Orgaandonatie is in veel gevallen nog steeds taboe. Het is voor sommige mensen heel moeilijk om voor te stellen dat de organen van een geliefde worden verwijderd. Toch kan dit niet één, maar meerdere levens redden.
Het is een belangrijke vraag om jezelf te stellen en te bespreken met jouw dierbaren: zou je bereid zijn om jouw lichaam, na de laatste adem, aan anderen ter beschikking te stellen? Zou je ermee akkoord gaan om de organen van jouw kinderen te doneren?
Hoewel veel mensen het met orgaandonatie eens zijn, durven ze het toch niet aan om de toestemming te ondertekenen als er iets zou gebeuren. Vele tienduizenden mensen wachten op dit moment op een orgaan.
Kan dit verhaal van een klein meisje de houding van sommige mensen veranderen en aanmoedigen om meer te praten over orgaandonatie?
Maak kennis met Adalynn Grace Rogers uit Kentucky in de Verenigde Staten. Ze werd geboren in januari 2016 met het hypoplastisch linkerhartsyndroom (HLHS). Een zeer ernstige congenitale hartaandoening, wat betekent dat de helft van haar linker hart onderontwikkeld is. Adalynn was extra gevoelig omdat het ook haar aorta trof. Haar ouders, Justin en Kristin, waren dolblij om hun dochtertje in hun leven te hebben, maar kapot door haar zware lot.
Adalynn werd voor het eerst geopereerd toen ze amper twee dagen oud was. Na twee maanden van intensieve zorg mocht ze uiteindelijk naar huis. Ze had nog steeds constante hulp nodig, maar het gezin was blij dat ze haar eindelijk thuis konden verwelkomen.
Ze was een blij, gelukkig en energiek meisje, geliefd bij haar grote broers die veel van haar hielden. Ze speelden veel samen en ondanks het moeilijke levensbegin van Adalynn, leek het even erop dat alle zorgen voorbij waren.
Maar in november van het jaar daarop gebeurde er iets vreselijks. Zonder voorafgaande waarschuwing werd Adalynns hart plotseling zwakker. Slechts een paar uur later had ze een dringende behoefte aan een harttransplantatie.
Maar er was geen beschikbare donor. Terwijl ze op de wachtlijst stond, werd ze verbonden aan een machine die bloed rond haar lichaam pompte om haar in leven te houden.
Adalynns ouders waren erg ongerust maar hoopten op tijd een donor te kunnen vinden. Maar in januari van dit jaar kon haar lichaam het niet meer aan en kreeg ze inwendige bloedingen.
Adalynns leven kon niet gered worden, maar haar ouders besloten haar laatste uren van haar leven te documenteren. Voor hen was het belangrijk om deze herinneringen te behouden, maar ze wilden ook, ondanks het grote verdriet en de pijn, potentiële orgaandonoren en iedereen die er nog nooit over orgaandonatie had nagedacht hiervan bewust maken.
Sinds de dood van Adalynn hebben Justin en Kristin zich ingezet voor het onder de aandacht brengen van orgaandonaties en doen er alles daan zodat hun verhaal een verschil zal maken.
