Man houdt de baby van iemand anders vast zodat de moeder patiëntformulieren kan invullen.
Connect with us

Nieuws

Man houdt de baby van iemand anders vast zodat de moeder patiëntformulieren kan invullen.

Het eenvoudige gebaar van een man in de wachtkamer bij de dokter verovert op de sociale media de harten van miljoenen mensen.

Natasha Wilson legde het prachtige moment vast waarop een man de baby van een vrouw vasthield en troostte, zodat de moeder patiëntformulieren kon invullen.


Wilson maakte een snelle foto en deelde het hartverwarmende verhaal op haar Facebookpagina.


“Ik zat vandaag in de wachtkamer bij de dokter en deze vrouw wandelde binnen met haar slapende baby! Ze gaven haar formulieren om in te vullen en terwijl ze daar zat, probeerde ze een manier te vinden om de slapende baby vast te houden en tegelijk het papierwerk in te vullen. Dan vroeg de man die aan de andere kant zat van de kamer zat of ze zou willen dat hij haar baby zou vasthouden zodat zij het papierwerk kon invullen! Ze glimlachte en zei dat dat prachtig zou zijn! De man ging naar haar toe en wiegde en hield van de baby alsof hij van hem was! Mijn hart smolt!

Racisme is vandaag de dag nog altijd heel erg echt in onze maatschappij, maar deze man gaf me hoop en een herinnering om nooit meer te vergeten!

Als je deze man kent, zeg hem dan dat hij geen geweldige persoon is!”

Wilson zei dat de baby lekker bleef slapen totdat hij binnen werd geroepen voor zijn afspraak.


Nieuws

Lees verder: “Ik bezocht mijn zwangere zus en zag hoe haar man haar behandelde.”

Toen ik aankwam bij het huis van mijn zus Lily, die zich in de laatste maand van haar zwangerschap bevond, verwachtte ik een vredige en liefdevolle omgeving.

In plaats daarvan werd ik geconfronteerd met een scène die meer leek op een slecht geregeld huishouden waarin de rollen verstoord waren. Lily, normaal zo energiek en levendig, leek de energie uit haar lichaam gezogen te zijn.

Ze worstelde met huishoudelijke taken, terwijl haar man, Mark, zichzelf comfortabel had gemaakt op de bank, volledig opgaand in zijn videogames. Dit schokkende contrast tussen Lily’s conditie en Mark’s onverschilligheid zette de toon voor mijn missie tijdens dit bezoek.

Realiteit

De dagen die volgden waren een openbaring van Lily’s dagelijkse realiteit. Zij nam niet alleen de volledige verantwoordelijkheid voor het huishouden, maar deed dit ook terwijl ze negen maanden zwanger was.

Haar takenlijst leek oneindig: koken, schoonmaken, wassen en de voorbereidingen treffen voor de baby. Al deze inspanningen werden door Mark genegeerd of geminimaliseerd, die zijn dagen leek door te brengen zonder enige erkentelijkheid voor het harde werk van zijn vrouw.

Uitdaging

Geïrriteerd door de oneerlijkheid, besloot ik Mark een lesje te leren over verantwoordelijkheid en empathie.

Ik daagde hem uit om slechts één dag alle taken van Lily over te nemen, met de inzet dat ik, als hij slaagde, voor altijd zijn persoonlijke assistent zou worden. Echter, als hij faalde, zou hij moeten leren zijn verantwoordelijkheden als echtgenoot en aanstaande vader serieus te nemen.

Watermeloen

Om de ervaring realistischer te maken, bedacht ik een unieke zwangerschapssimulator met behulp van een watermeloen. Deze watermeloen werd strategisch vastgebonden rond Marks middel om het gewicht en de omvang van een zwangere buik na te bootsen.

Met deze geïmproviseerde ‘buik’ moest Mark de dagelijkse routines van Lily doorlopen, waaronder schoonmaken, wassen, koken en zelfs boodschappen doen. Deze fysieke toevoeging aan onze weddenschap was bedoeld om hem een tastbaar begrip van fysieke beperkingen te geven.


Verandering

De uitdaging bleek al snel te zwaar voor Mark. Terwijl hij stuntelde en worstelde met de taken, kwam het besef hard aan. Het gewicht van de watermeloen, hoewel niet vergelijkbaar met een echte zwangerschap, gaf hem een glimp van de fysieke uitdagingen waar Lily dagelijks mee te maken had. Tegen het einde van de dag, uitgeput en overweldigd, gaf Mark toe en erkende hij dat hij het belang van de taken van zijn vrouw had onderschat.

Nieuwe Start

Deze ervaring fungeerde als een keerpunt voor Mark. Na zijn mislukte poging en de daaropvolgende realisatie van zijn tekortkomingen, transformeerde zijn gedrag drastisch.

Hij begon actief deel te nemen aan huishoudelijke taken en toonde een hernieuwde waardering en liefde voor Lily. Dit nieuwe gedrag was niet alleen een verademing voor Lily, maar het legde ook de basis voor een meer ondersteunende en liefdevolle relatie in de toekomst.

Belangrijkste punten van het artikel

  • Empathie en Begrip: De fysieke ervaring met de watermeloen was cruciaal voor het creëren van empathie en begrip bij Mark voor de dagelijkse uitdagingen van zijn vrouw.
  • De Kracht van Erkenning: Erkennen van de inspanningen van je partner is essentieel in een ondersteunende relatie, vooral tijdens uitdagende periodes zoals een zwangerschap.
  • Actieve Deelname: Actieve deelname aan huishoudelijke en gezinsverantwoordelijkheden is niet alleen eerlijk, maar versterkt ook de banden en het welzijn van de relatie.
  • Duurzame Verandering: De confrontatie met zijn eigen tekortkomingen leidde bij Mark tot een blijvende verandering, wat resulteerde in een liefdevollere en meer ondersteunende partnerschap.

Dit verhaal benadrukt het belang van empathie, ondersteuning en gelijkwaardige deelname binnen een relatie, en illustreert hoe een creatieve uitdaging de weg kan vrijmaken voor belangrijke levenslessen en positieve veranderingen in persoonlijke relaties.


Doorgaan met lezen

Nieuws

Man houdt pizzafeestje voor vrienden en verwacht dat vrouw de boel opruimt – ontdek haar reactie

Toen Sandra griep kreeg, organiseerde haar man een pizzafeestje voor zijn vrienden en verwachtte dat zij zou opruimen. In plaats van de rust te krijgen die ze nodig had, moest ze slim zijn. Tom leerde snel zijn les op de meest onvergetelijke manier.

Iedereen, maak je klaar! Hier is Sandra, je vriendelijke buurt huisvrouw met een verhaal. Ze zeggen wel eens dat moeilijke tijden iemands ware karakter onthullen. Welnu, de afgelopen week was een flinke uitdaging en liet me zeker zien waar mijn geliefde echtgenoot, Tom, van gemaakt is.

We hebben altijd een goede verstandhouding gehad. We verdeelden de huishoudelijke taken, communiceerden (meestal), en respecteerden elkaar in het algemeen. Dus toen de griep me raakte als een vrachtwagen, dacht ik dat Tom de zaken zou regelen terwijl ik de “koortsige kluizenaar” zou spelen in de logeerkamer. Dat doen partners toch?

Maar ik had het mis. Voordat ik mijn volledige frustratie loslaat, laat me de situatie schetsen. Daar lag ik, gewikkeld in een deken, hoestend en proestend, toen de deurbel ging. Mijn hart zonk als een steen. Gelach en luide stemmen vulden het huis. Mijn gok? Tom’s fantastische vrienden, die ons de eer aandeden op het meest ongelegen moment.

De echte pret begon toen pas. Een uur ging voorbij, elke minuut doorgebracht met het horen van het luidruchtige feest vanuit de slaapkamer. De verleidelijke geur van pizza vulde de lucht, waardoor mijn maag protesteerde. Door de nevel van mijn ziekte kon ik Tom’s bulderend gelach horen mengen met dat van de rest. Mijn nieuwsgierigheid, gevoed door sluimerende ergernis, won het uiteindelijk.

Met een donzig deken over mijn zweterige pyjama’s drapeerde, schuifelde ik naar de slaapkamerdeur. Het tafereel dat me begroette, leek zo uit een nachtmerrie van een studentenfeest te komen. Daar lagen ze, verspreid over ons bed – ja, het bed met de delicate crèmekleurige bekleding waarvan Tom had gezworen dat er nooit iemand op zou eten – omringd door lege pizzadozen en overvolle bierblikjes.

Tom keek op en zag me, maar in plaats van een schuldbewuste glimlach, werd ik begroet met een frons. “Hey,” zei hij, zijn stem druipend van ergernis, “waarom ben je uit bed?” Nou, dat was de druppel. Mijn lichaam deed pijn, mijn hoofd bonkte, en nu deed mijn man alsof ík degene was die hem lastig viel? Dit was niet de ondersteunende partner die ik dacht te hebben.

Mijn kaken klemden zich vast. “Ik kan niet rusten met al dat lawaai,” kraakte ik, mijn stem zwak maar doordrenkt van frustratie. “En waarom gebruiken jullie onze slaapkamer als feestzone?” Tom rolde met zijn ogen, een gebaar dat me normaal rillingen bezorgde (niet op een goede manier). “Het is maar voor vanavond, schat. Doe niet zo dramatisch,” drawlde hij, gebruikmakend van een koosnaam die ineens neerbuigend aanvoelde. “En nu je toch op bent, kun je misschien beginnen met opruimen! We hebben hier ruimte nodig.”

De brutaliteit ervan allemaal! Hier stond ik, een zieke vrouw die amper kon staan, en hij verwachtte dat ik zou opruimen na zijn onbezonnen feestje? Tranen welden op in mijn ogen. “Ik ben ziek, Tom,” raspte ik. “Het minste wat je kunt doen is wat medeleven tonen en me laten rusten.” Een grijns kroop over Tom’s gezicht en zijn stem werd koud. “Speel niet die ‘zieke’ kaart bij me. Het is maar een beetje griep. Je gaat niet dood. Ruim wat op. Je kunt het wel aan.” Hij draaide zich toen weer naar zijn vrienden en de luidruchtige tv, mij compleet negerend.


Sprakeloos en woedend stond ik daar even, het gewicht van zijn onverschilligheid drukte op me. Maar weet je wat? Dit was niet het einde van het verhaal. Ik zou niet worden behandeld als een veredelde schoonmaakster terwijl mijn man feestte. Nee, meneer. Het was tijd om de cavalerie in te schakelen. Tranen vervaagden mijn zicht terwijl ik terug strompelde naar de logeerkamer. Dit was niet de partner waarmee ik een leven had opgebouwd. Dit was een vreemdeling, een man die koos voor pizza en vrienden boven mijn welzijn. Snikkend pakte ik mijn telefoon.

Er was maar één persoon die deze situatie aankon – mevrouw Thompson, Tom’s formidabele moeder. De vrouw kon melk doen schiften met een blik, en haar aanwezigheid herinnerde zelfs volwassen mannen aan hun jeugdige misstappen. “Hallo, mevrouw Thompson?” zei ik. “Met Sandra. Ik, uh, ik heb uw hulp nodig.” Ik legde de hele situatie uit, mijn stem trilde van woede en frustratie. Stilte volgde aan de andere kant van de lijn. Toen klonk er een laag lachje door de telefoon. “Maak je geen zorgen, lieverd,” zei mevrouw Thompson uiteindelijk, haar stem doorspekt met een steely vastberadenheid die me kippenvel bezorgde (de goede soort deze keer). “Ik ben er zo.”

Een uur later ging de deurbel. Ik gluurde door de deur van de logeerkamer, een sprankje hoop bloeide op in mijn borst. Daar stond ze, mevrouw Thompson, met haar armen over elkaar en een blik die gletsjers kon doen smelten. Op het moment dat de deur openging, kwam het feest abrupt tot stilstand. Tom en zijn vrienden verstrooiden zich als kakkerlakken onder het keukenlicht, behalve dat ze in trainingsbroeken zaten en half opgegeten zakken chips en pizza vasthielden. “THOMAS,” bulderde mevrouw Thompson, haar stem weerklonk door het appartement. “Wat. Denk. Je. Dat. Je. Doet?” De kamer werd doodstil. Tom’s vrienden, met half opgegeten pizzakorstjes halverwege hun mond, leken een geest te hebben gezien.

Tom, de arme ziel, probeerde te stamelen, maar ze onderbrak hem met een vernietigende blik. Oh, jongens, dit was zo leuk. “Een feestje geven terwijl je vrouw ziek in bed ligt? En in de slaapkamer nog wel? Thomas, dit is volstrekt onaanvaardbaar!” Haar stem weerklonk door het appartement, geen ruimte voor discussie latend. Toen verzachtte haar blik en wendde ze zich tot mij. “Sandra, lieverd, ga maar terug naar bed. Ik zal deze kleine… situatie wel afhandelen.”

Er was een gevaarlijke glans in haar ogen, en een sprankje amusement flikkerde in die van mij. Deze jongens stonden op het punt een serieuze preek te krijgen (en misschien een strenge les over het belang van respect voor vrouwen). Terwijl ik langs Tom schuifelde, kon ik een beetje wraak niet weerstaan. Ik leunde in, gaf hem een mierzoete glimlach en fluisterde: “Succes, kampioen!” De blik van pure angst op zijn gezicht, in contrast met de grote ogen van zijn vrienden, was bijna genoeg om mijn griep te genezen. Bijna.

Mevrouw Thompson schraapte haar keel, het geluid scherp als een mes. “Goed, jonge mannen,” begon ze. “Laten we eens praten over enkele basisprincipes van menselijke fatsoen… zullen we?” Oh, jongens, dit werd alleen maar beter. Ik nestelde me weer in bed, een ondeugende glimlach op mijn gezicht. Vanavond zou een episch verhaal worden voor de komende jaren. De volgende drie dagen transformeerde mevrouw Thompson ons appartement in een bootcamp. Tom en zijn vrienden, ontdaan van hun zelfingenomen grijnzen, renden rond als mieren op een hete stoep. Vloeren dweilen, badkamers schrobben, was doen – noem maar op, ze maakten het schoon. Alles onder het waakzame oog van mevrouw Thompson, die bevelen gaf als een sergeant.


Doorgaan met lezen

Nieuws

Prinses Alexia wordt compleet afgezeken op televisie: ”Dit kan echt niet”

Prinses Alexia heeft de wind van voren gekregen bij RTL Boulevard. Royaltykenner Jeroen Snel besloot de dochter van Willem-Alexander en Maxima compleet te slopen op televisie. En dat terwijl het eigenlijk over haar verjaardag had moeten gaan.

‘Vervelend accentje’

Over drie dagen mag Alexia 19 kaarsjes uitblazen. En dus had de redactie van RTL Boulevard bedacht een item over haar te maken.
Het had natuurlijk leuk moeten worden, maar Jeroen Snel had andere plannen. Hij besloot voor de gelegenheid om Alexia met de grond gelijk te maken. Hij begint over de manier waarop Alexia praat. ”Dat is toch iets anders hoe jij en ik, de gemiddelnde Nederlander, praten.”
Snel doet vervolgens een poging Alexia te imiteren en denkt dat de prinses haar kakstem heeft overgenomen van ‘haar vriendinnetjes’.
Maar het is nog niet genoeg, want Snel irriteert zich ook aan het feit dat Alexia ‘niks zegt’. Hij vindt het dus niet kunnen dat Alexia zo gesloten is over wat ze in haar tussenjaar gedaan heeft.
Snel vindt dat ze alle details moet prijsgeven en als ze met opzet zo gesloten is, dan vindt hij dat ze beter een andere persvoorlichter kan gaan zoeken.


Zeg dat dan!

Maar misschien heeft Alexia helemaal niet veel gedaan? ”ZEG DAT DAN!” Snel irriteert zich kapot aan de wijze waarop Alexia zich profileert in de media.
Hij wijst opnieuw naar de persvoorlichter. ”Hier neemt niemand genoeg mee. Nu moet ze het zelf oplossen, en dan gaat het mis. Ze zegt niet eens in welke landen ze is geweest!”
”Niemand die iets weet en dat is wel heel vervelend”, aldus Snel.
Maar waarom moet heel Nederland eigenlijk weten wat Alexia allemaal heeft uitgespookt in haar tussenjaar? ”Ze is de nummer twee in troonopvolgingen en we mogen wel iets meer weten dan we nu weten.”, zo besluit onze royaltykenner.


Doorgaan met lezen

Trending