Kleine meisjes die ’s nachts lagen te huiveren en net deden alsof ze sliepen. Kinderen die jaren later proberen op te schrijven wat hun overkwam. Dinsdag kwamen die woorden in de rechtszaal tot leven, toen ouders van vermeende slachtoffers hun impactverklaringen aflegden in de zaak tegen Richard van den B. en zijn voormalige echtgenote Evertje van E.. De emoties in de zaal waren rauw en direct. Wat de rechtbank hoorde, laat niemand onberoerd.
Terechtstaan voor jarenlang misbruik
Richard van den B. en Evertje van E. staan terecht op verdenking van het jarenlang seksueel misbruiken van in totaal zes kinderen. Die kinderen waren op het moment van het vermeende misbruik tussen de nul en tien jaar oud. Ze kwamen uit twee verschillende gezinnen. Vier van hen zijn dochters van een goede vriendin van Evertje van E.. Daarnaast gaat het om de zoon en dochter van de broer van Van E. zelf.
De verdachten pasten regelmatig op de kinderen en organiseerden ook logeerpartijen. Daarbij werden sommige kinderen volgens de berichtgeving soms gedrogeerd met GHB. Het gaat dus om kinderen die de verdachten kenden, vertrouwden en bij hen thuis logeerden. De impact van dat vermeende verraad klinkt door in elke zin die de ouders dinsdag in de rechtbank uitspraken.
Woorden van de kinderen zelf
Een van de moeders nam in haar verklaring passages op die haar dochters zelf hadden geschreven. Dat maakte de zitting extra indringend. Haar oudste dochter schreef: “De politie kwam. En opa en oma. Ik moest mijn verhaal aan de politie vertellen. Ik was bang.” Het meisje beschreef verder hoe ze tijdens de logeernachten niets meer wist, hoe ze bang was en nachtmerries kreeg. Ze deed ’s nachts alsof ze sliep, in de hoop dat het zou ophouden.
Haar jongere zusje koos voor andere, directere woorden. Ze schreef: “Ik wil dat jullie altijd in de gevangenis blijven. Jullie zijn stom. Waarom heb je het gedaan, het deed zoveel zeer.” Vervolgens voegde ze toe: “Het is niet mijn schuld maar jullie schuld.” Die laatste zin trof de zaal. Een kind van enkele jaren oud dat zichzelf nog moet geruststellen dat zij niets fout deed. De moeder las dit alles voor met hoorbare moeite.
Wereld stortte in na telefoontje van politie
Diezelfde moeder sprak ook over het moment waarop de politie contact zocht met de ouders. Dat telefoontje veranderde alles. Binnen enkele minuten stortte een wereld in die jarenlang normaal leek. Haar verklaring was helder en direct: “Alles is kapot, er is voor ons geen normaal leven meer mogelijk.” Ze beschreef hoe haar gezin tot op de dag van vandaag niet verder kan, hoe de gevolgen van het vermeende misbruik hun dagelijks leven volledig beheersen.
Bovendien richtte de moeder zich direct tot de verdachten in de zaal. Ze stelde een vraag die ze al jaren met zich meedraagt: “Hoe hebben jullie op verjaardagen de leuke oom en tante kunnen uithangen, terwijl jullie ons gezin hebben verwoest?” Die zin raakte aan iets dat de zaak extra pijnlijk maakt. De verdachten maakten deel uit van de sociale kring van de slachtoffers. Ze aten mee, vierden feest en werden vertrouwd.
Misbruik midden in een vertrouwde omgeving
Wat deze zaak onderscheidt van veel andere misbruikzaken, is de positie die de verdachten innamen. Ze waren geen onbekenden. Ze waren familie en vrienden, mensen die op de kinderen pasten als de ouders weg waren. Dat maakt het vertrouwensbreuk des te groter. Ouders gaan ervan uit dat hun kinderen veilig zijn bij mensen die ze kennen. Hier werd dat vertrouwen, als de aanklacht klopt, structureel misbruikt over een lange periode.
Daarnaast wijst het gebruik van GHB op een bewuste strategie. Kinderen die werden gedrogeerd, wisten achteraf niet meer wat er was gebeurd. Ze sliepen, wisten niets meer en kwamen met nachtmerries thuis. Ouders zagen geen directe signalen of begrepen die signalen aanvankelijk niet. Pas later, toen de politie aan de deur klopte, kwamen de puzzelstukjes pijnlijk samen.
Zwaar trauma voor de hele omgeving
De verklaringen van dinsdag maken duidelijk dat het leed niet stopt bij de slachtoffers zelf. Ook de ouders en de bredere omgeving dragen zware littekens. Een kind dat zichzelf geruststelt dat het niet haar schuld is. Een moeder die de zin “er is voor ons geen normaal leven meer mogelijk” uitspreekt voor een volle rechtszaal. Een gezin dat verjaardagen, familiemomenten en herinneringen niet meer op dezelfde manier kan beleven.
Bovendien gaat het om zes kinderen uit twee gezinnen. Dat betekent dat meerdere families tegelijk zijn getroffen. De impact strekt zich uit over broers, zussen, grootouders en vrienden. Iedereen in die kring draagt nu een kennis aan dat de mensen die ze vertrouwden, mogelijk iets vreselijks hebben gedaan aan de kinderen die ze het liefst willen beschermen.
Zaak nog volop in behandeling
De rechtszaak tegen Richard van den B. en Evertje van E. is nog volop in behandeling. De impactverklaringen van dinsdag vormen een belangrijk onderdeel van de procedure, maar een uitspraak van de rechter is nog niet gedaan. De verdachten worden verdacht, maar zijn op dit moment nog niet schuldig bevonden. De komende zittingen zullen meer duidelijkheid moeten bieden over de feiten, de aanklacht en het verweer van de verdachten. Voor de ouders van de slachtoffers begon dinsdag echter al iets wat ze al lang wilden: hun verhaal, en dat van hun kinderen, hardop verteld in een rechtszaal.
Bronnen en credits
Bronnen: Hart van Nederland, RTL Nieuws
