Man verlaat vrouw om 6 kinderen alleen groot te brengen – 3 maanden later ontdekt ze ongelooflijke verrassing in gezinsauto
Connect with us

Lifestyle

Man verlaat vrouw om 6 kinderen alleen groot te brengen – 3 maanden later ontdekt ze ongelooflijke verrassing in gezinsauto

Het leven is niet altijd rozengeur en zonneschijn. In feite kan het vaak moeilijk en oneerlijk zijn.

Je hebt misschien nog geen moeilijke momenten meegemaakt, maar je kunt er zeker van zijn dat ze vroeg of laat zullen komen. Niemand gaat hun hele leven door zonder door een crisis te gaan.

In deze moeilijke tijden zijn steun en liefde van vitaal belang. Zij zijn de enige dingen die ons in de donkerste tijden kunnen versterken en troosten.

Of ze nu van je familie, vrienden, huisdieren of zelfs van complete vreemden komen: kleine daden van vriendelijkheid maken altijd een groot verschil.

Als je door je man wordt alleen gelaten om 6 kinderen alleen op te voeden, is dat gelukkig vrij zeldzaam. Dat gezegd hebbende, er zijn waarschijnlijk veel van ons die in de steek gelaten zijn door iemand van wie we houden.

Misschien is dat de reden waarom dit fictieve verhaal zo’n snaar in mijn hart trof, omdat ik er echt iets mee te maken kon hebben.

Het is de boodschap die het belangrijkst is; de moraal van het verhaal waar we allemaal van kunnen leren. Help ons alsjeblieft verder door het te delen.

Alleenstaande moeder
September 1960. Ik werd op een ochtend wakker met zes hongerige kinderen en slechts $ 1 in mijn zak. Mijn man – en de vader van mijn kinderen – had me verlaten zonder een spoor achter te laten.

Mijn jongens waren tussen de drie maanden en zeven jaar oud – hun zus was vier.

Misschien was het niet zo erg. De vader was nooit een goede vader geweest – iedereen voelde angst als hij in de buurt was. De kinderen verstopten zich onder hun bedden als ze hoorden dat zijn auto de oprit opreed. Dat gezegd hebbende, hij bracht wel elke week geld mee, dus we hadden genoeg om eten te kopen.

Nu hij had besloten te vertrekken, zouden de woede en de agressie zeker verdwijnen. Helaas zou het eten ook weg zijn.

Mogelijk was er toen een sociale zekerheidssysteem in het land. Als dat wel zo was, was ik me er niet van bewust. Ik had zeker geen geld kunnen vragen.

Dus ik waste de kinderen, zodat ze er goed uitzagen, daarna trok ik mijn mooiste jurk aan. Ik zette de kinderen in onze roestige oude Chevrolet uit 1951 en reed weg op zoek naar een baan.

Ik bezocht elke fabriek, winkel en restaurant in ons kleine stadje. Ik had geen succes.

Waar mogelijk wachtten de kinderen in de auto en bleven ze zwijgen terwijl ik managers probeerde te overtuigen dat ik bereid zou zijn om iets te leren, iets te doen. Ze moesten me alleen een kans geven.

Na alles waren er echter geen vacatures.

De laatste plaats die we probeerden lag een paar kilometer buiten de stad. Het was een oud restaurant dat was omgebouwd tot een langeafstandscafé. Het heette “Big Wheel”.

Een oude vrouw – iedereen kende haar als ‘grootmoeder’ – was de eigenaar van de plek. Ze gluurde achterdochtig uit het raam toen we aankwamen.

Het bleek dat ze iemand nodig had om de nachtploeg van 23.00 uur tot 07.00 uur te dekken.

Ze betaalde ongeveer $ 5,40 per uur en wilde me meteen laten beginnen.

Ik rende letterlijk naar huis en belde meteen de tiener die in onze straat woonde. Ik had al eens met haar gepraat en ik kwam met haar overeen dat ze voor 18 euro per nacht op mijn bank kon slapen, zolang ze er maar voor zorgde dat de kinderen naar bed gingen.

Ze dacht dat het allemaal goed klonk, dus dat was geen probleem meer. Die nacht, toen de kinderen zich klaarmaakten om naar bed te gaan, maakte ik me klaar om te gaan werken.

Toen begon ik te werken aan het “Big Wheel”. Toen ik de volgende ochtend thuiskwam, maakte ik de oppas wakker en stuurde ik haar naar huis met haar salaris. Het bleek ongeveer de helft te zijn van wat ik had verdiend.

Naarmate de weken vorderden, stegen de stookkosten in het huis. We leefden op de rand van onze middelen, en bovendien waren de banden op onze oude Chevvy extreem oud. Ik moest de banden vullen met lucht op weg naar mijn werk en toen opnieuw toen ik thuiskwam.

Vreemd geschenk
Een bijzonder sombere herfstochtend, ging ik naar mijn auto om mijn werk voor thuis te verlaten. Ik vond vier nieuwe banden op de achterbank. Gloednieuw! Zonder geen bericht of opmerking. Er zat niets in de auto. Niks, afgezien van vier mooie, nieuwe banden.

“Zijn er echt engelen in onze stad?” Vroeg ik mezelf af.

Ik maakte dus een afspraak met het lokale tankstation. In ruil voor het monteren van de nieuwe banden, zou ik het kantoor van de manager schoonmaken. Ik herinner me dat het me veel langer kostte om de vloer te boenen, zodat het bedrijf de banden kon vervangen.

In deze periode werkte ik zes avonden per week in plaats van vijf, maar de financiën waren nog steeds een probleem. Kerstmis naderde snel en ik wist dat er geen geld zou zijn voor geschenken voor de kinderen. Ik vond een blik met rode verf en begon oud speelgoed te repareren en opnieuw te spuiten dat ik van plan was opnieuw te haspelen als nieuwe cadeaus. Ik verstopte het speelgoed in de kelder, zodat de kerstman ze ‘kon bezorgen’ op eerste kerstdag.

Kleding voor de kinderen begon ook een punt van zorg te worden. Ik probeerde de jongensbroeken te repareren, maar het was slechts een kwestie van tijd voordat ze weer waren beschadigd, zonder mijn vermogen om ze te repareren.

Ik werkte de nacht van kerstavond en de vaste klanten nipten in de “Big Wheel” aan hun koffie. Er waren langeafstandsbestuurders – Leif, Frank en Jim – en ook Joe, de verkeersagent.

Sommige muzikanten kwamen voorbij na het optreden op een nabijgelegen locatie. Ze brachten het grootste deel van hun tijd door met spelen op onze flipperkast.

Toen het tijd was om naar huis te gaan om 7:00 uur, op de ochtend van eerste kerstdag, zag ik dat er een aantal pakjes in mijn oude Chevvy lagen. Het was eigenlijk volle dozen.

Ik deed snel de deur open en begon dingen op de achterbank te schudden. Toen ik de eerste doos opende, zat hij vol met blauwe spijkerbroeken van alle verschillende kindermaten. Ik opende nog een doos, deze was gevuld met overhemden en truien.

Toen keek ik in een van de andere vakken.

Snoep, noten, fruit … voedselzakken. Er was een grote kerstham, groenten in blik, aardappelen. Er waren puddingen, cakes, taarten en meel. Ik vond een hele aparte doos gewijd aan toiletmaterialen en schoonmaakproducten.

Toen, in het laatste pakket, vond ik vijf speelgoedauto’s en een mooie kleine pop …

Toen ik door lege straten naar huis reed, de zon langzaam boven de stad uitkwam, huilde ik tranen van dankbaarheid. Ik zal de gezichten van mijn kostbare schatten die ochtend nooit vergeten toen ze hun cadeautjes kregen.

Ja, er woonden in december 1960 in onze kleine stad engelen.

Ze brachten hun tijd door in het café “Big Wheels”.

[fblike]

Celeberties

Droevig nieuws: ‘Gezondheid Rob de Nijs gaat steeds achteruit’

Rob de Nijs kan met een gerust hart afscheid nemen van de muziek. De 77-jarige zanger, die lijdt aan de ziekte van Parkinson, is erg blij met zijn vrijdag verschenen slotakkoord ’t Is mooi geweest. Ondanks dat hij op voorhand al had aangegeven geen live-optredens meer te doen op tv, kon hij het niet laten om mee te zingen met Paskal Jakobsen en Danny Vera. Ook vertelt hij over zijn gezondheid en dat hij denkt dat hij het coronavirus heeft gehad.

De Nijs vindt het heel spannend hoe het publiek op zijn werk gaat reageren. „De release van een plaat is het summum van wat wij beleven als je in dit vak zit. Ik ben zelf gek van die plaat”, zei de zanger vrijdagavond in Op1. „Ik ben heel blij en ik heb het gevoel dat andere mensen dat ook zouden vinden.”

Volgend jaar is De Nijs van plan om ook laatste optredens te geven. „Er staan een heleboel dingen in de planning, ik wacht het gewoon af”, zegt hij doelend op de coronacrisis.

Goed

Ondanks dat zijn gezondheid langzaam achteruit gaat, voelt de zanger zich goed. „Mijn gezondheid is sowieso niet de beste van Nederland, maar ik voel me goed verder.” Wel denkt De Nijs dat hij besmet is geweest met het coronavirus en dat hij daardoor is verslechterd. „Ik merk dat ik niet ben waar ik was voor die tijd.”

Maar de zanger is in goede handen. „Ik heb het geluk dat mijn neuroloog een van de beste mensen op zijn gebied is in de wereld. Dat geeft mij veel zekerheid op een bepaalde manier van: nou het valt allemaal wel mee.”

Doorgaan met lezen

Celeberties

HEFTIG: Grote zorgen om jongste zoon Rob de Nijs

Deze week verschijnt het allerlaatste album van Rob de Nijs. Vanwege de ziekte van Parkinson moet hij noodgedwongen de microfoon aan de wilgen hangen. In deze fase blikt de zanger steeds vaker terug op zijn leven. Maar zijn er ook zorgen om zijn jongste zoon.

ZDe afscheidstournee van Rob de Nijs moest groots worden. Maar nu alles stil ligt vanwege de coro-nacrisis, verschijnen er slechts een boek en een album. Rob had zich enorm op zijn tournee verheugd. Hij wilde weer op het podium staan, maar ook wilde hij sparen voor de toekomst van zijn zoontje Julius (8). Vlak voordat alles stil kwam te liggen, sprak hij daarover met zijn echtgenote Henriëtte. ‘Ik had thuis net gezegd: En nu gaan we echt werken voor mijn pensioen. En toen kwam corona. Nou, thank you,’ vertelt Rob de Nijs in PS Het Parool. ‘Het was de bedoeling om genoeg te hebben om er punt achter te zetten. Ik zou een paar grote shows geven. Twaalfduizend man in het Sportpaleis bijvoorbeeld. Dat gaat voorlopig niet door. Er moet straks voor Julius genoeg overblijven om bepaalde dingen te kunnen doen, studeren bijvoorbeeld. Die plannen worden nu doorkruist. We hebben gelukkig een buffertje, maar de bodem daarvan is in zicht. Maar goed, jammeren helpt niet. De hele wereld heeft ermee te maken.’

Zorgen

De afgelopen maanden was Rob veel thuis en kon daardoor meer tijd met zijn zoontje Julius doorbrengen. ‘Hij is heel lief en zorgzaam. Let er steeds op dat ik niet struikel. Pas op, daar ligt een snoer, pap! Ontroerend vind ik dat,’ vertelt hij in PS Het Parool. ‘Hij neemt de regie in huis een beetje van me over. Heel schattig, al had ik het liever anders gehad natuurlijk. Hij is eigenlijk de enige over wie ik me soms zorgen maak. Dan denk ik: oh God, dat joch van acht jaar. Wat vindt hij ervan als zijn vader op een gegeven moment het hoekje om is? Ik denk dat ik nog wel een tijdje heb, maar je weet toch maar nooit.’

Doorgaan met lezen

Celeberties

ZIEN: First Dates deelneemster met Cup F heeft behoorlijk wat fijne foto’s online staan

Het BNNVARA programma First Dates is nu al een aantal jaar een behoorlijk succes. In dat programma ontmoeten twee singles elkaar voor het eerst in het zogenaamde First Dates Restaurant waar ze (hopelijk) gezellig een hapje met elkaar gaan eten. Uiteraard zijn deze twee singles op elkaar uitgekozen op basis van leeftijd, hobby’s etc.

Na afloop van het etentje mogen de twee potentiële tortelduifjes aan elkaar aangeven of ze zin hebben in een vervolgdate of niet. En dat kan af en toe best pijnlijk zijn wanneer de een aangeeft dat wel te zien zitten terwijl de ander aangeeft daar niets voor te voelen.

Geen match voor Michelle in First Dates

Dat was ook het geval bij Danny en Michelle. De twee hadden leuke gesprekken aan tafel en Danny zag het best wel zitten om nog eens af te spreken met Jamie. Jamie zocht echter meer een gespierde bink met tattoo’s en wilde geen vervolgdate meer. Na het zien van onderstaande foto’s zijn er wellicht toch een hoop andere mannen die interesse hebben in Michelle:

Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Meest recente berichten

Advertentie

Trending