Man houdt pizzafeestje voor vrienden en verwacht dat vrouw de boel opruimt – ontdek haar reactie
Connect with us

Nieuws

Man houdt pizzafeestje voor vrienden en verwacht dat vrouw de boel opruimt – ontdek haar reactie

Toen Sandra griep kreeg, organiseerde haar man een pizzafeestje voor zijn vrienden en verwachtte dat zij zou opruimen. In plaats van de rust te krijgen die ze nodig had, moest ze slim zijn. Tom leerde snel zijn les op de meest onvergetelijke manier.

Iedereen, maak je klaar! Hier is Sandra, je vriendelijke buurt huisvrouw met een verhaal. Ze zeggen wel eens dat moeilijke tijden iemands ware karakter onthullen. Welnu, de afgelopen week was een flinke uitdaging en liet me zeker zien waar mijn geliefde echtgenoot, Tom, van gemaakt is.

We hebben altijd een goede verstandhouding gehad. We verdeelden de huishoudelijke taken, communiceerden (meestal), en respecteerden elkaar in het algemeen. Dus toen de griep me raakte als een vrachtwagen, dacht ik dat Tom de zaken zou regelen terwijl ik de “koortsige kluizenaar” zou spelen in de logeerkamer. Dat doen partners toch?

Maar ik had het mis. Voordat ik mijn volledige frustratie loslaat, laat me de situatie schetsen. Daar lag ik, gewikkeld in een deken, hoestend en proestend, toen de deurbel ging. Mijn hart zonk als een steen. Gelach en luide stemmen vulden het huis. Mijn gok? Tom’s fantastische vrienden, die ons de eer aandeden op het meest ongelegen moment.

De echte pret begon toen pas. Een uur ging voorbij, elke minuut doorgebracht met het horen van het luidruchtige feest vanuit de slaapkamer. De verleidelijke geur van pizza vulde de lucht, waardoor mijn maag protesteerde. Door de nevel van mijn ziekte kon ik Tom’s bulderend gelach horen mengen met dat van de rest. Mijn nieuwsgierigheid, gevoed door sluimerende ergernis, won het uiteindelijk.

Met een donzig deken over mijn zweterige pyjama’s drapeerde, schuifelde ik naar de slaapkamerdeur. Het tafereel dat me begroette, leek zo uit een nachtmerrie van een studentenfeest te komen. Daar lagen ze, verspreid over ons bed – ja, het bed met de delicate crèmekleurige bekleding waarvan Tom had gezworen dat er nooit iemand op zou eten – omringd door lege pizzadozen en overvolle bierblikjes.

Tom keek op en zag me, maar in plaats van een schuldbewuste glimlach, werd ik begroet met een frons. “Hey,” zei hij, zijn stem druipend van ergernis, “waarom ben je uit bed?” Nou, dat was de druppel. Mijn lichaam deed pijn, mijn hoofd bonkte, en nu deed mijn man alsof ík degene was die hem lastig viel? Dit was niet de ondersteunende partner die ik dacht te hebben.

Mijn kaken klemden zich vast. “Ik kan niet rusten met al dat lawaai,” kraakte ik, mijn stem zwak maar doordrenkt van frustratie. “En waarom gebruiken jullie onze slaapkamer als feestzone?” Tom rolde met zijn ogen, een gebaar dat me normaal rillingen bezorgde (niet op een goede manier). “Het is maar voor vanavond, schat. Doe niet zo dramatisch,” drawlde hij, gebruikmakend van een koosnaam die ineens neerbuigend aanvoelde. “En nu je toch op bent, kun je misschien beginnen met opruimen! We hebben hier ruimte nodig.”

De brutaliteit ervan allemaal! Hier stond ik, een zieke vrouw die amper kon staan, en hij verwachtte dat ik zou opruimen na zijn onbezonnen feestje? Tranen welden op in mijn ogen. “Ik ben ziek, Tom,” raspte ik. “Het minste wat je kunt doen is wat medeleven tonen en me laten rusten.” Een grijns kroop over Tom’s gezicht en zijn stem werd koud. “Speel niet die ‘zieke’ kaart bij me. Het is maar een beetje griep. Je gaat niet dood. Ruim wat op. Je kunt het wel aan.” Hij draaide zich toen weer naar zijn vrienden en de luidruchtige tv, mij compleet negerend.


Sprakeloos en woedend stond ik daar even, het gewicht van zijn onverschilligheid drukte op me. Maar weet je wat? Dit was niet het einde van het verhaal. Ik zou niet worden behandeld als een veredelde schoonmaakster terwijl mijn man feestte. Nee, meneer. Het was tijd om de cavalerie in te schakelen. Tranen vervaagden mijn zicht terwijl ik terug strompelde naar de logeerkamer. Dit was niet de partner waarmee ik een leven had opgebouwd. Dit was een vreemdeling, een man die koos voor pizza en vrienden boven mijn welzijn. Snikkend pakte ik mijn telefoon.

Er was maar één persoon die deze situatie aankon – mevrouw Thompson, Tom’s formidabele moeder. De vrouw kon melk doen schiften met een blik, en haar aanwezigheid herinnerde zelfs volwassen mannen aan hun jeugdige misstappen. “Hallo, mevrouw Thompson?” zei ik. “Met Sandra. Ik, uh, ik heb uw hulp nodig.” Ik legde de hele situatie uit, mijn stem trilde van woede en frustratie. Stilte volgde aan de andere kant van de lijn. Toen klonk er een laag lachje door de telefoon. “Maak je geen zorgen, lieverd,” zei mevrouw Thompson uiteindelijk, haar stem doorspekt met een steely vastberadenheid die me kippenvel bezorgde (de goede soort deze keer). “Ik ben er zo.”

Een uur later ging de deurbel. Ik gluurde door de deur van de logeerkamer, een sprankje hoop bloeide op in mijn borst. Daar stond ze, mevrouw Thompson, met haar armen over elkaar en een blik die gletsjers kon doen smelten. Op het moment dat de deur openging, kwam het feest abrupt tot stilstand. Tom en zijn vrienden verstrooiden zich als kakkerlakken onder het keukenlicht, behalve dat ze in trainingsbroeken zaten en half opgegeten zakken chips en pizza vasthielden. “THOMAS,” bulderde mevrouw Thompson, haar stem weerklonk door het appartement. “Wat. Denk. Je. Dat. Je. Doet?” De kamer werd doodstil. Tom’s vrienden, met half opgegeten pizzakorstjes halverwege hun mond, leken een geest te hebben gezien.

Tom, de arme ziel, probeerde te stamelen, maar ze onderbrak hem met een vernietigende blik. Oh, jongens, dit was zo leuk. “Een feestje geven terwijl je vrouw ziek in bed ligt? En in de slaapkamer nog wel? Thomas, dit is volstrekt onaanvaardbaar!” Haar stem weerklonk door het appartement, geen ruimte voor discussie latend. Toen verzachtte haar blik en wendde ze zich tot mij. “Sandra, lieverd, ga maar terug naar bed. Ik zal deze kleine… situatie wel afhandelen.”

Er was een gevaarlijke glans in haar ogen, en een sprankje amusement flikkerde in die van mij. Deze jongens stonden op het punt een serieuze preek te krijgen (en misschien een strenge les over het belang van respect voor vrouwen). Terwijl ik langs Tom schuifelde, kon ik een beetje wraak niet weerstaan. Ik leunde in, gaf hem een mierzoete glimlach en fluisterde: “Succes, kampioen!” De blik van pure angst op zijn gezicht, in contrast met de grote ogen van zijn vrienden, was bijna genoeg om mijn griep te genezen. Bijna.

Mevrouw Thompson schraapte haar keel, het geluid scherp als een mes. “Goed, jonge mannen,” begon ze. “Laten we eens praten over enkele basisprincipes van menselijke fatsoen… zullen we?” Oh, jongens, dit werd alleen maar beter. Ik nestelde me weer in bed, een ondeugende glimlach op mijn gezicht. Vanavond zou een episch verhaal worden voor de komende jaren. De volgende drie dagen transformeerde mevrouw Thompson ons appartement in een bootcamp. Tom en zijn vrienden, ontdaan van hun zelfingenomen grijnzen, renden rond als mieren op een hete stoep. Vloeren dweilen, badkamers schrobben, was doen – noem maar op, ze maakten het schoon. Alles onder het waakzame oog van mevrouw Thompson, die bevelen gaf als een sergeant.


Nieuws

Jongen (13) uit zee gehaald, overleden

De 13-jarige jongen die maandagmiddag vermist raakte in de zee bij Scheveningen en kort daarna in het water werd gevonden, is overleden. Dit bevestigde de politie woensdag aan Hart van Nederland.

Tekst gaat verder onder video


De jongen werd maandag rond 17.15 uur als vermist opgegeven, waarop een grootschalige zoekactie werd gestart. Hulpdiensten kwamen in grote aantallen ter plaatse en er werd ook met een helikopter gezocht. Rond 17.30 uur werd de jongen in het water gevonden.

Hij werd uit het water gehaald en direct gereanimeerd. Vervolgens is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waar hij later overleed.

Bron: 112vdg


Doorgaan met lezen

Nieuws

Lichaam gevonden in gebied waar gezocht werd naar vermiste festivalganger

Bij het dorp Ens in de Noordoostpolder is een lichaam gevonden. Dit is dichtbij het gebied waar wordt gezocht naar een vermiste festivalganger uit Lochem. De 34-jarige man verdween afgelopen weekend van het festival Wildeburg in Kraggenburg.

De politie meldt op sociale media dat het lichaam is ontdekt in het gras langs de Zwartemeerweg bij Ens, vlakbij Kraggenburg. Er wordt onderzoek gedaan naar de identiteit van de persoon.


De man werd voor het laatst gezien in de nacht van zaterdag op zondag op het festivalterrein. Hij maakte toen een verwarde indruk. Kort daarna zou hij nog bij zijn auto zijn geweest, die in de buurt geparkeerd stond.

Bron: 112vdg


Doorgaan met lezen

Nieuws

Video: Meisje in Leusden van achteren aangevallen door wolf

De leiding van de buitenschoolse opvang, verantwoordelijk voor het kind dat afgelopen dinsdag door een wolf werd aangevallen, bevestigt dat er fysiek contact was tussen de wolf en het kind. Het meisje werd in haar zij gebeten door het dier. Eerder werd gesproken over een ‘kort incident’ met een wolf.

Tekst gaat verder onder video

Volgens Vrijland Amersfoort, de opvang verantwoordelijk voor het meisje, gaat het goed met alle betrokkenen. Ze melden dat iedereen geschrokken is van de gebeurtenissen. De verwondingen van het meisje zijn beperkt: ze heeft slechts lichte verwondingen opgelopen en maakt het naar omstandigheden goed.

Het bijtincident is bevestigd door experts: het betrof inderdaad een wolf. Een medewerker die naast het meisje stond verklaarde dat de wolf haar in haar zij beet maar snel weer losliet. Het meisje, dat de wolf niet zag aankomen, viel direct na de beet. Het dier vluchtte terug het bos in.


Na het incident hebben het wolvenexpertteam en de politie een grondig onderzoek uitgevoerd. Het gezin van het meisje is verhoord en haar kleding is voor sporenonderzoek meegenomen. Vrijland Amersfoort heeft alle ouders geïnformeerd en zal deze zomer enkel natuurspeeltuinen en -gebieden bezoeken waar geen wolven zijn gesignaleerd.

Het advies van de provincie om het natuurgebied nabij Leusden te mijden, blijft gelden. De politie onderzoekt samen met wolvendeskundigen nog wat er precies is gebeurd.

Wolvendeskundige Maurice La Haye is geschrokken van het gedrag van de wolf. “De wolf behoort tot de wilde dieren, die in principe schuw zijn en bang voor de mens.”

Hij hoopt dat dit gedrag niet vaker voorkomt. “We willen duurzaam samenleven met de wolf, maar op deze manier gaat dat niet,” aldus La Haye.

Dit is niet de eerste keer. Anderhalve week geleden werd in een natuurgebied in Leusden een hond waarschijnlijk door een wolf doodgebeten en is nog vermist.

Eerder die week was de Amersfoortse Maartje bij Den Treek aan het paardrijden toen haar paard op hol sloeg na een wolf te hebben gezien. Maartje vertelde: “Er zijn meer incidenten geweest. Het lijkt een kwestie van tijd voordat een kind wordt gepakt.”

Bron: 112vdg


Doorgaan met lezen

Trending