Tina Nijkamp kende een decennium lang bijna geen rust van het verdriet. In een periode van enkele jaren verloor de bekende televisiemaker haar moeder, haar zus en haar vader, drie mensen die haar het dierbaarst waren. Pas in 2020 voelde ze voor het eerst weer dat ze echt kon ademen. In het EO-programma De Kist spreekt ze voor het eerst zo openhartig over wat die jaren met haar deden.
Een reeks van verlies die alles veranderde
Tina Nijkamp (54) groeide op in een gezin dat al vroeg kennismaakte met de dood. Haar broer overleed slechts negen maanden na zijn geboorte aan kanker. Tina werd naar hem vernoemd, een detail dat de aanwezigheid van verlies in haar leven van kinds af aan onderstreept. Bovendien tekende dat vroege verdriet het gezin op een manier die de jaren daarna alleen maar zwaarder zou maken.
In 2006 volgde een nieuwe klap: Tina hoorde dat haar zus kanker had. Dat nieuws veranderde haar leven onmiddellijk. Ze schakelde over op wat ze zelf beschrijft als ‘standje overleven’. Ze reisde mee naar ziekenhuisbezoeken en huurde zelfs een huisje in de buurt van haar zus, zodat ze dicht bij haar kon zijn. Tina omschreef haar zus als haar soulmate, iemand met wie ze een bijzonder hechte band had.
Ondanks alle inzet overleed haar zus in 2010, nadat hun moeder al eerder was gestorven. Kort daarna volgde het overlijden van haar vader, die leed aan uitgezaaide kanker. Daarmee verloor Tina Nijkamp binnen enkele jaren drie van haar naaste familieleden. Een leven voor en een leven na die periode, zo ervaart ze het zelf.
Hyperventileren op de begrafenis van haar soulmate
Het overlijden van haar zus raakte Tina het diepst. Op de begrafenis hyperventileerde ze van verdriet, iets wat ze in De Kist zonder omhaal vertelt. ‘Ik heb nog nooit zoveel verdriet gevoeld als toen’, zegt ze in het programma. Dat is een uitspraak die veel zegt, zeker gezien alles wat haar gezin al eerder had meegemaakt.
Bovendien worstelde ze met een gevoel van onrechtvaardigheid. Haar zus wilde zo graag verder leven, maar dat lukte niet. Dat gegeven bleef Tina lang achtervolgen. ‘Ik vond het zo erg voor haar dat zij niet verder mocht leven. Ze was zo’n goed mens en ik vond het heel oneerlijk’, vertelt ze in het gesprek met presentator Kefah Allush. Die woorden geven een inkijk in het soort verdriet dat niet alleen om het eigen gemis gaat, maar ook om het lot van de ander.
Over haar vader: ‘Ik gunde hem ook die rust’
Het verlies van haar vader beleefde Tina Nijkamp anders. Ze had weliswaar een goede band met hem, maar het verdriet om zijn overlijden woog minder zwaar dan dat om haar zus. Ze is ervan overtuigd dat haar vader stierf vanwege het verdriet om het verlies van zijn eigen dochter, al is dat uiteraard haar persoonlijke interpretatie van de gebeurtenissen. ‘Ik gunde hem ook wel die rust’, zei ze daarover in De Kist.
Dat verschil in rouw is opvallend en menselijk tegelijk. Niet elk verlies voelt hetzelfde aan, ook al gaat het steeds om iemand van wie je houdt. Tina’s openheid daarover maakt haar verhaal herkenbaar voor iedereen die meerdere mensen heeft verloren en merkte dat het verdriet niet altijd evenredig is.
Tien jaar in een ravijn: zo lang duurde de rouw
Na het overlijden van haar zus voelde het voor Tina alsof ze in een ravijn lag. Zo beschreef ze haar toestand zelf. Die metafoor dekt precies wat ze doormaakte: niet alleen verdriet, maar ook een soort verlamming. Ze functioneerde, maar leven deed ze niet echt meer. Die toestand hield lang aan, veel langer dan mensen van buitenaf misschien vermoedden.
Pas in 2020, ongeveer tien jaar na het overlijden van haar zus, ervoer Tina Nijkamp een keerpunt. Ze herinnert zich een moment op de bank waarop ze dacht: nu kan ik weer echt ademen. Dat moment klinkt klein, maar vertegenwoordigt een enorme innerlijke verschuiving. Voor wie van buitenaf naar haar leven keek, was ze al die jaren gewoon televisiemaker en media-expert. Innerlijk was ze echter nog volop aan het rouwen.
De Kist geeft ruimte aan zware verhalen
Het EO-programma De Kist is speciaal bedoeld voor dit soort gesprekken. Presentator Kefah Allush neemt met zijn gast plaats aan een echte kist, een bewuste keuze die meteen de toon zet. Het is een setting die confronterend is, maar ook uitnodigt tot eerlijkheid. Tina beschreef haar eerste reactie op die opstelling als ‘heftig’. Desondanks koos ze ervoor om mee te doen en haar verhaal te delen.
Daarmee sluit het programma aan op een bredere behoefte in de samenleving: ruimte voor openlijk spreken over rouw en verlies. Rouw is iets dat veel mensen stilzwijgend dragen, terwijl het juist baat heeft bij erkenning en gesprek. Dat Tina Nijkamp, een bekende naam in de Nederlandse mediawereld, zo openhartig haar verhaal vertelt, kan voor anderen herkenning en troost bieden.
Een stem voor iedereen die stil rouwt
Het verhaal van Tina Nijkamp laat zien dat rouw geen vastomlijnd tijdpad volgt. Tien jaar lang leefde ze voort terwijl het verdriet diep zat. Haar openhartigheid in De Kist is daardoor meer dan een persoonlijk relaas. Het is ook een signaal dat langdurige rouw normaal is en dat het tijd kost voordat verlies een plek krijgt. De aflevering van De Kist met Tina Nijkamp is te zien op donderdag om 22:45 uur op NPO 2.
Bronnen en credits
Bronnen: RTL Boulevard, Weekend
