Acht jaar cel. Dat vonnis blijft staan, ook na hoger beroep. Een man uit Den Haag is opnieuw veroordeeld voor het doodschudden van zijn drie maanden oude zoontje. Het gerechtshof bevestigt daarmee de eerdere uitspraak van de rechtbank, maar de zaak roept nog altijd vragen op over wat er precies gebeurde in die fatale minuten thuis.
Een drama dat begon met huilen
Het drama speelde zich af op 26 september 2021. Volgens de bevindingen die het hof gebruikte, ging de vader naar zijn huilende zoontje terwijl de moeder in de keuken bezig was. Even later riep hij haar erbij, omdat het kindje moeilijk ademde en slap aanvoelde. Die momenten alleen met zijn zoontje bleken cruciaal in de zaak.
Het jongetje werd met spoed naar het Leids Universitair Medisch Centrum gebracht. Daar bleek al snel dat het ernstig hersenletsel had opgelopen. Een dag later, op 27 september, overleed de baby aan de gevolgen van dat letsel. Het gaat om een van die zaken die diep ingrijpen in een gezin en die vragen oproepen over wat zich achter gesloten deuren afspeelt.
De vader werd aanvankelijk door de rechtbank veroordeeld tot acht jaar celstraf. Hij accepteerde die uitspraak niet en ging in hoger beroep, in de hoop op een ander oordeel. Het gerechtshof in Den Haag deed daar nu opnieuw uitspraak over en kwam tot dezelfde conclusie als de rechtbank eerder.
Wat deskundigen vaststelden
Cruciaal in de zaak waren de bevindingen van medische deskundigen. Zij onderzochten het hersenletsel van de baby en concludeerden dat dit alleen kon zijn ontstaan door heftig schudden. Het hof nam die conclusie over. “In de tussentijd moet hij zijn zoontje heftig geschud hebben,” zo staat in de uitspraak. “Het hersenletsel dat het kindje hierdoor heeft opgelopen is fataal geweest.”
Die formulering is scherp en laat weinig ruimte voor twijfel. Bovendien benadrukt het hof de rol die de vader had moeten vervullen. “Door het kindje zo te schudden, heeft de verdachte hem in een hulpeloze toestand gebracht, terwijl hij als vader voor hem had moeten zorgen,” oordeelde de rechter. Deze woorden raken de kern van de zaak: een vader die juist bescherming had moeten bieden, bracht zijn kind in doodsgevaar.
Naast de doodslag op zijn zoontje speelde er nog een tweede feit. Het hof achtte bewezen dat de man in oktober 2021, kort na het overlijden van hun kind, zijn vrouw heeft mishandeld. Dat gebeurde dus in een periode waarin het gezin al zwaar getroffen was door het verlies. De combinatie van beide feiten weegt zwaar in het eindoordeel van het hof.
Schadevergoeding voor de moeder
Als gevolg van de mishandeling moet de man zijn vrouw nu een schadevergoeding betalen. Het gaat om een bedrag van 45.500 euro. Daarmee erkent het hof niet alleen het fysieke leed dat de vrouw is aangedaan, maar ook de bredere impact van de gebeurtenissen op haar leven. Ze verloor immers niet alleen haar kind, maar werd vervolgens ook slachtoffer van huiselijk geweld door haar eigen partner.
Dat een moeder in zo’n korte tijd zowel haar kind verliest als slachtoffer wordt van mishandeling, tekent de ernst van deze zaak. Het is een pijnlijk voorbeeld van hoe geweld binnen een gezin zich kan opstapelen, juist in periodes van rouw en verdriet. Voor de vrouw betekent de uitspraak in elk geval een vorm van erkenning, al verandert geen enkel bedrag het verlies van haar zoontje.
Wat betekent dit vonnis voor de praktijk
Voor de rechtspraak is deze zaak illustratief voor hoe zwaar shaking baby syndrome, oftewel het zogeheten shakenbabysyndroom, wordt beoordeeld. Rechters leunen daarbij sterk op medische expertise, omdat directe getuigen doorgaans ontbreken. Het hof volgde in dit geval de conclusies van deskundigen volledig, wat de bewijsvoering versterkte.
Toch blijft het lastig om dit soort zaken volledig te reconstrueren. Niemand was aanwezig op het moment dat het incident plaatsvond, behalve de vader zelf. Daarom moet de rechter afgaan op medisch bewijs en de verklaring van de moeder over wat er gebeurde voor en na het incident. Dat maakt dit type zaak juridisch complex, ondanks de duidelijke conclusie die het hof uiteindelijk trok.
De juridische weg is nog niet per se ten einde
Met deze uitspraak in hoger beroep herhaalt het gerechtshof het oordeel van de rechtbank volledig. De straf van acht jaar cel blijft dus staan, evenals de verplichting tot het betalen van schadevergoeding aan de moeder. Of de man nog verdere stappen onderneemt, is niet bekend gemaakt in de berichtgeving over de uitspraak.
Wat wel vaststaat, is dat deze zaak een pijnlijk hoofdstuk vormt in de geschiedenis van een gezin dat op meerdere manieren getroffen werd door geweld. Het overlijden van de baby, gevolgd door mishandeling van de moeder, laat zien hoe een gezinssituatie in korte tijd volledig kan ontsporen. De uitspraak van het hof biedt in elk geval juridische duidelijkheid, ook al verzacht dat het persoonlijke leed niet.
