Waterdrinker staan nog in zijn appartement in Sint-Petersburg.


In november 2021 begon Waterdrinker dagboekaantekeningen te maken, aanvankelijk zonder de intentie om ze te publiceren. “Ik wilde eigenlijk al stoppen. Maar toen werd de naderende oorlog steeds duidelijker. Er was iets aan het broeien, je kon het voelen.”

Nu weten we allemaal dat zijn voorgevoel juist was. En dat de oorlog die Poetin heeft ontketend, de wereld van Pieter Waterdrinker compleet heeft veranderd, is een understatement. De invasie van Oekraïne was voor hem en zijn vrouw Julia de reden om hun appartement in Sint-Petersburg, dat een centrale rol speelde in zijn bestseller Tsjaikovskistraat 40 uit 2017, achter te laten. Voor Waterdrinker betekende dit het voorlopige einde van meer dan een kwarteeuw leven in Rusland.

Julia lijdt nog steeds aan heimwee, schrijf je op een bepaald moment in het boek. Is dat nog steeds het geval? “Ja, absoluut. Ze is opgegroeid in Sint-Petersburg. Haar vrienden en familie die daar woonden, zijn allemaal weg, op één oom na. Dus het is deels heimwee naar iets dat niet meer bestaat. Maar ze mist ook de gebouwen, de theaters. Sint-Petersburg is – hoewel je dat tegenwoordig bijna niet meer durft te zeggen – een van de mooiste architectonische parels op aarde en een zeer geliefde stad. Dat zorgt voor grote verwarring bij mijn vrouw. Ze verafschuwt alles wat er op dit moment in Rusland gebeurt. Ze kan eenvoudigweg niet bevatten dat haar vaderland zich schuldig maakt aan zulke misdaden. Tegelijkertijd mist ze haar thuis.”

Het feit dat je in je eigen appartement blijft wonen, maakt je nog niet medeplichtig aan een oorlog. Waarom wilden jullie zo graag vertrekken? “Julia heeft bewust de Sovjet-Unie meegemaakt. Voor haar voelde dat als de grootste gevangenis ter wereld. De angst dat Rusland weer zo’n gevangenis wordt, zit diep geworteld bij haar en veel andere Russen. Dat was de eerste reden om te vertrekken. De tweede reden was dat we daar gewoon niet meer wilden zijn, als inwoners van een land dat in staat is tot zulke gruweldaden. We voelden dat allebei sterk.”

In Van Huis en Haard volgen we de avonturen van een schrijver die letterlijk op drift is geraakt. Bij het huisje in de Tarn wordt het gras gemaaid en appeltaart gebakken voor de buren. Maar Waterdrinker keert ook terug naar Rusland en Oekraïne om te zien wat de oorlog aan beide zijden van de grens teweegbrengt. “In Moskou zag ik moeders met spelende kinderen in een park. Dat zijn dan de ‘misdadigers’. En in Odessa zag ik precies hetzelfde tafereel. En die mensen beschouwen wij als de ‘goeden’. Ik verbleef in Odessa in een hotel waar een lokale rijkaard een uitbundig feest organiseerde voor zijn dochter die zeventien werd, alsof er niets aan de hand was. Dat is het surrealistische van oorlog, het is nooit zwart-wit. Ik wilde daar getuige van zijn.”


Je beschrijft ook hoe je in oktober vorig jaar door Sint-Petersburg liep en letterlijk misselijk werd van de aanblik van de Russische vlag. “Ik kon het op dat moment gewoon niet verdragen, die uitbundig wapperende driekleur. Vooral de grote onverschilligheid van de Russen over wat er gebeurt, verwijt ik ze. Natuurlijk, iedereen probeert zichzelf te redden, de ogen te sluiten, weg te kijken. Aan de ene kant kun je dat begrijpen, want als je protesteert, word je simpelweg gearresteerd. Tegelijkertijd is het niet te vatten dat het leven gewoon doorgaat.

Ook de twee katten van schrijver Pieter Waterdrinker en zijn vrouw Julia moesten hun appartement in Sint-Petersburg (foto) verlaten.

We spreken Waterdrinker op de ochtend van 4 mei. Even verderop op de Dam wordt alles gereedgemaakt voor de Nationale Dodenherdenking. De zon schijnt, toeristen met rolkoffertjes passeren, de langverwachte lente wordt gevierd. “Ik heb het gevoel dat iedereen denkt: ‘Ach, die oorlog zal wel meevallen.’ Het voelt hier heel ver weg, het lijkt bijna virtueel geworden. Dat is begrijpelijk. Maar die oorlog is niet minder heftig geworden, en we hebben te maken met een regime dat gewoon niet kán verliezen. Voor Poetin en zijn omgeving is het overwinnen of sterven, zo zie ik het. Wat als Oekraïne straks de Krim, zijn kostbaarste bezit, van hem afneemt?”

Een activist gooit banden op het vuur tijdens het pro-Westerse protest op het Maidan-plein in Kiev in augustus 2014.

En dan? “Ik durf het ondenkbare, zoals het inzetten van een tactisch nucleair wapen, echt niet uit te sluiten. Als je dat in Nederland zegt, beschuldigen ze je van bangmakerij. Omdat men hier niet gelooft dat het echt mogelijk is. Maar het is mogelijk. Poetin zit daar in Moskou, als een soort slechterik in een James Bond-film. Hij heeft gewoon die macht. En hij heeft zijn clowns die op de Russische staatstelevisie roepen: we kunnen een bom gooien op het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, op de haven van Rotterdam of Antwerpen. Het is zo absurd.”

Schrijver Pieter Waterdrinker.

Wie had halverwege de jaren dertig kunnen voorspellen dat enkele jaren later de Tweede Wereldoorlog zou uitbreken? Wie kon vijftig jaar later voorspellen dat de Berlijnse Muur zou vallen en de Sovjet-Unie uit elkaar zou vallen? De toekomst heeft altijd grote verrassingen in petto, benadrukt Waterdrinker. Hij vergelijkt het met dobbelstenen die over de tafel rollen. Iedereen kijkt toe, maar niemand weet welke getallen zichtbaar zullen zijn wanneer ze uiteindelijk tot stilstand komen.

“De uitkomst is eenvoudigweg niet te voorspellen. Dat is mijn diepste overtuiging, omdat de loop van de geschiedenis wordt bepaald door de grillen van mensen. En die zijn onvoorspelbaar. We weten niet wat er in de komende jaren zal gebeuren in Amerika. We weten niet wat er zal gebeuren in China. We weten niet hoe de oorlog in Oekraïne zal eindigen. We denken misschien allemaal dat Oekraïne zal winnen. Maar stel je voor dat Rusland wint, wat zullen we dan doen? Wat als China Taiwan aanvalt, wat dan?”

Waterdrinker had dit allemaal niet kunnen bedenken toen hij op 5 november 2021 in zijn dagboek begon te schrijven. Een vreselijke oorlog, het verlaten van huis en haard, schoonfamilie die met afschuw en tegelijkertijd met heimwee elders moet leven. “Dat is wat oorlog met mensenlevens doet. Ik heb er vaak over geschreven, en nu overkomt het mijzelf.”


BNers

Sylvie Meis heeft alweer een nieuw liefje (33) en dat is een hele bekende miljonair

Mannenverslinder Sylvie Meis heeft een nieuwe vriend en die werkt niet achter de kassa bij de Aldi. Nee, het zou volgens de Telegraaf gaan om een hele bekende miljonair. Iemand die vermoedelijk meer geld op zijn bankrekening heeft, dan al haar exen bij elkaar.

Sylvie Meis relaties

Sylvie is nog maar net officieel gescheiden van haar ex-man Niclas Castello, maar dat is voor haar geen reden om vrijgezel te blijven.
Tussen de break up met Niclas, deed ze het met afvalkoning Wim Beelen. Die romance hield echter maar kort stand. Volgens Wim waren de levens van de twee simpelweg te verschillend. Wim wilde helemaal niet telkens van de ene naar de andere rode loper.
Wim wilde gewoon Wim zijn (en blijven), maar Sylvie is natuurlijk verzot op aandacht. En die combinatie bleek niet de juiste.

Nieuwe vriend

In de tussentijd blijkt Sylvie niet bepaald stil te hebben gezeten. Volgens De Telegraaf is ze begonnen aan een nieuw liefdesavontuur met een miljonair.
Dat is inmiddels geen verrassing meer. Sylvie heeft zelf natuurlijk centjes genoeg, maar op de een of andere manier vindt ze altijd partners met geld.
De meeste mannen van een jaar of vijftig met een flinke portemonnee, hebben echter weinig trek in een dame van 46. Wellicht dat haar relaties daarom vaak spaak lopen voor ze goed en wel begonnen zijn. Enfin, nu heeft ze dus een nieuw liefje.


Techmiljonair

De man die haar gelukkig maakt heet Patrick Gruhn (33). Dat is de zoon van playboylegende Rolf Eden en die heeft natuurlijk een goed gevulde bankrekening.
Maar hoe weet men nu zo zeker dat de twee bij elkaar zijn? Op de Instagram-account van de techmiljonair was in de hoek van een foto de blote schouder van een vrouw te zien waarvan een MOEDERVLEK overeenkwam met een van Sylvie Meis.



Doorgaan met lezen

Nieuws

Meteoroloog waarschuwt iedereen die vanmiddag naar buiten gaat

We hebben er lang op moeten wachten, maar de komende dagen krijgen we heerlijk zomers weer. En dat is natuurlijk prettig, al is de zonkracht zo hoog dat je al binnen een kwartier kunt verbranden. Het advies van meteoroloog Jordi Huirne: blijf binnen tussen 12 en 15 uur.

Krachtige zon

Met name in de kustgebieden wordt het behoorlijk zonnig. Zoals je weet is te lang zonnen erg schadelijk en als je een lichte huid heb, is het oppassen geblazen.
Maar ook als jouw huid niet snel verbrandt, kan te veel uv-straling ervoor zorgen dat je huid beschadigd raakt. Dat heeft dan weer snellere huidveroudering tot gevolg. Veel mensen weten het niet, maar in de maand juni is de zon het meest krachtig.

Goed insmeren

Rondom de langste dag van het jaar wordt binnen no-time een uv-index van 7 gehaald. Dat is ook aan de orde in de komende dagen.
Er gaat een waarschuwing uit naar iedereen die naar buiten gaan. Smeer jezelf goed in. Wanneer je verbrandt, merk je dat vaak niet direct. Pas na enkele uren word je huid rood en dan ben je al te laat. Insmeren dien je elke 2 uur te doen.
Extra gevaarlijk is dat onze huid na het sombere voorjaar nog niet gewend is aan de hoge zonkracht. Als je de zon ingaat maakt de huid melanine aan. De huid wordt donkerder en dit pigment beschermt je beter tegen uv-licht. Deze natuurlijke bescherming is bij veel mensen nog niet aanwezig.


Bewolking extra gevaarlijk

Je zou het wellicht niet zgegen, maar wanneer er stapelwolken verschijnen tijdens een zonnige dag gaat het verbranden nog sneller dan bij een heldere hemel.
Hoe dat kan? UV-straling van de zon weerkaatst dan ook via de wolken richting je huid. En dus is de uv-straling nog een stuk hoger. Oppassen dus!



Doorgaan met lezen

Nieuws

Lees verder: “Ik bezocht mijn zwangere zus en zag hoe haar man haar behandelde.”

Toen ik aankwam bij het huis van mijn zus Lily, die zich in de laatste maand van haar zwangerschap bevond, verwachtte ik een vredige en liefdevolle omgeving.

In plaats daarvan werd ik geconfronteerd met een scène die meer leek op een slecht geregeld huishouden waarin de rollen verstoord waren. Lily, normaal zo energiek en levendig, leek de energie uit haar lichaam gezogen te zijn.

Ze worstelde met huishoudelijke taken, terwijl haar man, Mark, zichzelf comfortabel had gemaakt op de bank, volledig opgaand in zijn videogames. Dit schokkende contrast tussen Lily’s conditie en Mark’s onverschilligheid zette de toon voor mijn missie tijdens dit bezoek.

Realiteit

De dagen die volgden waren een openbaring van Lily’s dagelijkse realiteit. Zij nam niet alleen de volledige verantwoordelijkheid voor het huishouden, maar deed dit ook terwijl ze negen maanden zwanger was.

Haar takenlijst leek oneindig: koken, schoonmaken, wassen en de voorbereidingen treffen voor de baby. Al deze inspanningen werden door Mark genegeerd of geminimaliseerd, die zijn dagen leek door te brengen zonder enige erkentelijkheid voor het harde werk van zijn vrouw.

Uitdaging

Geïrriteerd door de oneerlijkheid, besloot ik Mark een lesje te leren over verantwoordelijkheid en empathie.

Ik daagde hem uit om slechts één dag alle taken van Lily over te nemen, met de inzet dat ik, als hij slaagde, voor altijd zijn persoonlijke assistent zou worden. Echter, als hij faalde, zou hij moeten leren zijn verantwoordelijkheden als echtgenoot en aanstaande vader serieus te nemen.

Watermeloen

Om de ervaring realistischer te maken, bedacht ik een unieke zwangerschapssimulator met behulp van een watermeloen. Deze watermeloen werd strategisch vastgebonden rond Marks middel om het gewicht en de omvang van een zwangere buik na te bootsen.

Met deze geïmproviseerde ‘buik’ moest Mark de dagelijkse routines van Lily doorlopen, waaronder schoonmaken, wassen, koken en zelfs boodschappen doen. Deze fysieke toevoeging aan onze weddenschap was bedoeld om hem een tastbaar begrip van fysieke beperkingen te geven.


Verandering

De uitdaging bleek al snel te zwaar voor Mark. Terwijl hij stuntelde en worstelde met de taken, kwam het besef hard aan. Het gewicht van de watermeloen, hoewel niet vergelijkbaar met een echte zwangerschap, gaf hem een glimp van de fysieke uitdagingen waar Lily dagelijks mee te maken had. Tegen het einde van de dag, uitgeput en overweldigd, gaf Mark toe en erkende hij dat hij het belang van de taken van zijn vrouw had onderschat.

Nieuwe Start

Deze ervaring fungeerde als een keerpunt voor Mark. Na zijn mislukte poging en de daaropvolgende realisatie van zijn tekortkomingen, transformeerde zijn gedrag drastisch.

Hij begon actief deel te nemen aan huishoudelijke taken en toonde een hernieuwde waardering en liefde voor Lily. Dit nieuwe gedrag was niet alleen een verademing voor Lily, maar het legde ook de basis voor een meer ondersteunende en liefdevolle relatie in de toekomst.

Belangrijkste punten van het artikel

  • Empathie en Begrip: De fysieke ervaring met de watermeloen was cruciaal voor het creëren van empathie en begrip bij Mark voor de dagelijkse uitdagingen van zijn vrouw.
  • De Kracht van Erkenning: Erkennen van de inspanningen van je partner is essentieel in een ondersteunende relatie, vooral tijdens uitdagende periodes zoals een zwangerschap.
  • Actieve Deelname: Actieve deelname aan huishoudelijke en gezinsverantwoordelijkheden is niet alleen eerlijk, maar versterkt ook de banden en het welzijn van de relatie.
  • Duurzame Verandering: De confrontatie met zijn eigen tekortkomingen leidde bij Mark tot een blijvende verandering, wat resulteerde in een liefdevollere en meer ondersteunende partnerschap.

Dit verhaal benadrukt het belang van empathie, ondersteuning en gelijkwaardige deelname binnen een relatie, en illustreert hoe een creatieve uitdaging de weg kan vrijmaken voor belangrijke levenslessen en positieve veranderingen in persoonlijke relaties.


Doorgaan met lezen

Trending