Kinder mijnwerkers leven in een hel zodat JIJ een elektrische auto kunt rijden
Connect with us

Meest bekeken

Kinder mijnwerkers leven in een hel zodat JIJ een elektrische auto kunt rijden

Het uitgeputte jongetje, dat met zijn kleine blote handen door een berg van enorme rotsen plukt, trekt een zielig gezicht.

Zijn naam is Dorsen en hij is onderdeel van een leger van kinderen, sommige slechts vier jaar oud, werkend in de enorme vervuilde mijnen van de Democratische Republiek Congo waar giftig rood stof hun ogen verbrandt en ze lopen het risico op huidziekten en een dodelijke longaandoening. Hier, voor een loon van slechts 8 cent per dag moeten de kinderen de rotsen controleren op de veelzeggende chocoladebruine strepen van kobalt – het gewaardeerde ingrediënt dat essentieel is voor de batterijen die elektrische auto’s aandrijven.

En er wordt gevreesd dat duizenden meer kinderen naar dit helse dagelijkse bestaan ​​zouden kunnen worden gesleept – na de historische belofte van Nederland dat in 2030 alleen nog maar elektrische auto’s worden verkocht.

Het kondigt een toekomst aan van schone energie, vrij van vervuiling, maar – hoewel er geen twijfel kan bestaan ​​over de goede bedoelingen achter de aankondiging van de Nederlandse overheid – betekenen dergelijke idealen niets voor de kinderen die veroordeeld zijn tot een leven van helse ellende in de race voor het bereiken van het doel.

Dorsen, slechts acht, is een van de 40.000 kinderen die dagelijks in de mijnen van de Democratische Republiek Congo (DRC) werkt. De vreselijke prijs die ze voor onze schone lucht zullen betalen is een verwoeste gezondheid en een waarschijnlijke vroege dood.

Bijna elke grote motorfabrikant die ernaar streeft miljoenen elektrische voertuigen te produceren koopt zijn kobalt van de verarmde Centraal-Afrikaanse staat. Het is ‘s werelds grootste producent met 60 procent van de reserves van de planeet.

Het kobalt wordt gewonnen door niet-gereguleerde arbeid en getransporteerd naar Azië waar batterijproducenten het gebruiken om hun producten lichter, duurzamer en oplaadbaar te maken.

De geplande overstap naar voertuigen met schone energie heeft geleid tot een buitengewone toename van de vraag. Terwijl een smartphonebatterij niet meer dan 10 gram geraffineerd kobalt gebruikt heeft een elektrische auto 15 kg nodig.

Goldman Sachs, de handelsbank, noemt kobalt ‘het nieuwe benzine’ maar er zijn geen tekenen van nieuwe rijkdom in de DRC, waar de kinderen de rotsen sjouwen die met de hand zijn opgegraven in tunnels.

Volwassen mijnwerkers graven tot 180 meter onder het oppervlak met basisgereedschap, zonder beschermende kleding of moderne machines. Soms worden de kinderen naar de nauwe voorlopige kamers gestuurd waar het gevaar van instorten bestaat.

Kobalt is zo’n gevaar voor de gezondheid dat het een naar hem vernoemde ademhalingsziekte heeft – kobaltlong, een vorm van longontsteking die hoesten veroorzaakt en leidt tot blijvende ongeschiktheid en zelfs de dood.

Zelfs het simpelweg eten van groenten die op lokale grond zijn geteeld kan braken en diarree, schildklierbeschadiging en dodelijke longziekten veroorzaken, terwijl vogels en vissen niet kunnen overleven in het gebied.

Niemand weet precies hoeveel kinderen in de mijnbouwkobalt zijn gestorven in de regio Katanga in het zuidoosten van het land. De VN schat 80 per jaar maar veel meer doden worden niet geregistreerd met de lichamen begraven in het puin van ingestorte tunnels. Anderen overleven maar met chronische ziekten die hun jonge leven vernietigen. Meisjes zo jong als tien in de mijnen worden blootgesteld aan seksuele aanvallen en velen worden zwanger.

Toen Sky News de Katanga-mijnen onderzocht, vond het Dorsen, werkend in de buurt van een klein meisje genaamd Monica, die vier was, op een dag van meedogenloze regenval.

Dorsen sleepte zware zakken met rotsen van het mijnoppervlak naar een groeiende stapel op 18 meter afstand. Een volle zak werd op Dorsen’s hoofd gehesen en hij strompelde naar de stapel. Een brutale opzichter stond over hem heen, schreeuwend en stak zijn hand op om te dreigen voor een ​​pak slaag als hij iets zou morsen.

Met zijn moeder dood woont Dorsen met zijn vader in de bush en de twee moeten dagelijks in de kobaltmijn werken om geld te verdienen voor voedsel.

Dorsen’s vriend Richard, 11, zei dat aan het einde van een werkdag ‘alles pijn doet’.

In een land verwoest door burgeroorlogen waarin miljoenen zijn omgekomen is er geen andere manier voor gezinnen om te overleven.

Tot op heden is er weinig te zien voor inspanningen tegen deze slavernij. Er is een DRC-wet die de slavernij van minderjarige kinderen verbiedt maar niemand handhaaft deze.

De Internationale Arbeidsorganisatie van de VN heeft kobaltwinning in de DRC beschreven als ‘een van de ergste vormen van kinderarbeid’ vanwege de gezondheidsrisico’s.

Uit grondmonsters die door artsen van de universiteit van Lubumbashi, de dichtstbijzijnde stad uit het mijngebied zijn genomen blijkt dat de regio tot de tien meest vervuilde ter wereld behoort. Inwoners in de buurt van mijnen in het zuiden van de DRC hadden concentraten van kobalt in de urine 43 hoger dan normaal. Loodniveaus waren vijf keer hoger, cadmium en uranium vier keer hoger.

De wereldwijde drukte om miljoenen elektrische voertuigen op onze wegen te brengen heeft een groot voordeel opgeleverd aan die gigantische autofabrikanten die deze bonanza zagen aankomen en investeerden in de ontwikkeling van voertuigen op batterijen, waaronder General Motors, Renault-Nissan, Tesla, BMW en Fiat-Chrysler.

Chinese tussenpersonen die voor de Congo Dongfang Mining Company werken hebben de wurggreep in de DRC en kopen het ruwe kobalt dat hen dagelijks in zakken op fietsen en vervallen oude auto’s uit de Katanga-mijnen wordt gebracht. Ze zitten in hutten op een stoffige weg in de buurt van de Zambiaanse grens en bieden miezerige bedragen op schoolborden buiten – 35 euro voor een ton kobaltrijke rotsen – die per vrachtschip naar mineralengigant Zhejiang Huayou Cobalt in China worden gestuurd en verkocht naar een complexe supply chain die gigantische multinationals voedt.

Uitgedaagd door de Washington Post over de verschrikkelijke omstandigheden in de mijnen, zei Huayou Cobalt dat “het zou onverantwoordelijk zijn” om te stoppen met het gebruik van kinderarbeid en beweerde: “het zou de armoede in de kobaltmijnregio’s kunnen verergeren en het levensonderhoud van lokale mijnwerkers kunnen verslechteren.”

Mensenrechtenorganisatie Amnesty International heeft ook kobaltwinning in de DRC onderzocht en zegt dat geen van de 16 elektrische voertuigfabrikanten die zij hebben geïdentificeerd, de vereiste normen heeft nageleefd volgens de norm die is vastgelegd door het Responsible Cobalt Initiative.

Bemoedigend heeft Apple, die het mineraal in zijn apparaten gebruikt, zich ertoe verbonden kobaltachtige conflictmineralen te behandelen – die welke kindsoldaten in het verleden hebben gefinancierd in de burgeroorlog van het land – en het bedrijf beweert dat het alle raffinaderijen nodig heeft supply chain audits en risicobeoordelingen. Maar Amnesty International is niet tevreden. ‘Deze belofte is het papier niet waard waarop het is geschreven wanneer de bedrijven hun leveranciers niet onderzoeken,’ zei Mark Dummett van Amnesty. “Grote merken hebben de macht om dit te veranderen.”

Na de DRC is Australië de volgende grootste bron van kobalt, met reserves van 1 miljoen ton, gevolgd door Cuba, China, Rusland, Zambia en Zimbabwe.

Autofabrikant Tesla – de marktleider op het gebied van elektrische voertuigen – is van plan 500.000 auto’s per jaar te produceren vanaf 2018 en heeft hiervoor 7.800 ton kobalt nodig. Verwacht wordt dat de omzet tegen 2021 4,4 miljoen zal bereiken. Het betekent dat de prijs van kobalt zal stijgen als de wereld zich opmaakt voor de revolutie in elektrische auto’s en er zijn aanwijzingen dat sommige bedrijven hun contracten met gereguleerde mijnen opzeggen met behulp van industriële technologie en steeds meer draaien naar de goedkopere mijnen met menselijke arbeid.

Nadat het vreselijke lot van Dorsen en Richard was uitgezonden in een rapport op Sky News, werd door een emotionele reactie van kijkers een redding gefinancierd door het goede doel van kinderen Kimbilio. Ze wonen nu in een door de kerk ondersteund kindertehuis, slapen voor het eerst in hun leven op matrassen en gaan naar school.

Maar er is niet zo’n gelukkig einde voor de tienduizenden kinderen die in de hel op aarde achterblijven, dat zijn de kobaltmijnen van Congo.

Meest bekeken

Anton, 8, pleegt zelfmoord na jarenlange mishandeling door ouders

Een achtjarige jongen sprong vanaf de negende verdieping van een appartement naar beneden om zijn leven te beëindigen, nadat hij jarenlang huiselijk geweld moest ondergaan.

Anton werd regelmatig mishandeld door zijn ouders en wist volgens politie-informatie niet hoe met de situatie om te gaan.

De jongen werd dood aangetroffen op een weg afgelopen maand, nadat hij naar beneden sprong vanuit het appartement.

Een getuige zegt dat de jongen op die bewuste dag door zijn ouders was geslagen, omdat zijn trui was gescheurd. De getuige hoorde de ouders tegen de jongen gillen en hem slaan.

“Toen werd alles stil en hoorde ik snelle voetstappen van de jongen,” verklaart de getuige verder. Na enkele seconden hoorde in een harde smak en keek uit mijn keukenraam naar beneden en zag het lichaam van de jongen op straat. Ik belde meteen de ambulance en de politie.”

Een andere buur zegt: “Ik hoorde de familie boven naar hun flat gaan. Tien minuten later lag de jongen op de grond, terwijl zijn ouders naar beneden renden.

Paramedici die zich spoedden naar de locatie waren niet in staat om Anton te redden. De politie is een onderzoek gestart en spoort de ouders op die kort na het drama de stad hebben verlaten.

Indien veroordeeld, riskeren ze maximaal vijf jaar celstraf. De leiding van de school zegt dat de ouders niet geïnteresseerd waren in het welzijn van de jongen.

Volgens de schoolpsycholoog heeft Anton haar meerdere keren bezocht voor counseling, maar dit zag ze niet aankomen.

Doorgaan met lezen

Meest bekeken

De Jonge: geef meer asielzoekers voorrang als er een huurhuis vrijkomt

Dat adviseert woonminister Hugo de Jonge aan gemeenten. Het plan moet ervoor zorgen dat statushouders niet eindeloos plekken in opvangcentra bezet houden: die plekken zijn nodig voor nieuwe asielzoekers.

Gemeenten zijn verplicht om een bepaald percentage statushouders te huisvesten in nieuw vrijgekomen huurwoningen, maar veel gemeenten hebben hierin achterstanden.

Om die achterstanden in te lopen en te zorgen voor een betere doorstroom vanuit opvangcentra, adviseert De Jonge gemeenten daarom om meer statushouders voorrang te geven op huurwoningen.

Eigenlijk wil het kabinet via de wet regelen dat gemeenten verplicht worden locaties te bieden. Maar “die wet duurt nog wel een tijd”, zegt Van der Burg. Op zijn vroegst is de wet voor de zomer van kracht.

In de wachtkamer
Intussen blijven de problemen zich opstapelen in het aanmeldcentrum in Ter Apel, waar zich dagelijks nieuwe asielzoekers melden.

Om te voorkomen dat asielzoekers buiten moeten slapen, zoals recent dreigde te gebeuren, wil het kabinet dat mensen die wél al een status hebben, snel doorstromen.

Dinsdagnacht nog, moesten 32 mensen de nacht doorbrengen op stoelen in de wachtruimte van het aanmeldcentrum.

“Een derde van de mensen die nu in een COA-opvang zitten heeft al een vergunning. Die mogen blijven en zo snel mogelijk met de integratie beginnen, maar ze zitten toch nog op een plek die eigenlijk voor asielzoekers bedoeld is”, aldus De Jonge.

Woningtekort
De doorstroom van statushouders is al tijden een probleem door het tekort aan woningen. Volgens De Jonge zijn die woningen er “wel degelijk”, hoewel hij erkent dat het “natuurlijk krap” is.

“Statushouders moeten worden gehuisvest in vrijkomende huurwoningen, of je zou daar aanvullend, net als bij andere aandachtsgroepen, flexibele huisvesting voor moeten creëren”, zegt de woonminister.

De mogelijkheid om provincies toezicht te laten houden, bestaat wel al in de wet. Daarom kan er snel op worden overgegaan.

In het uiterste geval kan de provincie de taak van de gemeente zelfs overnemen, maar De Jonge denkt niet dat dat nodig is.

Doorgaan met lezen

Meest bekeken

Agent moet ruit inslaan om kind uit snikhete auto te bevrijden

Door snel handelen heeft een wijkagent in het Zuid-Hollandse in Maassluis woensdag een drama weten te voorkomen.

Een binnengekomen melding deed alle alarmbellen afgaan, want er bleek een klein kindje in een snikhete auto opgesloten te zitten.

Agenten die de melding kregen sprongen direct in de auto om het kindje te hulp te schieten.

Eenmaal aangekomen op de plek des onheils bleek het niet te gaan om een nalatige ouder die het kind zonder blikken of blozen had achtergelaten.

De aanwezige moeder was helemaal in paniek, want haar kroost had de autosleutels in handen toen ze de deur dichtdeed.

Vervolgens schoot het autoportier op slot en kreeg ze, zelfs met hulp van omstanders, de ruit niet ingeslagen.

‘Nat van het zweet’
Omstanders hebben vervolgens geprobeerd zoveel mogelijk schaduw te creëren bij de auto, maar de temperatuur binnen in het voertuig liep toch snel op.

De toegesnelde agenten konden gelukkig net op tijd uitkomst bieden: met een lifehammer die ze bij zich hadden, sloegen ze de ruit van de vergrendelde auto in.

Snel weten ze het kind uit de auto te plukken. “Ze was helemaal nat van het zweet en voelde erg warm aan”, schrijft wijkagent Jeffrey van Uffelen op Instagram.

“De kleertjes hebben wij uit gedaan en uiteraard de schaduw opgezocht.” Een ambulance werd opgeroepen om het kindje te controleren. Als snel daalde haar temperatuur en reageerde ze overal goed op.

Het kindje kon daarna weer met haar moeder worden herenigd.

Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Recente berichten

Advertentie

Trending