Schokkend: Eigenaar leeg perceel zonder waterleidingen ontvangt absurde waterrekening van 28.000 euro!
Connect with us

Nieuws

Schokkend: Eigenaar leeg perceel zonder waterleidingen ontvangt absurde waterrekening van 28.000 euro!

Voordat Jeff Raw een nieuw huis in Atlanta bouwde, stond er alleen aarde. Toch werd hem na vijf maanden bijna 30.000 dollar in rekening gebracht voor waterverbruik.

Hij ging in beroep, maar het werd verworpen. Hij ging nogmaals in beroep, met hetzelfde resultaat. Het schrijnende ‘detail’: het betreffende adres had geen waterleidingen.

Het I-Team van FOX 5 heeft maandenlang zaken bestudeerd van klanten van het Department of Watershed Management (DWM). Rekeningen aanvechten is daar niet eenvoudig: meer dan 80 procent van de bezwaren worden afgewezen.

Het begin

Het begon allemaal met een leeg perceel in de stad Atlanta. „We kochten dit terrein enkele jaren geleden en er stond geen huis,” vertelde Jeff aan FOX 5. „Er was geen watermeter.”

 

Hij bouwt en renoveert al meer dan 20 jaar in de stad Atlanta en heeft een routine. „Ik begon mijn proces. Ik bestelde de watermeter,” legde hij uit.

Op 4 oktober 2022 installeerden medewerkers van DWM een losstaande watermeter. „Toen de meter werd geïnstalleerd, was er zelfs geen fundering voor dat huis,” zei hij. „Dus er was niets om op aan te sluiten.”

Oplopende meterstand

Alhoewel het nog twee maanden duurde voordat Revive Construction met bouwen zou beginnen, was in de tussentijd de watermeter al hard aan het werk …

Een maand na de installatie van de watermeter arriveerde een rekening van 8899 dollar. Dat is 1387,39 m³ water in een maand. Een gemiddeld gezin van vier gebruikt volgens EPA 1,82 m³ per maand.

De rekeningen bleven binnenstromen; voor een leeg perceel, zonder waterleidingen die op een watermeter stonden aangesloten. Na vijf maanden stond het eindresultaat op 29.669,43 dollar.

Een kijkje nemen

DWS stuurde iemand om te kijken wat er aan de hand was, die letterlijk de aantekening maakte: „meter is niet aangesloten op het huis”. Ook werd nergens een lek gevonden.

Toen de watermeter in februari 2023 eindelijk werd aangesloten op de waterleidingen van het nieuwgebouwde huis, daalden de waterrekeningen naar 13,12 dollar.

Toch weigerde Atlanta Watershed Management (AWM) een herziening van de rekening, waarna Revive Contruction bezwaar aantekende.

Speculatie

Voorzitter Clifford Ice zei dat er slechts drie opties waren: gebruik van water, verlies van water of diefstal van water.

„Er is een periode waarin niemand daar is, weet je, je werknemers zijn er niet. Niemand is er, en een onbetrouwbaar individu zou weten dat je aan het werk bent op de locatie. Je weet hoe mensen zijn,” speculeerde hij.

In totaal zou er 4634,85 m³ water zijn gebruikt, het equivalent van ongeveer 100 zwembaden. In het geval van diefstal zou het zijn alsof iemand elk weekend stiekem het terrein op sloop en 10 zwembaden vol water stal. Uiteraard werd dit door geen enkele buur waargenomen.

Eindelijk succes?

In een laatste poging, na bijna een jaar onderhandelen, leek een beroep bij een hogere functionaris bij het DWM eindelijk resultaat op te leveren.

„Het was mijn kerstwonder,” zei Jeff. In een e-mail van de nutsvoorziening werd toegegeven dat het saldo het gevolg was van een waterlek veroorzaakt door het DMW. Het gecorrigeerde saldo was 219,24 dollar.

Geen geluk

De opluchting was helaas van korte duur. Jeff kreeg een telefoontje van DMW met de mededeling dat het geëscaleerd was naar iemand hogerop in de juridische afdeling en dat de e-mail ongeldig is.

Een woordvoerder van de nutsvoorziening bevestigde aan het FOX 5 I-Team dat het een vergissing betrof en dat de rekening van bijna 30.000 dollar blijft staan.

Vechten tegen de bierkaai

Jeff is gefrustreerd, uitgeput en boos. „Ik ben van nature een vrij kalme persoon, maar dit heeft me geraakt. Het voelt als afpersing.” Op dit moment rest Revive Construction Group de mogelijkheid om in hoger beroep te gaan.

Nieuws

Ze is het bekendste ‘plussize-model’, maar nadat een man haar een ‘dikke koe’ noemde, poseerde ze in bikini en nam op gruwelijke wijze wraak

In een tijdperk waarin digitale platformen zowel een bron van inspiratie als van intimidatie kunnen zijn, steekt Iskra Lawrence uit als een baken van hoop en veerkracht.

Als een van de meest herkenbare gezichten in de plussize-modellenwereld, staat Iskra niet alleen bekend om haar adembenemende schoonheid, maar ook om haar toewijding aan het bevorderen van een positief lichaamsbeeld en zelfliefde.

Haar reis dient als een inspirerend voorbeeld van hoe men kan opstaan tegen de duistere kanten van sociale media, met name tegen cyberpesten.

Op een schijnbaar normale dag werd Iskra het doelwit van ongegronde online haat. Een Instagram-gebruiker, misschien gedreven door eigen onzekerheden of een misplaatste overtuiging, besloot haar persoonlijke welzijn en professionele imago aan te vallen.

Deze kritiek was niet alleen persoonlijk en kwetsend, maar raakte ook bredere maatschappelijke kwesties aan, zoals de strijd tegen obesitas en de perceptie van schoonheid in onze samenleving.

In plaats van ontmoedigd te worden door deze kritiek, koos Iskra voor een antwoord dat zowel doordacht als moedig was.

Ze besloot de negativiteit om te zetten in een kans om een krachtige boodschap over te brengen. Met een foto van zichzelf in een bikini, stralend van zelfvertrouwen en omringd door zakken chips, maakte Iskra een duidelijk statement.

Deze daad was niet alleen een weerlegging van de kritiek, maar ook een viering van zelfacceptatie en het recht om van het leven te genieten op haar eigen voorwaarden.

Door dit te doen, transformeerde ze een negatieve ervaring in een inspirerend moment dat anderen aanmoedigt om zichzelf lief te hebben en zich niets aan te trekken van de meningen van anderen.

De respons van Iskra op de online aanval benadrukt het cruciale belang van body positivity in onze hedendaagse cultuur.

In een wereld die vaak geobsedeerd is door een enge definitie van schoonheid, staat Iskra Lawrence als een voorbeeld van de beweging die streeft naar een inclusievere en meer accepterende visie op alle lichaamstypes.

Haar actie illustreert niet alleen het belang van zelfliefde en persoonlijke acceptatie, maar dient ook als een krachtig tegengeluid tegen de schadelijke effecten van body shaming en de ongevraagde beoordeling van anderen.

Dit incident werpt ook licht op een bredere discussie over de impact van sociale media op zelfperceptie en zelfwaardering.

Platforms zoals Instagram hebben ongetwijfeld de manier waarop we onszelf en anderen zien getransformeerd, vaak ten goede, maar soms ook ten kwade.

Iskra’s ervaring herinnert ons aan de noodzaak om bewust te blijven van de content die we consumeren en de interacties die we aangaan op deze platforms.

Het benadrukt de behoefte aan een meer empathische en ondersteunende online gemeenschap die diversiteit viert en individuen aanmoedigt om authentiek te zijn.

Iskra Lawrence’s doordachte reactie op cyberpesten illustreert haar standvastigheid in het gezicht van negativiteit en haar toewijding aan het promoten van een positiever en inclusiever beeld van schoonheid.

Haar verhaal is een inspirerende herinnering aan de kracht van zelfliefde en de impact die één persoon kan hebben op het veranderen van de narratieven rond lichaamsbeeld en zelfacceptatie.

Doorgaan met lezen

Nieuws

Man die eerder ziekte overwon besteedt €70.000 aan tatoeages voor zijn hele lichaam, inclusief oogbal-tatoeages

In een tijd waarin de grenzen van persoonlijke expressie en kunst voortdurend worden verlegd, dient het verhaal van Quest Gulliford als een boeiend testament van menselijke veerkracht, individualiteit en de kracht van kunst als middel voor zelfuitdrukking.

Gulliford, een dapper overlevende van Hodgkin’s lymfoom, heeft een reis doorgemaakt die niet alleen de donkere dagen van zijn strijd tegen k*nker belicht, maar ook zijn onwankelbare passie voor tatoeages onderstreept.

Deze passie is meer dan alleen een hobby; het is een diepgewortelde behoefte aan zelfexpressie, een canvas van persoonlijke verhalen en herinneringen.

Zijn eerste artistieke uitdrukking, een kruis op zijn linkerborst vergezeld van de woorden ‘God Eerst’, was een krachtig symbool van zijn dankbaarheid en geloof in het leven na k*nker.

Deze kennismaking met de wereld van lichaamskunst markeerde het begin van een levenslange toewijding aan tatoeagekunst.

Elk kunstwerk op zijn lichaam vertelt een deel van zijn levensverhaal, zijn strijd en zijn overwinningen.

Door de jaren heen heeft Gulliford een verbazingwekkende $70.000 geïnvesteerd in zijn tatoeages, een bewijs van zijn toewijding aan en liefde voor deze kunstvorm.

Zijn beslissing om zijn oogballen te laten tatoeëren, een beslissing die niet lichtvaardig werd genomen, getuigt van zijn moed en verlangen om grenzen te verleggen.

Deze ingreep, die zowel fysieke als mentale voorbereiding vereiste, benadrukt Gulliford’s streven naar uniekheid en zijn verlangen om volledig uit te drukken wie hij is, zelfs als dit hoge risico’s met zich meebrengt.

Het is een levend bewijs van het oude adagium dat ware kunst vaak voortkomt uit een combinatie van passie, pijn en de moed om het onbekende te verkennen.

Elke tatoeage op Gulliford’s lichaam dient als een ankerpunt voor een moment, een herinnering of een les in zijn leven.

Naast het spirituele kruis en de woorden ‘God Eerst’, draagt hij ook een paars k*nkerlint dat zijn persoonlijke gevecht met Hodgkin’s lymfoom vertegenwoordigt.

Dit lint is meer dan alleen inkt; het is een badge van eer, een symbool van de strijd die hij heeft gevoerd en overwonnen.

Zijn keuze om op 18-jarige leeftijd zijn gezicht te laten tatoeëren, was een stap die niet alleen zijn persoonlijke vrijheid van expressie benadrukt, maar ook de complexe dynamiek van familiebanden en sociale acceptatie.

De keuzes van Gulliford hebben een breed spectrum aan reacties opgeroepen, variërend van bewondering tot nieuwsgierigheid, zowel in persoonlijke kringen als op sociale media.

Zijn reis met lichaamskunst heeft niet alleen de dialoog over de grenzen van zelfexpressie en de betekenis van kunst in het moderne leven geopend, maar ook vragen gesteld over de acceptatie van extremere vormen van lichaamsmodificatie.

Gulliford’s verhaal stimuleert ons om na te denken over de manier waarop we kunst, lichaamsautonomie en persoonlijke verhalen in onze samenleving waarderen.

Quest Gulliford’s levensverhaal en zijn reis door de wereld van tatoeages vormen een krachtig narratief over de menselijke conditie, de behoefte aan zelfexpressie en de onuitwisbare impact van kunst op ons leven.

Het is een verhaal dat uitnodigt tot reflectie over onze eigen percepties van kunst, schoonheid en de betekenis van persoonlijke transformatie.

Doorgaan met lezen

Nieuws

Mijn familie HAAT de naam van mijn baby omdat ze denken dat het lijkt op een autofabrikant, maar ik ben er dol op

In een tijd waarin de keuze van een babynaam bijna net zo zwaar lijkt te wegen als de opvoeding zelf, brengt het verhaal van Bella Davis, een moedige jonge moeder uit Utah, een intrigerende mix van kritiek en bewondering naar voren.

Op 18-jarige leeftijd, wonend in het hart van Salt Lake City, koos Bella voor haar dochter een naam die zowel uniek als diepgaand betekenisvol is: Polaris.

Hoewel deze beslissing met liefde en overweging werd genomen, werd deze verrassend genoeg niet universeel toegejuicht door haar directe omgeving en de bredere online gemeenschap.

Deze keuze bracht een onverwachte golf van onbegrip en afkeuring met zich mee. Reacties van vrienden, familie en anonieme online commentatoren uitten bezorgdheid dat de naam zou leiden tot toekomstig pestgedrag.

Scherpe opmerkingen suggereerden zelfs dat de naam “klinkt als een ziekte” of voorspelden dat het meisje “klaar was om gepest te worden”.

Ondanks deze tumultueuze ontvangst bleven Bella en haar partner, Reason Robison, vastberaden in hun keuze voor de naam Polaris.

Voor hen is de naam doordrenkt met een persoonlijke betekenis die hun gedeelde passie voor astronomie weerspiegelt.

Hun relatie, die bloeide tegen de achtergrond van gedeelde avonden onder de sterrenhemel, vond een symbolische echo in deze naamkeuze.

Deze emotionele band met de naam, samen met hun verlangen naar een unieke en betekenisvolle naam, maakte hun keuze onwrikbaar, ondanks externe weerstand.

De initiële afwijzing van de naam door dierbaren, waaronder een zus die er “absoluut een hekel aan had”, begon te verzachten na de geboorte van Polaris.

Wat eens een bron van verdeeldheid was, vond langzaam maar zeker acceptatie binnen de familiekring.

Bella merkte op dat haar moeder, ondanks aanvankelijke aarzeling, uiteindelijk de naam waardeerde.

Deze evolutie in perceptie illustreert hoe controversiële keuzes kunnen groeien op de mensen om ons heen, vooral wanneer ze worden geconfronteerd met de vreugde en onschuld van nieuw leven.

Bella’s advies aan andere ouders die voor de uitdaging staan om een unieke naam voor hun kind te kiezen, is resoluut en duidelijk: laat je niet ontmoedigen door de mening van anderen.

Ze benadrukt de waarde van het volgen van je eigen instincten in de zoektocht naar een naam, ondanks mogelijke tegenstand of kritiek.

“Tegen alle mensen online zou ik willen zeggen dat het niet jouw kind is en dat je je mening niet moet opdringen tenzij het uitdrukkelijk gevraagd wordt,” verklaart ze, onderstrepend dat het belangrijkste is om trouw te blijven aan wat voor jou betekenisvol is.

Bella erkent dat geen enkele naam de universele goedkeuring zal krijgen, maar benadrukt dat het de unieke verbinding tussen ouder en kind is die het meeste telt.

Het verhaal van Polaris en haar ouders biedt een diepgaande blik op de complexiteit van de naamgeving in de moderne tijd, waarbij de keuzes die we maken voor onze kinderen reflecties zijn van onze diepste waarden, passies en hoop.

Doorgaan met lezen
Advertentie
Advertentie

Recente berichten

Advertentie

Trending