Kinder mijnwerkers leven in een hel zodat JIJ een elektrische auto kunt rijden
Connect with us

Nieuws

Kinder mijnwerkers leven in een hel zodat JIJ een elektrische auto kunt rijden

Het uitgeputte jongetje, dat met zijn kleine blote handen door een berg van enorme rotsen plukt, trekt een zielig gezicht.

Zijn naam is Dorsen en hij is onderdeel van een leger van kinderen, sommige slechts vier jaar oud, werkend in de enorme vervuilde mijnen van de Democratische Republiek Congo waar giftig rood stof hun ogen verbrandt en ze lopen het risico op huidziekten en een dodelijke longaandoening. Hier, voor een loon van slechts 8 cent per dag moeten de kinderen de rotsen controleren op de veelzeggende chocoladebruine strepen van kobalt – het gewaardeerde ingrediënt dat essentieel is voor de batterijen die elektrische auto’s aandrijven.

En er wordt gevreesd dat duizenden meer kinderen naar dit helse dagelijkse bestaan ​​zouden kunnen worden gesleept – na de historische belofte van Nederland dat in 2030 alleen nog maar elektrische auto’s worden verkocht.


Het kondigt een toekomst aan van schone energie, vrij van vervuiling, maar – hoewel er geen twijfel kan bestaan ​​over de goede bedoelingen achter de aankondiging van de Nederlandse overheid – betekenen dergelijke idealen niets voor de kinderen die veroordeeld zijn tot een leven van helse ellende in de race voor het bereiken van het doel.

Dorsen, slechts acht, is een van de 40.000 kinderen die dagelijks in de mijnen van de Democratische Republiek Congo (DRC) werkt. De vreselijke prijs die ze voor onze schone lucht zullen betalen is een verwoeste gezondheid en een waarschijnlijke vroege dood.

Bijna elke grote motorfabrikant die ernaar streeft miljoenen elektrische voertuigen te produceren koopt zijn kobalt van de verarmde Centraal-Afrikaanse staat. Het is ‘s werelds grootste producent met 60 procent van de reserves van de planeet.

Het kobalt wordt gewonnen door niet-gereguleerde arbeid en getransporteerd naar Azië waar batterijproducenten het gebruiken om hun producten lichter, duurzamer en oplaadbaar te maken.

De geplande overstap naar voertuigen met schone energie heeft geleid tot een buitengewone toename van de vraag. Terwijl een smartphonebatterij niet meer dan 10 gram geraffineerd kobalt gebruikt heeft een elektrische auto 15 kg nodig.

Goldman Sachs, de handelsbank, noemt kobalt ‘het nieuwe benzine’ maar er zijn geen tekenen van nieuwe rijkdom in de DRC, waar de kinderen de rotsen sjouwen die met de hand zijn opgegraven in tunnels.

Volwassen mijnwerkers graven tot 180 meter onder het oppervlak met basisgereedschap, zonder beschermende kleding of moderne machines. Soms worden de kinderen naar de nauwe voorlopige kamers gestuurd waar het gevaar van instorten bestaat.

Kobalt is zo’n gevaar voor de gezondheid dat het een naar hem vernoemde ademhalingsziekte heeft – kobaltlong, een vorm van longontsteking die hoesten veroorzaakt en leidt tot blijvende ongeschiktheid en zelfs de dood.

Zelfs het simpelweg eten van groenten die op lokale grond zijn geteeld kan braken en diarree, schildklierbeschadiging en dodelijke longziekten veroorzaken, terwijl vogels en vissen niet kunnen overleven in het gebied.

Niemand weet precies hoeveel kinderen in de mijnbouwkobalt zijn gestorven in de regio Katanga in het zuidoosten van het land. De VN schat 80 per jaar maar veel meer doden worden niet geregistreerd met de lichamen begraven in het puin van ingestorte tunnels. Anderen overleven maar met chronische ziekten die hun jonge leven vernietigen. Meisjes zo jong als tien in de mijnen worden blootgesteld aan seksuele aanvallen en velen worden zwanger.

Toen Sky News de Katanga-mijnen onderzocht, vond het Dorsen, werkend in de buurt van een klein meisje genaamd Monica, die vier was, op een dag van meedogenloze regenval.


Dorsen sleepte zware zakken met rotsen van het mijnoppervlak naar een groeiende stapel op 18 meter afstand. Een volle zak werd op Dorsen’s hoofd gehesen en hij strompelde naar de stapel. Een brutale opzichter stond over hem heen, schreeuwend en stak zijn hand op om te dreigen voor een ​​pak slaag als hij iets zou morsen.

Met zijn moeder dood woont Dorsen met zijn vader in de bush en de twee moeten dagelijks in de kobaltmijn werken om geld te verdienen voor voedsel.

Dorsen’s vriend Richard, 11, zei dat aan het einde van een werkdag ‘alles pijn doet’.

In een land verwoest door burgeroorlogen waarin miljoenen zijn omgekomen is er geen andere manier voor gezinnen om te overleven.

Tot op heden is er weinig te zien voor inspanningen tegen deze slavernij. Er is een DRC-wet die de slavernij van minderjarige kinderen verbiedt maar niemand handhaaft deze.

De Internationale Arbeidsorganisatie van de VN heeft kobaltwinning in de DRC beschreven als ‘een van de ergste vormen van kinderarbeid’ vanwege de gezondheidsrisico’s.

Uit grondmonsters die door artsen van de universiteit van Lubumbashi, de dichtstbijzijnde stad uit het mijngebied zijn genomen blijkt dat de regio tot de tien meest vervuilde ter wereld behoort. Inwoners in de buurt van mijnen in het zuiden van de DRC hadden concentraten van kobalt in de urine 43 hoger dan normaal. Loodniveaus waren vijf keer hoger, cadmium en uranium vier keer hoger.

De wereldwijde drukte om miljoenen elektrische voertuigen op onze wegen te brengen heeft een groot voordeel opgeleverd aan die gigantische autofabrikanten die deze bonanza zagen aankomen en investeerden in de ontwikkeling van voertuigen op batterijen, waaronder General Motors, Renault-Nissan, Tesla, BMW en Fiat-Chrysler.

Chinese tussenpersonen die voor de Congo Dongfang Mining Company werken hebben de wurggreep in de DRC en kopen het ruwe kobalt dat hen dagelijks in zakken op fietsen en vervallen oude auto’s uit de Katanga-mijnen wordt gebracht. Ze zitten in hutten op een stoffige weg in de buurt van de Zambiaanse grens en bieden miezerige bedragen op schoolborden buiten – 35 euro voor een ton kobaltrijke rotsen – die per vrachtschip naar mineralengigant Zhejiang Huayou Cobalt in China worden gestuurd en verkocht naar een complexe supply chain die gigantische multinationals voedt.

Uitgedaagd door de Washington Post over de verschrikkelijke omstandigheden in de mijnen, zei Huayou Cobalt dat “het zou onverantwoordelijk zijn” om te stoppen met het gebruik van kinderarbeid en beweerde: “het zou de armoede in de kobaltmijnregio’s kunnen verergeren en het levensonderhoud van lokale mijnwerkers kunnen verslechteren.”

Mensenrechtenorganisatie Amnesty International heeft ook kobaltwinning in de DRC onderzocht en zegt dat geen van de 16 elektrische voertuigfabrikanten die zij hebben geïdentificeerd, de vereiste normen heeft nageleefd volgens de norm die is vastgelegd door het Responsible Cobalt Initiative.

Bemoedigend heeft Apple, die het mineraal in zijn apparaten gebruikt, zich ertoe verbonden kobaltachtige conflictmineralen te behandelen – die welke kindsoldaten in het verleden hebben gefinancierd in de burgeroorlog van het land – en het bedrijf beweert dat het alle raffinaderijen nodig heeft supply chain audits en risicobeoordelingen. Maar Amnesty International is niet tevreden. ‘Deze belofte is het papier niet waard waarop het is geschreven wanneer de bedrijven hun leveranciers niet onderzoeken,’ zei Mark Dummett van Amnesty. “Grote merken hebben de macht om dit te veranderen.”

Na de DRC is Australië de volgende grootste bron van kobalt, met reserves van 1 miljoen ton, gevolgd door Cuba, China, Rusland, Zambia en Zimbabwe.

Autofabrikant Tesla – de marktleider op het gebied van elektrische voertuigen – is van plan 500.000 auto’s per jaar te produceren vanaf 2018 en heeft hiervoor 7.800 ton kobalt nodig. Verwacht wordt dat de omzet tegen 2021 4,4 miljoen zal bereiken. Het betekent dat de prijs van kobalt zal stijgen als de wereld zich opmaakt voor de revolutie in elektrische auto’s en er zijn aanwijzingen dat sommige bedrijven hun contracten met gereguleerde mijnen opzeggen met behulp van industriële technologie en steeds meer draaien naar de goedkopere mijnen met menselijke arbeid.

Nadat het vreselijke lot van Dorsen en Richard was uitgezonden in een rapport op Sky News, werd door een emotionele reactie van kijkers een redding gefinancierd door het goede doel van kinderen Kimbilio. Ze wonen nu in een door de kerk ondersteund kindertehuis, slapen voor het eerst in hun leven op matrassen en gaan naar school.

Maar er is niet zo’n gelukkig einde voor de tienduizenden kinderen die in de hel op aarde achterblijven, dat zijn de kobaltmijnen van Congo.


BNers

Sylvie Meis heeft alweer een nieuw liefje (33) en dat is een hele bekende miljonair

Mannenverslinder Sylvie Meis heeft een nieuwe vriend en die werkt niet achter de kassa bij de Aldi. Nee, het zou volgens de Telegraaf gaan om een hele bekende miljonair. Iemand die vermoedelijk meer geld op zijn bankrekening heeft, dan al haar exen bij elkaar.

Sylvie Meis relaties

Sylvie is nog maar net officieel gescheiden van haar ex-man Niclas Castello, maar dat is voor haar geen reden om vrijgezel te blijven.
Tussen de break up met Niclas, deed ze het met afvalkoning Wim Beelen. Die romance hield echter maar kort stand. Volgens Wim waren de levens van de twee simpelweg te verschillend. Wim wilde helemaal niet telkens van de ene naar de andere rode loper.
Wim wilde gewoon Wim zijn (en blijven), maar Sylvie is natuurlijk verzot op aandacht. En die combinatie bleek niet de juiste.

Nieuwe vriend

In de tussentijd blijkt Sylvie niet bepaald stil te hebben gezeten. Volgens De Telegraaf is ze begonnen aan een nieuw liefdesavontuur met een miljonair.
Dat is inmiddels geen verrassing meer. Sylvie heeft zelf natuurlijk centjes genoeg, maar op de een of andere manier vindt ze altijd partners met geld.
De meeste mannen van een jaar of vijftig met een flinke portemonnee, hebben echter weinig trek in een dame van 46. Wellicht dat haar relaties daarom vaak spaak lopen voor ze goed en wel begonnen zijn. Enfin, nu heeft ze dus een nieuw liefje.


Techmiljonair

De man die haar gelukkig maakt heet Patrick Gruhn (33). Dat is de zoon van playboylegende Rolf Eden en die heeft natuurlijk een goed gevulde bankrekening.
Maar hoe weet men nu zo zeker dat de twee bij elkaar zijn? Op de Instagram-account van de techmiljonair was in de hoek van een foto de blote schouder van een vrouw te zien waarvan een MOEDERVLEK overeenkwam met een van Sylvie Meis.



Doorgaan met lezen

Nieuws

Meteoroloog waarschuwt iedereen die vanmiddag naar buiten gaat

We hebben er lang op moeten wachten, maar de komende dagen krijgen we heerlijk zomers weer. En dat is natuurlijk prettig, al is de zonkracht zo hoog dat je al binnen een kwartier kunt verbranden. Het advies van meteoroloog Jordi Huirne: blijf binnen tussen 12 en 15 uur.

Krachtige zon

Met name in de kustgebieden wordt het behoorlijk zonnig. Zoals je weet is te lang zonnen erg schadelijk en als je een lichte huid heb, is het oppassen geblazen.
Maar ook als jouw huid niet snel verbrandt, kan te veel uv-straling ervoor zorgen dat je huid beschadigd raakt. Dat heeft dan weer snellere huidveroudering tot gevolg. Veel mensen weten het niet, maar in de maand juni is de zon het meest krachtig.

Goed insmeren

Rondom de langste dag van het jaar wordt binnen no-time een uv-index van 7 gehaald. Dat is ook aan de orde in de komende dagen.
Er gaat een waarschuwing uit naar iedereen die naar buiten gaan. Smeer jezelf goed in. Wanneer je verbrandt, merk je dat vaak niet direct. Pas na enkele uren word je huid rood en dan ben je al te laat. Insmeren dien je elke 2 uur te doen.
Extra gevaarlijk is dat onze huid na het sombere voorjaar nog niet gewend is aan de hoge zonkracht. Als je de zon ingaat maakt de huid melanine aan. De huid wordt donkerder en dit pigment beschermt je beter tegen uv-licht. Deze natuurlijke bescherming is bij veel mensen nog niet aanwezig.


Bewolking extra gevaarlijk

Je zou het wellicht niet zgegen, maar wanneer er stapelwolken verschijnen tijdens een zonnige dag gaat het verbranden nog sneller dan bij een heldere hemel.
Hoe dat kan? UV-straling van de zon weerkaatst dan ook via de wolken richting je huid. En dus is de uv-straling nog een stuk hoger. Oppassen dus!



Doorgaan met lezen

Nieuws

Lees verder: “Ik bezocht mijn zwangere zus en zag hoe haar man haar behandelde.”

Toen ik aankwam bij het huis van mijn zus Lily, die zich in de laatste maand van haar zwangerschap bevond, verwachtte ik een vredige en liefdevolle omgeving.

In plaats daarvan werd ik geconfronteerd met een scène die meer leek op een slecht geregeld huishouden waarin de rollen verstoord waren. Lily, normaal zo energiek en levendig, leek de energie uit haar lichaam gezogen te zijn.

Ze worstelde met huishoudelijke taken, terwijl haar man, Mark, zichzelf comfortabel had gemaakt op de bank, volledig opgaand in zijn videogames. Dit schokkende contrast tussen Lily’s conditie en Mark’s onverschilligheid zette de toon voor mijn missie tijdens dit bezoek.

Realiteit

De dagen die volgden waren een openbaring van Lily’s dagelijkse realiteit. Zij nam niet alleen de volledige verantwoordelijkheid voor het huishouden, maar deed dit ook terwijl ze negen maanden zwanger was.

Haar takenlijst leek oneindig: koken, schoonmaken, wassen en de voorbereidingen treffen voor de baby. Al deze inspanningen werden door Mark genegeerd of geminimaliseerd, die zijn dagen leek door te brengen zonder enige erkentelijkheid voor het harde werk van zijn vrouw.

Uitdaging

Geïrriteerd door de oneerlijkheid, besloot ik Mark een lesje te leren over verantwoordelijkheid en empathie.

Ik daagde hem uit om slechts één dag alle taken van Lily over te nemen, met de inzet dat ik, als hij slaagde, voor altijd zijn persoonlijke assistent zou worden. Echter, als hij faalde, zou hij moeten leren zijn verantwoordelijkheden als echtgenoot en aanstaande vader serieus te nemen.

Watermeloen

Om de ervaring realistischer te maken, bedacht ik een unieke zwangerschapssimulator met behulp van een watermeloen. Deze watermeloen werd strategisch vastgebonden rond Marks middel om het gewicht en de omvang van een zwangere buik na te bootsen.

Met deze geïmproviseerde ‘buik’ moest Mark de dagelijkse routines van Lily doorlopen, waaronder schoonmaken, wassen, koken en zelfs boodschappen doen. Deze fysieke toevoeging aan onze weddenschap was bedoeld om hem een tastbaar begrip van fysieke beperkingen te geven.


Verandering

De uitdaging bleek al snel te zwaar voor Mark. Terwijl hij stuntelde en worstelde met de taken, kwam het besef hard aan. Het gewicht van de watermeloen, hoewel niet vergelijkbaar met een echte zwangerschap, gaf hem een glimp van de fysieke uitdagingen waar Lily dagelijks mee te maken had. Tegen het einde van de dag, uitgeput en overweldigd, gaf Mark toe en erkende hij dat hij het belang van de taken van zijn vrouw had onderschat.

Nieuwe Start

Deze ervaring fungeerde als een keerpunt voor Mark. Na zijn mislukte poging en de daaropvolgende realisatie van zijn tekortkomingen, transformeerde zijn gedrag drastisch.

Hij begon actief deel te nemen aan huishoudelijke taken en toonde een hernieuwde waardering en liefde voor Lily. Dit nieuwe gedrag was niet alleen een verademing voor Lily, maar het legde ook de basis voor een meer ondersteunende en liefdevolle relatie in de toekomst.

Belangrijkste punten van het artikel

  • Empathie en Begrip: De fysieke ervaring met de watermeloen was cruciaal voor het creëren van empathie en begrip bij Mark voor de dagelijkse uitdagingen van zijn vrouw.
  • De Kracht van Erkenning: Erkennen van de inspanningen van je partner is essentieel in een ondersteunende relatie, vooral tijdens uitdagende periodes zoals een zwangerschap.
  • Actieve Deelname: Actieve deelname aan huishoudelijke en gezinsverantwoordelijkheden is niet alleen eerlijk, maar versterkt ook de banden en het welzijn van de relatie.
  • Duurzame Verandering: De confrontatie met zijn eigen tekortkomingen leidde bij Mark tot een blijvende verandering, wat resulteerde in een liefdevollere en meer ondersteunende partnerschap.

Dit verhaal benadrukt het belang van empathie, ondersteuning en gelijkwaardige deelname binnen een relatie, en illustreert hoe een creatieve uitdaging de weg kan vrijmaken voor belangrijke levenslessen en positieve veranderingen in persoonlijke relaties.


Doorgaan met lezen

Trending