Joris Linssen heeft veel televisieprogramma’s gepresenteerd, maar zijn mooiste erkenning hangt niet aan de muur. In het RTL 4-programma Casa di Beau vertelt de presentator met natte ogen over het moment waarop zijn pleegdochter Hanna zijn achternaam wilde dragen. “Toen werd ze echt mijn dochter”, zegt hij over de dag waarop ze samen naar het stadskantoor gingen.
Een jonge vrouw die Linssen wilde heten
Het gesprek over dat moment ontstaat in een uitwisseling met mede-gast Soundos. Zij is trots op de prijzen die ze heeft gewonnen, ook al hangen ze op de wc. Linssen vertelt dan wat voor hem zo’n hoogtepunt is. “Mijn Poelifinario is eigenlijk dat Hannah, mijn pleegdochter, mijn achternaam wilde hebben”, zegt hij. De Poelifinario is een Nederlandse cabaretprijs.
Hij beschrijft hoe hij die dag voor zich ziet. “Dat wij samen op het stadskantoor zaten en dat een jonge vrouw Linssen wilde heten. Dat emotioneert me nog steeds heel erg.” Voor Linssen is het geen formaliteit, maar het moment waarop de band tussen hen een officiële vorm kreeg.
Vijf jaar in huis en daarna nog een jaar terug
Hanna kwam later bij het gezin wonen, nadat er al een pleegzoon was. Ze bleef er vijf jaar. Toen ze twintig was, vertrok ze, maar daarna keerde ze nog een jaar terug naar het gezin. Het zegt iets over de verhouding die in die jaren ontstond: het huis bleef voor haar een plek waar ze welkom was.
Het verhaal laat zien dat pleegzorg zich niet vanzelf in een vast stramien laat vatten. Pleegkinderen komen en gaan, bouwen een band op en zoeken hun eigen weg. Dat Hanna uiteindelijk de naam van het gezin wilde dragen, was voor Linssen een bevestiging van wat hij voelde.
Eerst twee dochters, toen een pleegkind
Het pleegouderschap begon voor Linssen en zijn vrouw Rebecca vanuit een gevoel van overvloed. Het echtpaar had al twee dochters toen ze besloten hun gezin open te stellen. Volgens Linssen is er achteraf een duidelijke aanleiding: zijn vrouw groeide zelf deels op in een pleeggezin, dus het fenomeen was hen niet vreemd. “Wij hebben het altijd als een enorme verrijking ervaren”, zegt hij.
Het besluit nam het echtpaar in 2004. “We hadden op het gegeven moment twee kinderen en toen dachten we: alles is helemaal ideaal en af, en er zijn zoveel kinderen die dat niet hebben”, legt Linssen uit.
Een vaderlijk gevoel
Toen er een pleegzoon bij het gezin kwam, voelde Linssen meteen een sterke band. “Ik hou dan gelijk van zo’n jongen”, vertelt hij. Hij vergelijkt het met het moment waarop je voor het eerst je eigen kind ziet en omschrijft het als een vaderlijk gevoel. “Ik hou van jou en ik bescherm jou”, zegt hij over wat hij toen dacht.
Die liefde ging volgens hem niet vanzelf gepaard met gemak. Voor het gezin, en nog meer voor de jongen zelf, was het een grote verandering.
Vier nieuwe mensen, allemaal ongeschreven regels
Linssen realiseerde zich snel hoe zwaar de overgang voor zijn pleegzoon was. Hij kwam in een gezin terecht met vier mensen die hij niet kende. Linssen en zijn vrouw en dochters hadden elkaar al, met alle gewoontes die daarbij horen. De jongen moest die gewoontes van buitenaf leren kennen.
“Ik realiseerde me: voor hem was het vier keer zo hard wennen, want hij had vier nieuwe mensen met allemaal ongeschreven regels, wetten en gebruiken. En wij hadden elkaar”, zegt Linssen. Het gezin ontdekte hoeveel dingen binnen de eigen muren vanzelfsprekend waren geworden.
Wat de pleegzoon het gezin leerde
De uitwisseling ging twee kanten op. Linssen merkt dat hij zijn eigen gezin door de ogen van de pleegzoon opnieuw leerde kennen. “Ik kwam achter allemaal gebruiken en cultuurtjes in ons gezin door hem”, zegt hij. Wat voor het gezin gewoon was, bleek voor een nieuwkomer vaak opvallend.
Dat inzicht maakt het pleegouderschap voor Linssen meer dan een daad van hulp. Hij ziet het ook als een manier om zichzelf en zijn gezin beter te begrijpen.
Een alleenstaande minderjarige asielzoeker in huis
Ook nu heeft het gezin iemand in huis genomen die een thuis nodig heeft. Bij Linssen en zijn vrouw woont momenteel een alleenstaande minderjarige asielzoeker. Linssen noemt de ervaring leerzaam. “Dat is ook echt zo leerzaam en geweldig”, zegt hij.
Wat hem het meest raakt, is de veerkracht van de jongen. “Hij heeft zo veel heftige dingen meegemaakt, maar hij is zo sterk”, vertelt Linssen. “Ik heb daar een mateloze bewondering voor.” Het feit dat hij zoveel heeft meegemaakt en toch zo overeind blijft, maakt veel indruk op de presentator.
Het huwelijk als voorbeeld
De jongen haalt ook zelf iets uit het gezinsleven. Hij vertelde het echtpaar dat hij hun huwelijk als voorbeeld ziet. “Hoe jullie zo samen staan, dat is geluk, dat wil ik ook”, zei hij volgens Linssen. Het is een opmerking die een pleegouder niet snel vergeet.
Voor Linssen draait het uiteindelijk om één ding. “Je hoopt een goed voorbeeld te zijn voor je pleegkinderen, dat is eigenlijk alles wat je wil”, zegt hij.
Casa di Beau op RTL 4
Casa di Beau is elke donderdag om 20.30 uur te zien op RTL 4 en terug te kijken op Videoland. In het programma ontvangt Beau van Erven Dorens bekende Nederlanders voor een persoonlijk gesprek. Het verhaal over Hanna is een van de momenten waarop Linssen zijn emoties niet wegstopt, en het laat zien hoe een officiële stap op een stadskantoor voor hem de kern van het ouderschap werd.
Bronnen en credits
Bronnen: RTL Nieuws, Veronica Superguide, story.nl, springlevend024.nl
